Auteur: Mink Out

Achteraan staan.                 Minks wekelijkse column 21-10-2026

Al vaker gaf ik af op ‘s vaderlands radio en TV, als was de radio te zoetsappig en de TV voor het overgrote deel sensatiebelust.

Veel mensen luisteren geen radio meer, maar als alleenwonend figuur brengt het me, wanneer nodig, een soort van contact.

Ik luister naar de NPO 1, niet ouderwets met mijn oor bij de lampenradio of de transistor, maar via een heuse NPO app en zowaar op trendy Sonosboxen.

Op de TV programmering van deze tijd wil ik niet te ver ingaan, ik kijk alleen maar docu’s, maar als een sensatieprogramma als Bondgenoten (van horen zeggen en gecheckt) de Televizierring wint weet ik meer dan voldoende.

Eerst even in gaan over wat ik chit-chat-radio noem, ja zo van we moeten toch onderwerpen hebben. Dus laatst hadden ze de volwassen vrucht van een zaaddonor zijn dringende boodschap over het internet laten gooien. Trouwens wel een spicy onderwerp nu Jetten zich in die roze wolk blijkt te bevinden.

Nou, deze jongen had ook een soort van trauma, hij vond dat de kinderwenser te weinig rekening met het kind zelf hield. Alsof kinderen die wel uit eigen ouders geboren worden daarentegen wel wat in de pap te brokkelen hadden.

En dat hij geen vadervoorbeeld had gekend (hij was bij een vrouw alleen in de schoot geworpen). En ook nog dat hij geen natuurlijke omgang van een man en een vrouw had ervaren en daarom niet wist hoe dat dan allemaal weer moest.

Kortom ik vond het wat vergezocht, maar de tijd was weer mooi opgevuld.

Ja en dan die NPO Radio1 dus. Ik noem het veelal chit-chat- en zeurradio.

Het gaat over koetjes en kalfjes of over groepen in de samenleving die zich achtergesteld of niet gehoord voelen. Kijk, dat er aandacht voor die groepen is oké, maar het zijn er zoveel? Ik kan de radio niet aanzetten of het gaat over de emancipatie van groepen, of de problemen van een 4^e generatie van een (weliswaar onder dwang) aan Nederland verbonden groep mensen. Gelukkig zijn we van dat Ongehoord Nederland af, ging ook alleen maar om gezeur uit 1 hoek, het interesseerde me niet, en het was niet objectief naar mijn mening. Dan hoor ik ook regelmatig enkele zinnen van Omroep Zwart. Ja, onder elkaar in die studio vinden ze het hele zinnige gesprekken, de ‘wijsheid’ druipt er vanaf, maar sorry, het pakt me niet. Heb het wat keren de kans gegeven, maar het komt altijd op hetzelfde neer. Steeds denk ik: ja nou weet ik het wel.

Veel luisterplezier valt voor mij dus af. Ik vind klassiek ook top, dan dat maar.

Ik ga wel naar achter, je hoeft het me niet te zeggen, het gaat vanzelf.

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Slaap zacht.                         Minks wekelijkse column 14-10-2026

Ja wat nou als zelfs de Paus voor aardse ziekten vatbaar blijkt te zijn en simpele stervelingen zijn leven moeten verlengen.

Of als een oorlogsveteraan en Dachauoverlevende alles bij elkaar heeft gelogen en de rij medailles op zijn borst, tezamen met nog wat kruizen om de lege plekjes op te vullen, allemaal nep blijken te zijn.

En dat de president van de Verenigde Staten een dealtje sluit met, zoals Dilan Yesilgöz dat zo fijntjes onder woorden bracht, de vijand (Tsaar Poetin).

En wat dacht je van onze altijd zo betrouwbare blauwe Albert, gewoon half lege winkels, omdat de computers uit moesten vanwege een dreigende datalek.

Daar zitten volgens mij ook die Russen achter. In Frankrijk hadden ze de koelingen in supermarkten op verwarmen gezet, en gelachen dat ze hebben.

Tja, wat moet je doen? Ik heb ramen en deuren maar direct gesloten, de oplaadbare radio meteen in de volle zon gezet, mijn bakken met gedroogde Unox noedels geteld, de blikjes peen met doperwtjes afgestoft, de vijf 1,5 literflessen water op haarscheurtjes gecontroleerd en mijn ANWB deken met mouwen op de bank klaargelegd. Kom maar op, ik was er helemaal klaar voor.

