Overslaan en naar de inhoud gaan

Auteur: Mink Out

Overwerken. Minks wekelijkse column 24 -1-2018

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Overwerken. Minks wekelijkse column 24 -1-2018
 
Vader verliet ons ouderlijk huis eerder dan wij, zijn 6 bloedjes van kinderen.
Hij had op zijn werk heus wel gezien dat Lenie de receptioniste een representatieve vrouw was, een heel ander type dan mijn moeder die de hele dag als sloof een huishouden met kinderen runde.
En zo kwam van ‘teen tander’, vader moest steeds vaker ‘helaas’ overwerken, soms wel tot diep in de nacht.
Dat het seksuele intimiteiten betrof denk ik wel maar zeker niet ongewenst want Lenie raakte, denken wij achteraf, gewenst zwanger.
Waarschijnlijk was hij door de passionele overmacht in de bezemkast zijn regenjas vergeten aan te trekken, de eikel.
 
Van abortus wilde onze representatieve Lenie niets weten dus werd het een prettige wedstrijd!!!!
 
Maar oké, de kogel was en moest door de kerk dus als variant op de potentiele schoonzoon die zijn aanstaande schoonfamilie moet vertellen dat hij iemand bezwangerd heeft, ging mijn vader, met lood in zijn schoenen, zoiets tegen mijn moeder opbiechten.
 
Het was snel gepiept, vader trok in bij Lenie, en moeder bleef met een gebroken hart en ons piepkuikens achter op het nest.
Dagenlang praatte mijn moeder met ‘goede’ vriendinnen die óók, of al vaker, met dit bijltje hadden gehakt en ‘piek’-fijn uit konden leggen hoe een zo hoog mogelijke alimentatie in de wacht te slepen.
 
Eigenlijk viel het voor ons achteraf gezien wel mee, we konden al op zeer jonge leeftijd zelf onze fietsband plakken, kregen er een opa en oma bij en gingen in de zomervakantie twee keer naar het buitenland.
Sinterklaas en de Kerstman gooide in twee huizen onze pakjes af en met je verjaardag was het dubbel feest.
 
En nu? Mijn moeder is gelukkiger dan ooit, ze gaat met Kees, die valt blijkbaar wel op slovende huisvrouwen. En representatieve Lenie is ook gemetamorfeerd tot huissloof met vier nakomelingen.
Ik vrees dat mijn vader wel weer snel zal gaan overwerken, helaas!!
 
Tekstverklaring: Mink Out. Meer: www.conck.nl
 
Iedere vergelijking berust op puur toeval.

Laatste telefoonboek. Minks wekelijkse column 16-1-2018

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Laatste telefoonboek. Minks wekelijkse column 16-2-2018
 
Den Ouden Neel liep trots als een pauw met één veer te pronken.
Haar jongste zoon ambtenaar!!! Kon altijd al goed leren en nu de verdiende beloning, een rijksbetrekking, die schopt het nog ver.
Ikzelf was ook gedekt trots, niemand van onze familie, was ooit doorgedrongen tot het selecte gezelschap der ambtenaren.
Een heuse specialistenopleiding tot handboekbinder viel me te beurt.
Terwijl de regen het raam striemde restaureerde ik, onder het genot van koffie, shag en de arbeidsvitaminen, mooie oude boeken.
Een waar ambtenaren bestaan, hier kon ik honderd worden……totdat.
De deur van de knusse bedrijfsschool vloog open, een man met een bevlekte stofjas ging nerveus met de ‘meesterbinders’ in conclaaf.
Een aantal leerlingen, waaronder ik, moest de werkvloer op om aan het bedrijfsproces deel te nemen, het was maar voor een paar dagen.
 
Van de hemel in de hel, een bedrijfshal vol met vouwende, roterende, snijdende, verzamelende en borende apparaten zongen in een oordeel van lawaai het lied der nietsontziende massaproductie.
Als kleuters in een miljoenenstad lieten we ons beduusd tussen de grommende machines met bemanning leiden. Het had iets weg van zo’n Amerikaanse gevangenis waar de nieuwelingen bij binnenkomst door de longstay psycho’ s gemonsterd worden op hun bruikbaarheid.
 
