Vlammende vrouwen.  Minks wekelijkse column 10-2-2026

 

Ik ben niet zo’n Olympische spelen type en nog minder van de winterspelen. Het raakt me gewoon niet goed genoeg.

En ondanks dat veel afstanden op de spelen met gezwinde spoed worden overbrugd, schijnt de afstand tussen mij en dit evene-ment halsstarrig voor goud op het onderdeel onwrikbaarheid te gaan.

Heb eigenlijk het idee dat het daar in Milaan meer iets is voor de sporters zelf en hun directe aanhang, familie en zo, en natuurlijk voor Max en Alex.

En last but not least de groot-geld-verdieners. € 750 voor de openingsavond.

De gewone Italiaan kan dat echt niet ophoesten, tis meer voor muntenmensen.

Tijdens het schaatsen zaten de tribunes trouwens wel vol met Oranjefans;-).

 

Door het bovenstaande moet u niet denken dat ik olympische sportprestaties probeer te bagatelliseren, verre van dat. Het zijn allemaal keien van mensen met een serieuze missie. Zo ook Femke en Jutta (ja, ik mag Femke en Jutta zeggen). De 1000 meter beloofde een titanenstrijd tussen die 2 te worden.

Zij zouden wellicht de eerste medailles voor de Nederlandse equipe behalen.  

Dus zat ik maandagvooravond al aardappel schillend voor mijn beeldscherm.

Femke zette de toon met een record op die afstand, het leek beklonken.

Alles wees er op dat Jutta een schier onmogelijke taak te wachten stond.

 

En toen gaf ze acte de présence, de spanning was te snijden, “Paf” weg was ze.

Alles ging goed, wat een schaatsplezier en wat een toonbeeld van pure klasse. Op alle manieren een genot om naar te kijken. In dat strakke pak over die ijsbaan snellend is een ode aan de anatomie van de vrouw en een streling voor het menselijk oog. Maar ook zonder dat vloeiend fysiek was het top geweest.

Maar toch, was ik ook maar een Amerikaanse bokser van een jaar of 29 of zo.

Gefinisht lieten Jutta, Jake en ik vol emotie onze tranen de vrije loop.

Dat van ‘enfant terrible’ Jake en Jutta was pas echt een winter vol liefde.

We zaten als het ware vanaf balkonloge naar topschaatsen plus een love story op hoog niveau te kijken, eindelijk weer eens zalige TV, dat werd tijd.       

 

Kijk, niet dat ik Femke in mijn verhaal expres een onderbedeelde rol geef, maar het verhaal van Jutta spreekt gewoon meer aan, met die Amerikaanse bokser Jake huilend op de tribune, een echt mensenverhaal vind ik dat.

Door haar manier van doen, door velen onbegrepen of zelfs gehaat, jammer.    

Gefeliciteerd vlammende vrouwen: Femke, Jutta en ook ff Femke Bol, toch?

 

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl Ca. 1870’s Two Women Skating on a Frozen Lake. Unknown painter.

Lekker prutsen.                   Minks wekelijkse column 4-2-2026

 

Daar loop je dan als klein nietig mensje op een achterlijk grote wereldbol met zij- en hoofdstraten, snelwegen en afslagen.

Soms door sneeuw, regen, wind of een mix van deze elementen.

Kom je thuis, haar door de war, doorweekt, gelukkig is er koffie.

Met een beetje pech neem je op de koop toe nog een griepje mee naar binnen.

Of je krijgt heftige kiespijn, welke na raadpleging van de tandarts te wijten is aan een ontstoken wortelkanaal. De behandeling kost 400 euro, die je mees-muilend betaald, waarna de pijn vanuit je mond naar je portemonnee verhuisd.

Maar wees nou eerlijk, we prutsen ons hele leven toch wat af, boodschappen doen, werken, beetje sporten. Uit bed, in bed, ontbijt, middag- en avondeten.

 

Of verliefd worden op een ander nietig mensje dat ook het voornemen heeft iets voor zichzelf en de wereld te betekenen, als het een beetje meezit.

Dan komen er kinderen en wordt het nog veel meer gepruts dan daarvoor.

Opgroeien, inenten, luiers, kleuters en pubers. En met jouw mazzel krijg je natuurlijk een bankhangende slungelpuber die je koelkast, als ‘Rups’-Nooit- genoeg in twee tellen leeg schranst, nadat jij hem voor de zoveelste keer gevuld hebt. En dat tot hun 42^e jaar met het huizentekort van tegenwoordig.

Kinderen krijgen is niet vanzelfsprekend, dat geeft dan ook weer gedoe. Temperaturen om de eisprong te detecteren. Man opgetrommeld om op hoop van zegen, naar kerkelijk voorschrift, klinisch en a-spontaan te copuleren.

Mislukt, ten einde raad wordt een kunstmatig ‘bestuivingtraject’ ingezet.

Met zaad waarvan later blijkt dat er nóg 200 vrouwen mee bevrucht werden.