Ff zonder dollen, als er nog wat te dollen valt, het vertrouwen van ons burgers loopt flinke deuken op. Veel waar we houvast aan hadden loopt als fijn zand tussen onze vingers door, we worden aan alle kanten in de maling genomen.

Weet jij nog hoe het allemaal in elkaar zit? Nou ik volg veel, maar zit vol twijfels, tis zoals gewoonlijk: we weten het fijne er niet van, das erg lastig.

Zag van de week een uitleg van een Amerikaanse ex-diplomaat die beweerde dat Poetin herhaaldelijk had gewaarschuwd voor het oprukkend NAVO gebied.

Was ook een voorwaarde van Gorbatsjov bij de Duitse hereniging in 1990

maar daar had met name de USA geen boodschap aan. Poetin pissed, oorlog.

Wellicht is P is in het nauw gedreven, maar burgers bombarderen terwijl ze op een bus wachten of gewoon thuis zijn, zijn natuurlijk gewoon baggerstreken.

Het schijnt dat Trump Oekraïne nu ook niet meer waarschuwt bij een raketlancering vanuit boos Rusland, zodat het luchtalarm niet meer af gaat. Hij wil die Zelensky kwijt. Hij probeert hem ook de schuld te geven van de torenhoge dieselprijs, die hijzelf veroorzaakt heeft door de oorlog met Iran.

Met dat soort vrienden heb je echt geen vijanden meer nodig zou je zeggen.

Moet de laatste tijd steeds vaker aan dat inmiddels 60 jaar oude liedje van Boudewijn de Groot denken: Welterusten meneer de president (slaap zacht).

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Wellicht de leeftijd.       Minks wekelijkse column 7-10-2026

Regelmatig verlang ik naar de onbezonnen tijd waarin ik zomaar een duik in zee kon nemen, kleren uit en gaan. Weinig rompslomp.

Het zwemmen blijft. Het brengt me dichtbij naar wat voelt als de menselijke oer-oorsprong. Dat koele water en dan dat vrije bewegen.

Het alleen zijn met de natuur, met de stilte die je alleen onder water vindt.

Zo langzamerhand is nu de/mijn tijd gekomen om na te denken, voordat een jeugdig en onstuimig betreden van het ruime sop plaatsvindt. Tot 2 keer toe had ik mijn dure, varifocale hulpmiddel tijdens de frisse duik nog op de neus.

Bij de 1^e keer was hij blijven zitten en kon ik hem op de nipper van der untergang redden. Een 2^e keer was de wrede zee echter onverbiddelijk en sloot het kostbaar kleinood zich gelaten aan bij de lijst der eeuwig vermisten.

Ook tanden en kiezen hebben invloed op de lichtzinnigheid van het leven.

Zij zijn duidelijk ook onderhavig aan de harteloze tand des tijds, zeg maar ff.

Naarmate de jaren toenemen neemt hun sterkte af en breekt er links en/of rechts met enige tussenpozen wel eens eentje onverbiddelijk af.

Waar ik in mijn jeugdige jaren nog onbeheerst mijn tanden in een broodje shoarma zette, of op een Neandertalige wijze een sparerib afkloof, was later voorzichtigheid geboden. Het was, zeg maar, constant eten met lange tanden.

Het begon na mijn 50^e, zo’n beetje de periode dat de HEMA leesbrilletjes hun intrede doen, zeg maar, omdat bij het lezen je armen te kort lijken te worden.

Omdat de eigen snijtanden boven door een onvoorzien ongeluk misten zat er ‘kunst’ in om de boel te overbruggen. Het frame werd vernuftig op zijn plaats gehouden door een klemverbinding naar de 1e kies links bovenin, no: 26. Dat was te doen, totdat tijdens een gezellig etentje deze kies niet bestand bleek tegen de g-krachten om de tournedos met spek en tuinkruiden fijn te malen.

Krak, daar zat ik dan met een bek vol zwevende kiezen een overdwarse

beugel met tanden en een dwalend stuk tournedos met spek en tuinkruiden.

U zult wellicht aanvoelen dat de consternatie matig onderdrukt werd, de losse elementen gingen mee in een alleraardigst Tupperwaredoosje met servetten.