Bij een kollossale machine werd halt gehouden, we konden meteen aan de slag, de productie was ver achterop, het target moest gehaald.
Vier telefoonboeken per keer van de lopende band op een pallet stapelen, tussen de lagen een groot vel papier, zo simpel was het.
Bij aanvang was het goed te doen maar naarmate de tijd verstreek werd het tempo, door de man aan de knop, flink opgevoerd.
“Goed zo jongens” sprak de Judas en dook weer in zijn krantje terwijl wij met het zweet op ons voorhoofd door het stof gingen.
Dagen werden weken, weken werden maanden, maanden werden jaren. Als afwisseling op dit afstompend werk reisde ik, op de cadans van mijn stalen handenbinder, per trein van Oenkerk naar Verloren Einde.
Heb heel Nederland doorkruist, het eindstation werd bereikt, na jaren ambtenarij bedankte ik voor de eerzame functie van werkvlees.
Sorry carnavalsvereniging, nostalgiedweeper en oud papierboer maar ik zal er geen traan om laten dat het telefoonboek van A tot Z uit is.
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl

Boontje komt om zijn loontje? Minks wekelijkse column 10-1-‘18

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Boontje komt om zijn loontje? Minks wekelijkse column 10-1-‘18
 
Joop de Neus is 65, hij staat nog steeds met veel plezier in zijn café, er is nog niemand, hij poleert glazen glanzend.
De deur zwiept met een klap open, twee forse mannen overrompelen Joop achter de bar, de één pakt hem om zijn middel en de ander grijpt hem bij zijn grijze haar en trekt het hoofd de spoelbak in.
Joop spartelt tegen maar de harentrekker houd het hoofd onder water totdat het borrelen ophoud, dan trekt hij hem naar boven en schreeuwt in het oor van de bejaarde man: “Je gaat ons betalen ouwe gek”. Tussen druipend water door hapt Joop amechtig naar adem.
Dit lugubere ritueel herhaalt zich nog twee keer, dan lopen de mannen richting deur, gooien hem ruw een handdoek toe waarop de grootste brult: “We komen terug en dan ga je betalen, vijfhonderd per week”!
 
Aan de stammtisch van het nachtcafé zit een man met een biertje. Siebe de Bruin komt binnen, het wordt stil, een ieder huivert.
Hij bestelt Bacardi cola aan de bar, zijn Rolex en diamanten pinkring schitteren in het druipkaarslicht van dit louche nachtlokaal. Het bar-meisje komt als een ekster op het geschitter af en hangt weldra aan Siebe’ s lippen welke los komen door deze animerende oorbellen Annie.
 
Terwijl glitterboy doorkwijlt met Annie staat Stammtischman op en loopt, achter Siebe langs, richting toilet.
Kalm draait Stammtischman zich om, zet een pistool achter het oor van Siebe en haalt de trekker over, de meid rent gillend als een keukenmeid de……… keuken in, Siebe zakt sloom tegen de bar in elkaar.
Stammtischman loopt richting deur en roept: “dit had je tegoed van Joop de Neus”, dan lost hij in het duister op.
 
Jaren er na zit ik aan dezelfde stammtisch, spelletje éénentwintigen, voor drie knaken en als het tegen zit ‘het snoeppie’.
Een man aan de bar, kijkt te pas en te onpas achterom naar onze tafel, ik vraag hem of hij een slecht geweten heeft omdat hij steeds zo omkijkt. “Neen hoor” mompelt deze terwijl hij met zijn mond trekt, hij rekent af en loopt met een sleepbeen de zaak uit.
“Vreemde man, hij bleef achterom kijken” sprak ik tegen een mede éénentwintiger, “niet zo gek, tis Siebe de Bruin, die ex-afperser”.
 
Tekstverantwoording: Mink Out.

Van slag. Minks wekelijkse column 3-1-2018

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Van slag. Minks wekelijkse column 3-1-2018
 
2018, toen ik zojuist begon met deze column moest ik even wennen, je zou van slag van raken, was net aan dat 2017 gehecht.
Weinig panklare ideeën voor de column dus dan maar -in wiens naam dan ook- een verhaal over: god zegen de greep……van slag raken.
 
Mijn ritme ligt ietwat anders dan dat van de gemiddelde aardbepotelaar, noem mijn dagritme maar gerust nachtritme.
Doe ik niemand kwaad mee, integendeel, mijn tegenstrijdig ‘wakker zijn’ heb ik handig in dienst gesteld van de dagmens.
Als die zijn strijd, bij daglicht, naar de regel van het arbeidscontract of andere levens slijtende bezigheden weer heeft geleverd, sta ik als caféhouder, fris op mijn post.
Ik tracht de uurtjes, vóór hun slapen gaan, dan op te leuken met een drankje, hapje en last but not least: mijn ‘sprankelende’ aanwezigheid.
 