Dus met een beetje mazzel worden er 200 potentiële belastingbetalertjes geboren met dezelfde genen als hun biologische vader c.q. de zaaddonor.

Good looking, intelligent en net zo narcistisch als hun valse verwekker.  

Misschien is ‘kinderloosheid’ wel een optie, iig wel erg goed voor het milieu.

 

Ik vond deze week geen geschikt onderwerp, dus heb ik mijn creativiteit onbelemmerd en frivool rond laten dartelen in de wei van mijn gedachtes.

Hier en daar wellicht wat onsamenhangend, maar naar mijn idee wel grappig.

Ook met weinig inspiratie wil ik mijn wekelijkse column blijven schrijven. Enerzijds omdat het dan wel een wekelijkse column blijft, en anderzijds vind ik iets creëren met woorden fantastisch en dat duldt geen 14 dagen pauze.

Ik heb aan de laptop, gelijk wij allen in het leven, gewoon wat zitten prutsen.

“Een dag niet geprutst is een dag niet geleefd en das een slecht alternatief”.  

 

Tekst: Mink Out.                             Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl  

Fjodor Dostojevski.    Minks wekelijkse column 28-1-2026

Mijn eerste ontmoeting met Fjodor was tijdens een korte, onvergetelijke vakantie in de prachtig herstelde stad Dresden.

Na een bezoek aan de Altstadt kuierde ik langs de oever van de Elbe naar mijn hotel. Het was al donker. Sneeuwvlokjes dartelden om mij heen. Achter me verried een voetstappenspoor waar ik vandaan kwam, voor mij het maagdelijk wit, eigenlijk zonde om te betreden.    

Ik snoof de frisse buitenlucht op en genoot van het uitzicht over de snel stromende rivier. Die wandeling daar was één van de mooiste uit mijn leven.

Bij het hotel, liep ik hem tegen het lijf, de schrijver Fjodor Dostojevski.

Dat wil zeggen niet tegen het levende lijf, maar tegen het bronzen lijf, als standbeeld kijkend over de rivier. Alleen in de sneeuw, net als ik. Niet dat we daar nou heel erg veel last van hadden, maar een goed gesprek zat er niet in.

Bij het standbeeld stond een plaquette waar op te lezen was dat Fjodor geruime tijd in Dresden had gewoond en er wat bekende boeken schreef.

Hij was er ook 1 keer om z’n schuldeisers te ontlopen, hij hield van gokken.

In 2006, toen Oost en West nog vrienden waren, werd het beeld door de initiatiefnemer Georg Milbradt, Vladimir Poetin en Angela Merkel onthuld.

Ik kende die Fjodor alleen van naam, dus ben ik me in hem gaan verdiepen.

Was een bekende Russische schrijver van voor het communistische tijdperk.

Eens werd hij vanwege banden met een socialistische groepering door de geheime dienst van de Tsaar, die ook geen lieverdje was, gearresteerd.

Hij kwam voor een vuurpeloton, maar de executie werd net op tijd afgelast.

Wel moest Fjodor 4 jaar naar een werkkamp in Siberië, dat was geen pretje,

maar dat zult u zelf ook wel begrijpen. Heeft hij een boek over geschreven. Er werden daar lijfstraffen uitgedeeld, stokslagen waren geen uitzondering, niet 10 of 100 slagen, neen gewoon 2 á 3 duizend, vaak gevolgd door de dood, of een dokter greep in, als de gestrafte dan genezen was kreeg hij de rest.

IJzeren voetboeien waren de regel, omstandigheden bar en het eten slecht.

Die Russen wisselen zo nu en dan van regime, maar tegenstanders zette ze allemaal in dezelfde Siberische ijskast, van Tsaar Nicolaas tot Tsaar Poetin.

Nu wat boeken gelezen, een kijkje in zo’n strafkamp, hoe interessant is dat.

Fjodor Dostojevski leefde een zwaar leven, maar werd mede daardoor een geniale schrijver. Heel soms wat lastig te lezen, maar ik geniet er enorm van.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Monteuse.                          Minks wekelijkse column 21-1-2026

 

Na de laatste keer dat het inbrekersgilde mij met een bezoek vereerd had heb ik een alarm aangeschaft dat 24 uur aanstaat.

Niet dat er bij mij erg veel te halen valt, maar deze magere toevoeging van zekerheid brengt net wat extra gemoedsrust.

Wanneer ik naar bed ga zet ik hem óók aan. Als er dan wat beweegt gaan de sirenes af. Dan ben ik een gewaarschuwd mens en tel meteen voor 2, 3 of 4.

Mijn wasmachine ging net na m’n Parijsavontuur voor een derde keer kapot.

Voor het eerst in mijn leven een duurdere machine gekocht, maar tis 1 drama.

Steeds hetzelfde euvel, Autodose. Je doet 1 liter wasmiddel in het reservoir en hij neemt telkens de benodigde hoeveelheid, hoef je niet vaak bij te vullen.