Nu, 3 jaar later, zit ik met een geïmplanteerd nieuw kauwvlak en blinkende vaste snijtanden weer heerlijk en matig onbezorgd aan de zoete spareribs.

Wel goed poetsen, 2 x per dag en maar wachten op die drie verlossende pulsjes van de elektrische tandenborstel. Ik luister onderwijl naar Maarten van Rossum. Die heeft ook geen topgebit hoor, wellicht ook de leeftijd?

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Aiiii.                            Minks wekelijkse column 30-9-2026

Bij het tankstation stond Maurice achter de kassa, nu eens niet achter pantserglas, wat in de avond/nacht helaas wel zo is. Als je hem ziet is je dag weer goed. Altijd een boks, met of zonder glas ertussen. Hij zet zijn uit de kluiten gewassen speaker-to-go wat harder en ik hoor best wel goede soulmuziek. “Wat vind je ervan Mink?”.

“Best lekkah Maurice”. “Had het al een poos opstaan, ik denk ik kijk ff op YouTube, blijk ik al weken naar A.I. muziek te luisteren, niet door gehad.

Nou klinkt het ineens niet meer zo heel erg lekker, zo zonder echte mensen”.

Ik had wat maanden geleden hetzelfde, gedreven door sfeerprentjes van een kamer met een open haard en uitzicht op een besneeuwde straat bracht men 2,5 uur jazzmuziek ten gehore, ik was opslag verslaafd. Ook Franse chansons uit het vuistje, uren lang, heerlijk maar wel nep. Onlangs een nummer ‘Bad Times’ opgezocht, steengoed, maar u raadt het al, ook neppe AI muziek.

Ja het is wel makkelijk die AI. Of het nou een poster is voor de vrijdagavond, voetbalbingo of een verjaardagskaart, het ziet er top uit en is zo klaar.

En wat denk je als men de diagnoses van 1000 kankerspecialisten bundelt? Wellicht zullen dan veel meer patiënten de strijd om het leven kunnen winnen.

Zelfs politici laten hun speeches door AI samenstellen. Nou zijn dat sowieso geen uitblinkers in een eigen stijl, maar op deze manier wordt de kloof met de burger wederom groter. Wel vragen ze zich dan steeds ‘verbaasd’ af waarom mensen in groten getale de gang naar de stembus aan zich voorbij laten gaan.

En wat nog meer zal u denken, nou dat het er niet zo fantastisch uit ziet zoals de kaarten nu op tafel liggen. Ik wil natuurlijk niemand bang maken, maar spreken we nú wellicht over een gevaar ter grootte van de atoombom toen.

Men waarschuwt niet zomaar. De ingrediënten voor een ramp liggen panklaar.

De (om het maar ff mild uit te drukken) opmerkelijke wereldleiders met enorme expansiedrang weten dat degene met de best ontwikkelde AI de grootste kans heeft op de globale hegemonie, zeg maar ff de baas over de hele wereld zijn. En geen van die gasten stopt natuurlijk met het ontwikkelen van AI anders heeft die ánder straks de ultieme macht over de aardkloot.

Kijk, ‘ze’ zeggen dat we AI gezamenlijk af moeten remmen voordat het gierend uit de klauwen loopt, doe dat dan! Waarom geen internationaal AI agentschap zoals bij het int. atoomagentschap. Laten we maar hopen op veel wijsheid en kennis, weet je wat, we vragen het ff aan AI…. Aiiii.      

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Utopie. 

Ik ben weer een boek aan het lezen, dat houdt niet op. Er is altijd wel weer een volgende waarmee ik mijn nieuwsgierigheid probeer te voeden. Dat lukt nooit, heb alweer 2 nieuwe boeken.

Dit keer het dagboek van Julie Manet, een nichtje van de bekende schilder Eduard Manet. Julie’s moeder, Berthe Morisot, een verdienstelijk schilderes, was getrouwd met zijn broer Eugène Manet.

Dat jullie maar ff van de hoed en de rand weten. Ben het boek wel al voor de 2^e keer aan het lezen om het beter in me op te nemen en vast te houden.

Met mijn interesse voor kunst is een dagboek een kans om achtergronden van kunstenaars beter te leren kennen, met dit boek is dat zeker het geval.

Dit was een kring van veelal impressionistische schilders en wat daar allemaal omheen hing. Berthe, de moeder van Julie, nodigde wekelijks tal van deze mensen uit om langs te komen voor een goed gesprek tijdens een diner.