En nu komt het, eerder deze week, een rouwkaart, ik wist van wie, het was tragisch dus ik moest er heen, de opkomsttijd zou wel meevallen.
Met gepaste eerbied opende ik de enveloppe met rouwrand, het klopte, geen slechte droom maar de troosteloze waarheid, helaas.
 
Een tweede niet in verhouding staande realiteit was de aanvang: half tien ’s morgens. Voor mij midden in de nacht/dag.
Het café, op de avond er voor, een uur eerder sluiten bleek te optimistisch, verdiende rust tussen dons en knorrende katten, vond ik pas om half vijf in de morgen.
Mijn verslapingsangst was ongegrond dus waren we met z’n allen op tijd om het onvermijdelijke te accepteren.
Het leven gaat door dus verder in de week een onschuldige controle van een gat in mijn hand bij de dokter, wederom vroeg in de morgen.
Chaos, twee uur slaap en weer wakker, de dag er na twaalf uur als een blok, met als gevolg weer een slapeloze dag/nacht. En nu zit ik hier ‘tegen de gewoonte in, ‘s morgens om half zeven aan deze column.
 
Van slag door de jaarswitch, de slaapverschuiving en het verlies van een rare, leuke man die ik nooit meer vergeten zal…….. echt van slag.
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl

Ff wennen. Minks wekelijkse column 20-12-2017

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Ff wennen. Minks wekelijkse column 20-12-2017
 
Met zes rendierkoppen voor de kerst, vastgesjord achter op mijn nep Harley, kom ik langs de Binckhorst-Macdonald en besluit een avondmaaltje fastfood te gaan wegschrokken.
Om bij het overgrote deel jongere klanten van deze hamburgergigant niet te veel uit de toon te vallen maak ik sinds kort gebruik van de ‘easy-order-kiosk’.
Een grote I-pad waar je je menu al touch-end samenstelt. Contactloos pinnen, neem plaats aan een tafel naar keuze en haal je bestelling op als je nummertje op de beeldbuis, uhhh flatscreen opduikt, ff wennen.
 
Om mijn zes rendierkoppen buiten, met hun tongen uit de bek in de gaten te houden neem ik plaats bij het raam.
Ik excuseer ik me bij een pril Antilliaans stelletje dat wellicht dacht hier de privacy te vinden die ze bij hun ouders missen.
“Sorry, ik moet een oogje op mijn motor houden, ik zal jullie niet afluisteren”. “Geen probleem meneer, ga lekker zitten waar je wil”.
Het meisje, een oogverblindende schoonheid, ‘schittert’ me lachend aan, een vlaag van kortstondige verliefdheid overspoelt me.
 
Zij is kinderlijker dan haar voorkomen veinst, als hij een idee lanceert zegt zij standaard nee of ik wil niet.
Daarentegen laat hij zich in dit paaltjes-af-pis-verhaal meezuigen.
Het kinderlijk meningsverschil en het vruchteloos welles nietes spel dat er uit voortvloeit, komen maar ternauwernood tot een eind.
Terwijl de Filet-O-Fish, op golven bananen milkshake, moeizaam mijn slokdarm door spartelt, spelen zij het spel van man en vrouw.
Hij mega macho, zij quasi koket op gepaste afstand.
 
“We gaan weg” zegt hij standvastig, “neen” retourneert zij uiteraard. Hij blijft zitten. Ik grijp in: “Gewoon gaan, ze komt toch wel achter je aan”. Ze lachen en ik doe mee. Na een poosje staat zij op, hij volgt. “Nee hé, daar gaat mijn goede raad” grap ik ze achterna. Als ze mij langs het raam passeren zwaaien ze, met hun bont gekleurde wollen wanten, gedag en stappen, elkaar innig vasthoudend, de toekomst binnen, ook dat is ff wennen.
 
O ja, die zes rendierkoppen zijn geen echte, en bij de Mac kan je nu al via een app bestellen als je nog niet eens binnen bent, ff wennen.
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl

Schijtziek (deel drie, slot). Minks wekelijkse column 13-12-2017

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Schijtziek (deel drie, slot). Minks wekelijkse column 13-12-2017

 

Wanneer Ronald zijn hoofd een tikkeltje opheft klinkt een dreigend gegrom. Hij kijkt in de vervaarlijk betandde bek van de pitbull die, door het gespannen halsband, net niet bij hem kan.