Moet je je voorstellen dat Julie, een tienermeisje, ook aan die tafel zat met mensen zoals Degas, Renoir, Manet, de dichter Malmarme, en wie weet wie er zo nodig ook mee moesten eten. Ook kwam ze op zeker in contact met John Singer Sargent en Monet, bij de laatste logeerden ze zelfs een aantal keren.

En dit meisje heeft in die tijd dus een dagboek bijgehouden, hoe mooi is dat.     

Nou vraagt een verhaal altijd om een clou, een vergelijking of gewoon een soort van boodschap, welke ik zal proberen mee te geven als me dat lukt.

In deze kring was ook sprake van tweespalt, net als nu, polarisatie zeg maar.

Nu gaat het over rechts en links waar bonje uit voortkomt en toen ging het over voor of tegen Dreyfus, een Frans/Joodse officier die onterecht voor verraad werd veroordeeld en een lange gevangenisstraf kreeg.

Bij de Manets aan tafel waren de anti‘s alom vertegenwoordigt en kregen de Joden de Zwarte Piet zeg maar ff, als zo’n uitspraak nog geoorloofd is.

Wat in het dagboek opvalt is dat Julie ook wel redelijk anti is, natuurlijk niet zo gek in zo’n omgeving. Maar vergeet niet dat het meisje pas 16 is of zo.

Doet me denken aan dat kleine knulletje in dat KKK-pakje, vonden z’n ouders zo lollig en een bekijks dat ze hadden. Je kan toch gewoon wel ff wat beter nadenken, of ……, zo’n onbeschreven blad ga je toch niet meteen verpesten.

Tis allemaal groepsvorming, ik hoor bij die beweging, vlag, vereniging, buurt, school. Het is natuurlijk een utopie te geloven dat we met z’n allen op enig moment een keertje één kunnen zijn, dat zou een hoop geouwehoer schelen.   

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1883 Julie and Eugene Manet. Berthe Morisot.

Tis toch wel een keer zat zo.  Minks wekelijkse column 16-9-26

Wat weken geleden had ik vanuit mijn drang naar objectiviteit wat positieve dingen gezegd over Zomergast Sigrid Kaag.

Al snel bleek het naïef te zijn te geloven dat deze persoonlijke keuze werd gerespecteerd of breed gedeeld zou worden.

Dat mijn keuze gerespecteerd wordt is eigenlijk vanzelfsprekend, maar dat mijn sympathie breed gedeeld zou worden was duidelijk een misvatting.

Heel veel mensen mogen Sigrid Kaag gewoon niet, en dat recht hebben ze ook.

Maar dat het ‘niet mogen’ voor velen omslaat in pure haat gaat me wel wat ver.

De verbetenheid van de opmerkingen en beschuldigingen aan haar adres waren goedkoop, op de vrouw gespeeld en gewoon heel erg laag bij de gronds.

Nou is de vergelijking van mij en een lam verre van reëel maar ik voelde me wel een beetje als een argeloos lam dat tussen de wolven was beland.

Van wolf Jan, uit Appingedam tot wolvin Cató, uit Venlo en wat er tussen ligt, hadden een duidelijke visie over mijn ‘oliedomme’ mening wat betreft Kaag.

De ordinaire en gemene titels die men haar gaf gingen me echt veel te ver.

Maar ja dit waren nog vreemden van mij, Appingedamse Jan was een opa met leuke kleinkinderen en een Labrador. Venlose Cató had drie snoesjes van kinderen en verzamelde kikkers en kabouters. Wel hadden ze opvallend veel berichten over migranten en Sinterklaas, daar maakten ze zich zorgen om.

En dat ze zich daar zorgen om maken kan ik best wel begrijpen, maar ze beten zich er zo onwrikbaar pitbullachtig en zonder enige nuance in vast.

Zo waren daar ook nog wat bekenden die mij eens even haarfijn uitlegden dat ik fout zat met mijn D66/Kaag keuze en ik hen daardoor enorm tegenviel.

Laten we nou gewoon proberen ff een paar regeltjes toe te passen, anders komen we alleen maar verder van elkaar af te staan en wordt het een chaos.

En chaos heeft nog nooit veel goeds gebracht. Die revolutie in Frankrijk, moest dat nou zo nodig. Er rolden koppen en wat jaren later was er gewoon een nieuwe elite, Napoleon en zo. Kostte ook honderdduizenden mensenlevens.

Links, midden of rechts, tis nooit goed, tis altijd een compromis, ‘t lijkt altijd op verliezen, ook al heeft jouw club gewonnen, dat is nou eenmaal democratie.

Maar we moeten het wel samen doen, anders verliezen we sowieso allemaal.

Dus: respect voor elkanders keuzes, niet op de man/vrouw spelen, geen haat zaaien. Niet elkaar of anderen beledigen en let een beetje op je ‘humor’.

Waar bemoeit die Mink zich mee? Nou gewoon, Tis toch wel een keer zat zo.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1926 Hausvogteiplatz (Berlín). Rudolf Schlichter,-(1890-1955).

Druilerig thuisblijfweer.      Minks wekelijkse column 8-9-2026

Dinsdagmiddag 13.00 uur. Heftig klokkengelui haalt mij wreed uit een droom waarin ik eigenlijk nog wel ff had willen blijven.

Dit klokkengelui stelde ik zelf in, omdat deze wektoon het langst duurt en een digitaal aangestuurde overdosis decibellen uitstoot.

Deze oude man loopt op een holletje naar het toilet en de rust keert weer.

Een vrije dag zonder verplichtingen. Ik duik nog ff terug, zet zachte muziek op en sla een Engelstalig boek open waaraan ik nooit had moeten beginnen.

Maar ja, volgens de digitale info zit ik op 83% en stoppen is mijn eer te na.

Tijgah is het niet eens met mijn verlengde rustperiode en heftig kopjes gevend probeert hij me het bed uit te duwen. Ff het nieuws en dan er uit. Weer een berg bommen op Oekraïne, het houdt niet op, dit keer een record aantal burgers dood. Die Poetin zal wel weer met veel smaak zijn eitje eten.

Wanneer ik mijn jaloezie omhoog trek, wil ik hem met een rotgang weer laten zakken. Het regent pijpenstelen, dat wordt geen motorrijden vandaag.

Tijgah z’n eten en de aquariumvissen hun ontdooide diepvriesklontje muggenlarven mix, heerlijk. Als eerste altijd Zoeneboenie de 2^e (een zoenvis).

Zoeneboenie de 1^e heb ik wat jaren geleden wegens gezondheidsredenen moeten euthanaseren, 1 slag van zijn machtige staart en weg was hij, of zij.

Gister voor het eerst in een maand het huis schoongemaakt, dus ik was vrij.

Maar om nou zonder urgente reden met dit weer naar buiten te gaan leek me onzin. M’n digitale koffieapparaat brengt troost, wat een leven heb ik.

In ’t kantoortje trek ik ook de jaloezie op, bij dit raam ook kloteweer.

Het badje loopt vol, beetje reukrotzooi er in, iets van Oceanrest, lekkah hoah.

Een ongekende rust daalt op me neer, is dit dan dat benijde pensioengevoel.

Crackertje met een eitjuh zonder doden op mijn naam, niet minder smaakvol.

Tis grijs buiten, het plenst nog steeds, onder mijn paraplu loop ik, grote plassen ontwijkend, richting de Dirk. Dat grondwaterpeil komt nu wel goed.

Vanuit het gure buiten lijkt het bij Dirk wel feest. Een oase van licht in een donkere wereld. De tegenstand aan een kwartet tompoezen verlies ik, maar dat compenseer ik met cola zero en slechts een hálf litertjuh volluh melluk.

Ik maak spruitjes en zo, het smaakt top en past perfect bij dit druilerig hondenweer. Morgen maar snel er uit, was wel weer ff zat thuisblijfweer zo.

Die regen? Goed voor de plantjes de dijken en het grondwater “natuurlijk”.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Tot op grote hoogte.  Minks wekelijkse column 2-8-2026

Als ik na zo’n 300 km op mijn motah “Black Beauty” gedwee de orders van Google maps heb opgevolgd en op mijn bestemming ben aangekomen sta ik paf, dit is toch geen Golden Tulip hotel?

Het zijn een soort van houten barakken met nog een etage erop. Ieder ‘appartementje’ heeft een eigen balkonnetje met een tuinsetje en zo.   