Als hij zijn hoofd nog verder opricht kijkt hij tegen de vervuiler op, sjonge jonge, zo van onder af gezien is het helemaal een reus.

Net als Ronald een vreselijke schop voor zijn kop verwacht vraagt Superman: “Wat bent jij daar nou aan het doen?” “Uhhhhh ikke……… Uhhhhh ik, ik, ik ben wat vlaggetjes in die hopen aan het planten zodat niemand er per ongeluk in kan trappen meneer”. Tijdens het praten moffelt hij het welriekend, heftig, waarschuwingsvlaggetje in zijn zak.

“Nou, dat is dan niet meer nodig, net de grootste bonje met me wijf, omdat ik het liet legguh, de gluurbuurvrouw heeft het door gekakeld.

Nou moet ik het weghalen anders gaan we met Oud en Nieuw niet naar de Efteling waar ik ieder jaar zo naar uitkijk, die wijven ook altijd”.

 

Terwijl de witte reus zo doorbabbelt steekt Ronald ook het tweede ‘milde’ vlaggetje in zijn zak. “Tis goed Sylvester, ja die hond is naar Sylvester Stallone genoemd, von me wijf leuk”. Ronald krijgt een ferme lik over zijn gezicht en gaat opgelucht overeind staan, de Hulk ruimt de boel op en neemt afscheid, eigenlijk geen onaardige man.

 

Dagen later aan de bar met het maltje en borreltje komt het verhaal er uit: “En ik zeg tegen hem, als je die hondenshit niet opruimt dan kan je lachen, mijn straat is verdomme geen openbaar toilet.

Nou hij heeft het allemaal weggehaald hoor en die hond, ha, ha, die hond leek wel een tam konijn, je moet niet bang zijn, gewoon zeggen.

Neen, ik laat niet meer met me sollen, had er schoon genoeg van. Mensen zijn tegenwoordig veel te timide, zo heeft de aso vrij spel”.

“Goh, laatst gaf je nog aan dat je moeite had er wat van te zeggen, wel goed dat je het alsnog gedaan hebt, mag je trots op zijn Ronald”.

De moraal??? Ik weet het niet, misschien zo van niet alles is wat het lijkt, maar dat mag u zelf uitmaken, ik ben blij dat ik me uit de valstrik van dit vervolgverhaal heb kunnen schrijven, pfffftttt.

 

 

Tekstverantwoording: Mink Out. Voor deel 1, 2 en meer www.conck.nl

Schijtziek (deel twee).      Minks wekelijkse column 6-12-2017

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Schijtziek (deel twee).      Minks wekelijkse column 6-12-2017

 

Ronald zit aan de tafel voor het raam, vanaf deze derde etage heeft hij uitzicht over de hele straat.

Zijn shaggie smeult in de asbak en aan de brandplekken te zien ook regelmatig er naast. Een bakkie Senseokoffie met nep-banketstaaf staan paraat om zijn leven wat meer smaak te geven.

De snelle duisternis, in dit jaargetij, is noodzaak. Sinten rijden af en aan, zelfs twee tegelijk. Het zien ervan zou de ‘straat’-kinderen wellicht van hun naïviteit beroven om nooit meer in hen te geloven.

Verder liggen op de tafel wat kleine vlaggetjes gemaakt van saté prikkers met daar omheen een watervaste sticker.

De viltstift ligt in de aanslag om een gevatte tekst te schrijven voor de kale bodybuilder die het verdomt de droppings, die zijn hond in de straat achterlaat, op te ruimen.

 

Was een goed idee van die cafébaas, vlaggetje met vermanende tekst in die shit, dat zal de boodschap doen overkomen, lekker anoniem ook.

Net als hij zijn tanden in een zoet stuk staaf zet komt de kale banjo aangelopen. Ronald duikt weg achter zijn kamerplanten, zijn hart klopt in de keel, hij stopt met kauwen en houdt de vijand scherp in de gaten.

Als een krijger in het oerwoud buigt hij de planten traag uit elkaar. Lambiek loopt, zijn armen wijd, met een wapperende trainingsbroek in de wind, zijn gouden ketting blinkt in het licht der straatlantaarns.