Ik vrees dat ik met deze gehorige structuur en mijn tegendraadse bioritme niet de rust zal vinden waar mijn geest en lichaam zo naar snakken.

BBQ’s walmen van druipend vet, flesjes bier klingelen in kratten en rokende moeders proberen naarstig hun krijsende kinderen het zwijgen op te leggen.

Wanneer ik mijn weg zoek houden kritische ogen me nauwlettend in de gaten.

Langs caravans, tenten en waslijnen vol drogende kleding loop ik naar een balie waarvan de receptioniste zo te zien ook dringend aan een vakantie toe is.

Ik toon mijn reservering, fout adres, “je moet verderop zijn”, zegt ze bits.

De ondergrondse garage verwelkomt me met open rolluik en een frisse, Poolse receptioniste, die zowaar Nederlands spreekt, heet me van harte welkom.

Met de lift omhoog, in mijn appartement is ruimte, een bad en een schuifpuien balkon. In de keuken een koffieapparaat en een koelkast met frisse drankjes.

Met een kop koffie plof ik op het balkon in een ligstoel neer, vogeltjes fluiten, dennenbomen torenen boven me uit. Op het balkon tegenover ijsbeert een vrouw die met veel bombarie door haar mobiel iemand probeert te overtuigen.

Helemaal boven is een mega penthouse met vergaderende types in T-shirts.

Beneden me zijn kinderen op een trampoline hun onderling hoogteverschil aan het compenseren tot ze er uitgestreden en hevig schaterend bij neervallen.

Als de schemering valt begint op de barakkencamping naast ons de bingo.

De quizmaster laat van zich horen, het is dolle pret, iedereen giert het uit.

Daarna is het line dancing geblazen, Dolly laat ook (nog) van zich horen.

Ik heb genoeg gehoord, ik sluit de schuifpui en voel me plots enorm thuis.

Voor ik het gordijn sluit zie ik een T-shirt type nog steeds de toetsen van zijn laptop geselen, staat wellicht op het punt zijn penthouse te verliezen of zo.  

Mijn blote platvoeten zwoegen me door het hoogpolig tapijt naar bed.

Het heeft zo’n dik matras waarin ik moeiteloos wegzak richting droomland.

Een droomland van allerlei clubjes, maar wel met wederzijds respect.

Een droomland bevolkt door barakbewoners, penthousepatsers, en kinderen die tot penthousehoogte kunnen stijgen, of maar liever niet, we zien het wel.   

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1887 Shadow decoration. Carles Courtney Curran.

Per ‘ongelukke’ mazzelpiemel.  Minks wekelijkse column 26-8-26

Had er veel over gehoord en van de buurman de tip gekregen, daar moest ik heen als ik op vakantie naar Duitsland ging.

Het eiland Rügen ligt aan de Oostzee en heeft een fantastisch zandstrand dat wordt ‘bekabbeld’ door kristalhelder water.

Ook Adolf H. was dat niet ontgaan en hij liet er een 4,5 km lange vakantieflat bouwen om 20.000 arbeiders tegelijk van Reichswegen een vakantie te bieden.

Er heeft daar nooit een arbeider van een rustpauze kunnen genieten.

Voordat het zover was liet Adolf in Europa de pleuris uitbreken en moesten de arbeiders met spoed acte de présence geven in de oorlogsmachinerie.

Het megalomane gebouw scheen er nog steeds te staan, deels verpauperd en deels door handige investeerders omgetoverd tot appartementen en hotels.

Het leek me toch mieters om in zo’n hotel te verblijven al was het maar voor een enkele nacht. Het idee liet me niet los en ik maakte in een ondeugende bui gebruik van een lastminutedeal voor slechts € 220 normaal € 350, een koopje.

Het zag er gelikt uit, alles zat strak in de verf, de verlichting was prachtig.

Ik mocht ook gebruik maken van het azuurblauwe zwembad en de wellness.

Het waren ook geen kamers, maar appartementen waar de luxe vanaf droop.

Het eerste wat ik bij aankomst deed was al struikelend mijn zwembroek aantrekken om een verkwikkende dompel te maken in de heldere Oostzee.

Wel wennen: een zon die niet in de zee zakt maar achter de duinen verdwijnt.

De avond valt en ik duik een luxe restaurant in waar geen neen te koop is.