De pitbull heeft zo’n breed halsband met van dat koperbeslag, hij loopt los en legt een flink cadeau midden op de stoep voor het portiek.

 

Als ze de hoek om zijn slaat Ronald in zijn drift aan het schrijven: “Heeee, kale aso, opruimen anders gooi ik het in je brievenbus”.

Ronald sluipt de trap van het gehorig portiek af en plant het vlaggetje, onder dekking van het duister, in de mesthoop, dat zal hem leren!!!!

 

Terug in zijn stoel overpeinst hij zijn daad…..hij is wel groot die gozer, als hij doorkrijgt dat ik het ben, vermoord hij me en die hond is volgens mij ook niet voor de poes. Misschien een matiger vlaggetje maken: “Laat niet als dank voor ons de stank, weghalen a.u.b.”

Weer naar beneden, het heftige vlaggetje er uit en de nettere er in.

Net voor hij zich opricht staart hij tegen een paar schoenen met trainingsbroek aan…. Hij trekt lijkbleek weg, nondeju!!!!!!   Wordt vervolgd.

 

Tekstverantwoording: Mink Out.                          Meer: www.conck.nl

Schijtziek. Minks wekelijkse column 29-11-2017

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Schijtziek. Minks wekelijkse column 29-11-2017
 
“Mink, een alcoholvrij biertje graag……..En een jonge borrel!”
De eerste keer (jaren geleden) stond ik verbaasd maar Ronald vindt het beter zo dan dubbel op en gelijk heeft hij, het scheelt ‘zeg maar even’ een slok op een borrel.
 
Naast hem zittend nip ik mijn koffie, hij zet zijn lippen getuit aan de rand van het jeneverglas en slurpt het wiebelend ‘koppie’ er vanaf.
 
“Hé Mink, hoe zou jij dat nou aanpakken? Bij ons door de buurt loopt een kale gozer zijn hond uit te laten zonder de rotzooi op te ruimen”.
“Nou, lijkt me niet zo moeilijk toch, gewoon zeggen dat je het wel fijn vindt als hij de rotzooi weghaalt wanneer zijn hond leeg is”.
“Jij hebt makkelijk praten maar die gozer is zo’n opgeblazen palingvel van de sportschool met van die wijd open, steroïde ogen in zijn hoofd”.
“Niks mee te maken, recht is recht en krom is krom, aanspreken en anders regel je het met wat meer overtuiging, zeg maar ff”.
 
“Ja, weer makkelijk lullen, jij bent even een stukje groter en meer ervaren in het overtuigen van mensen, ik ben daar niet zo op gebouwd.
En dan die hond, dat is niet echt modelletje chi-wah-wah met roze strikje en een enkel keuteltje. Dit beest is per keer goed voor een halve mokkataart. Hij heeft ook nog zo’n bek vol blinkende tanden, als die toeslaat laat hij nooit meer los, neen Mink, dat wordt niks”.
 
“Ja, wat dan? Ik heb wel eens gehoord van iemand die vlaggetjes met vermanende teksten in de achtergelaten ‘cadeautjes’ prikte.
Was toen best doeltreffend, de kleine boodschap tegen de grote.
Beetje gluiperig maar wie niet sterk is moet slim zijn, toch Ronald”.
 
In zijn ogen zag ik dat mijn voorgestelde plan hem wel wat leek.
“Wel lekker anoniem en de boodschap komt over, heeft hij er schijt aan dan kan ik altijd nog wel een stapje verder gaan”.
 
Hij rekende af en liep naar de buitendeur, “Kijk je wel uit Ronald”, “ik ga het doen, word schijtziek van die aso” retourneerde hij strijdvaardig als Napoleon …………voor zijn Waterloo?
Wordt vervolgt????
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl

Beter horen. Minks wekelijkse column 22-11-2017

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Beter horen. Minks wekelijkse column 22-11-2017
 
“Medebewoners liggen wakker van jouw André Rieu, moeder!” “Hier in het tehuis zeggen ze dat het niet werkt, kost een berg en met een paar dagen liggen ze al in de hoek”.
“Probeer ze dan uit, je verstaat me niet eens meer aan de telefoon, ik schreeuw de hele buurt bij elkaar en jij hoort me niet”.
“Ik vertik het, het kost veels te veel geld en ze proberen je er ook nog twee aan te smeren”. “Ja, voor elk oor één lijkt me moeder”.
“Wat zeg je jongen?” “VOOR ELK OOR ÉÉN LIJKT ME MOEDER!”
Ze bleef er Oost-Indisch doof onder maar na veel gezeur kreeg het idee, Den Ouden Neel een hoorapparaat aan te laten meten, gehoor.
Na hier en daar mijn oor te luister te hebben gelegd en mijn ogen, op de verzekeraarssite, de kost te hebben gegeven, was ik er uit.
 
Om van een vijfenzeventig procent vergoeding verzekerd te zijn bleek nog een hele zorg. We moesten in de lijntjes lopen, eerst een specialist om te bewijzen dat de 93 jarige Ouden Neel wel echt zo’n apparaat nodig had, en vervolgens naar een heuse Star audicien die dikke vriendjes was van de desbetreffende zorgverzekeraar.
 
De kno arts ging met een snelle blik Den Ouden Neels gehoorgangen na, nonchalant gooide hij de kijktrechtertjes in de afvalbak en verwees ons naar het afspraken bureau voor een hoortest.
“Dat was ut?” vroeg ik, wachtend op uitleg”. “U hoort nog wel” sprak de man zonder op te kijken. “Nou, dat is dan beloofd” grapte ik, hij trok een gezicht als een oorwurm, weinig humor!
 
De grote dag was aangebroken, de apparaatjes konden geplaatst.
Lichtgrijs, omdat dat zo mooi bij haar haarkleur past.
Verwondering over de langzaam verloren en nu weer herwonnen geluiden om zich heen doet haar glunderden, een sprankeling in de vochtige ogen spreekt boekdelen.
 
We persen de vrucht nog wat beter uit voor weer een paar extra druppels levenselixer, ze doet het er goed op: Den Ouden Neel.
 
 
Tekstverantwoording: Mink Out. 

Geelpakmannen. Minks wekelijkse column 15-11-2017

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Geelpakmannen. Minks wekelijkse column 15-11-2017
 
Van A naar Beter in onze drukke randstad doe ik op de motor.
Bij het parkeervakarm tehuis van Den Ouden Neel squeez ik mijn nep-Harley met gemak tussen verpleegstersfiets en scooter in.
Tussen kruimelpikkende duiven, smooth in- en uit parkeren, bij Florencia, voor koffie en aanverwante artikelen, gaat ook in een wip.
 
Ik ga niet in op de, gecultiveerde, geen vinger uitstekende, met of zonder oortjes telefonerende, geen voorrang verlenende en door rood fietsende barbarenhordes die mijn geliefde randstad teisteren.
Er is namelijk geen lettertype zo klein om deze plaag leesbaar op één A4 te beschrijven maar ik moest het even kwijt, dank u wel.
 
“So far so good” zult u denken, maar hier komt het: wanneer ik van één der boven beschreven plekken richting mijn werkplek rij, dringen heuse waanvoorstellingen zich aan mij op.
Deze hallucinaties, in de hoedanigheid van veelal mannen in gele pakken met reflectoren, komen van onder straatstenen en van achter bomen.
Hun handen zitten vaak in het haar en anders wel in de zakken.
Ze brabbelen heimelijk in portofoons en dwingen het verkeer vaak in allerlei bochten die vaker problemen dan oplossingen brengen.
Hun machtsgevoel lijkt vele malen groter dan hun inzicht, tact en kennis van veiligheid, uitzonderingen daar gelaten.
 
Achteraf blijkt mijn gestel wél in orde, de gele fantomen zijn gecertificeerde verkeersregelaars met een studie van drie dagen.
Fijn dat veel bedrijven dit soort oplossingen aandragen om overheden van dienst te zijn, of staat er ergens een honingpot op een grote kier?
 
De geelpakman is veelal een langdurig werkloze die met zijn lage uitkering niet van A naar Beter kwam dus hier een kans ziet???
De opper geelpakman krijgt subsidie omdat hij de ‘steuntrekker’ een baan biedt (minimum loon) en de belasting betaler verstrekt het geld.
‘Goed besteed geld’ kun je zeggen maar het wordt er gewoonweg niet veiliger op en waar het veilig is zijn ze toch echt niet nodig!!!!!!
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl
 
Ik wil alle geelpakmannen zeker niet over één kam scheren maar kon de drang er wat van te vinden niet onderdrukken. (E.a. komt voort uit eigen waarnemingen).