Mijn pijnlijk volle buik betastend val ik op mijn metershoge topmatras en trek het zachte donzen dekbed over me heen, lees nog een boek, klassiek muziekje.

Ik knip het licht uit en staar in de bijna donkere kamer, ik een uitverkorene.

€ 220 voor een nacht, een dikke BMW motor (Berlin Build) in de garage, een ijskast vol drank (bij de prijs inbegrepen). 50 vierkante meter voor mij alleen.

Wel ff heel wat anders dan die arbeiders die helemaal niets kregen, of de vluchtelingen die na het bombardement op Hamburg met hun kinderen hier op 10 vierkante meter per gezin zaten. Of de vluchtende Duitsers, bang voor het oprukkende Sovjetleger dat het oorlogsrecht niet al te serieus nam.

Of de Russische ongewenste elementen die hier later geïnterneerd werden.

Als dit Kolos van Prora kon spreken over alles wat hier ooit plaatsvond dan zou het hartstochtelijk jammeren, maar alles gaat voorbij en we moeten door.                     

En ik hier maar in extreme weelde resideren. Ik, per ‘ongelukke’ mazzelpiemel.     

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1909 Girl in silver sea. Joaquin Sorolla (Joaquin Sorolla y Bastida).

Dzień dobry.               Minks wekelijkse column 18-8-2026

Zoals sommigen onder u wellicht door hebben ben ik op vakantie.

Dat doe ik altijd op de motah, en alleen. Ik zie in mijn café zo vaak en veel mensen, dat ik dat alleen vakantievieren koester.

Ik vind het weggaan wel een klus, zorgen dat alle dingen zoveel mogelijk klaar zijn, dat geeft me tijdens de vakantie gewoon veel meer rust.

En dan het drama van de koffers (bij mij een rugzak, rol en twee zijtassen) inpakken. Neem ik niet te weinig mee? En dan op het laatste moment een soort god-zegen-de-greep manier, die mij alleen nog maar onzekerder maakt.

Maar ja, uiteindelijk gaat het schip zeilen, een smartelijk afscheid van Tijgah en off we go. Je zal van dat op vakantie gaan nog overspannen raken ook.

Deze keer liet ik de diepe zucht ter hoogte van de kaarsenstad Gouda.

Zo’n zucht is het teken dat ik los ben van de verantwoordelijkheden. Echt los ben je natuurlijk nooit, maar bij het spontaan slaken van die zucht zeker wel.

En dan begint het gevecht tegen de natuur en de hotels. Ja ik neem hotels, na zo’n dag op de Black Beauty (koosnaam van mijn motah:-) ben ik meer dan ooit gesloopt, ik ben natuurlijk de allerjongste niet en merk dat rust belangrijk is.

Ben ook wel heel dankbaar dat ik die vakanties met de motah nog kan doen op mijn leeftijd. Slinger nog gewoon mijn been over de bepakte motah heen.

Dat doen weinig zeventigers me na. Op het na 300 km afstappen ga ik niet in.

Over het gevecht tegen de hotels ga ik niet uitweiden, dat wordt langdradig. Maar met die natuur heb ik nog wel even een flink appeltjuh te schillen.

Was het verleden jaar in Italië bloedverziekend heet, had ik nu te maken met regenbuien die te pas en te onpas zo maar ineens uit de lucht kwamen vallen.

Óf ik trok het regenpak aan en zag de hele rit, ondanks dreigende wolken die samenpakten, niet 1 enkele verdwaalde klotedruppel meer, óf ik had het pak niet aangetrokken en was als donderslag bij heldere hemel in een klap zeiknat.  Laatste 100 km diep in Polen gaan langs boerderijen, kerken en dorpsstraten.

En daar zit je dan, gedachtes gaan door je heen, over van alles en iedereen.

Regen geselt je vizier en scherm, windstoten dwingen je tegen te hangen. Tijdens de strijd tussen de natuur en mij wisselt de lucht van houtkachels zich af met die van pas uitgereden varkensmest en verse peterselie. Zelfs de mest streelt mijn geurreceptoren. Drijfnat en met een bijna lege tank maakt de kassajuffrouw van de plaatselijke benzinepomp uit zichzelf een cappuccino voor me, wat een mooie mensen en een top vakantie, ik zeg: “dzień dobry”.   

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1890 Landscape in the rain (or Landscape at Auvers in the rain). Vincent van Gogh.