Tot na zo’n half jaar, dan wordt hij slordig en schuimt er, van mijn centen, lekker op los. Totdat de foutstoring EF 40 verschijnt. Dan is het game over.

Voor de derde keer, via een digitaal formulier, contact opgenomen met de TD.

Agenda invullen, 8 dagen wachten en de monteur komt om 10.00 uur, voor een horecaman met een aangepast bioritme zowat midden in de nacht, maar ach:-(.

Wanneer ik met een sterke bak koffie knikkebollend om 10.00 uur aan de keukentafel zit gaat de bel, daar zou je hem hebben, shit het alarm er nog af.

Vanachter de voordeur roep ik: “doe zo open meneer, ff het alarm afzetten”.

En daar staat hij dan, nou ja hij, dat blijkt een inschattingsfout. Tis een zij, ik reageer verbaasd, maar waarom ook niet, als ze m’n machine maar maakt toch.

“Morgen”, groet een zwaar gebouwde dame met een nog zwaardere stem.

“Kom binnen” zeg ik ook zo zwaar mogelijk om een opwellend huisvrouwgevoel het hoofd te bieden. Haar met logo’s bedrukte zwarte doorwerkpak is weinig flatteus, maar al zeulend met een gereedschapstrolley kan ik niet waarnemen dat ze daar nou heel erg mee zit. Sterker nog ze draagt de kleding met een zeker mate van bravoure. Als ze maar niet gaat aanspreken met mevrouwtje.

Ja ze had voor zichzelf gewerkt maar dit was veel beter, geen stress meer. Als het werk maar af kwam, dan was ze ook écht vrij, sprak ze ietwat nors.

Het euvel was snel en vaardig verholpen, ze hoefde geen koffie, had net een duur koffieapparaat gerepareerd, dus ze had al genoeg gehad. Ik gaf fooi.

“Ah, koop ik daar wat plantjes van voor in mijn tuintje” sprak ze enthousiast.

Op dit onbewaakte moment vergat ze haar mannelijk masker en verscheen een ontwapenende vrouwenglimlach op het gezicht van de monteuse. Mooi mens.

           

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

 

De krant.                     Minks wekelijkse column 14-1-2026

 

Als mens tegenover mens kan ik bij deze wel bekennen dat ik verslaafd ben. Kijk nou heeft iedereen volgens mij wel een verslaving, maar die van mij is er 1 van de hardnekkigste soort. Wellicht laat de verslaving van een cafébaas zich eenvoudig raden, zal u in uw onmetelijke wijsheid denken, maar ik moet u teleurstellen.

Niet dat ik het idee heb dat u mij graag zou zien als een alcoholverslaafde, maar meer dat u fout gegokt heeft door een link met mijn beroep te leggen.

Maar ik drijf, zoals gewoonlijk, af van het door mij te behandelen onderwerp.

De verslaving waar ik van doordrongen ben is die aan de sociale media.

Zeg maar ff vlug YouTube (YT), Facebook (FB) en omdat Meta dat gekoppeld heeft ook nog aan Instagram. Met de laatste doe ik niet veel, maar door die koppeling ga je toch antwoord geven, gewoon uit een soort fatsoen. 

Nou was/is de tijd die ik kwijt ben aan deze kanalen best wel aanzienlijk.

Laat ik stellen dat ik uit angst mijn schermtijd niet meer regelmatig check.

Dat is toch ook wel een duidelijke aanwijzing dat het e.e.a. uit de hand loopt.

 

Maar toch is de tijdsduur niet zozeer het probleem, ik functioneer nog best.

Mijn werk lijdt er niet onder en zeker via YT doe ik enorm veel kennis op over kunst, geschiedenis, boeken enz. Dat wekt weer meer interesses op, das goed.

Neen, wat mij zorg baart is het in dezelfde bubbel van interesse te blijven hangen, of te worden gedwongen, vanwege die hardnekkige algoritmes.

Ik zie alleen nog maar dingen over kunst, motoren, vrouwen en huisdieren.

Laatst een lange reportage over Iran gekeken, word ik plots bedolven onder een lawine over die “Iraanse lente” terwijl het nieuws nog niets meldde.

t’ Zelfde met dat Oekraïneconflict, plots een tsunami over dit onderwerp.

Door die bubbel- en klikangst stagneert mijn “wijzer” worden wat jammer is.

En nou wil ik het niet eens hebben over fakenews en deepfake foto’s of films. Dat wekt nog meer wantrouwen op over wat ik via het internet tot mij neem.

 

Nou las ik laatst gewoon een simpele krant, u kent ze misschien nog wel.

Die dingen waarvan je de bladzijden handmatig omslaat en niet kunt inzoomen.

Ze houden ook niet bij wat je leest en hoe lang. En als je ff oplet kom je er ook wel achter of ze aan factchecking doen en min of meer onafhankelijk zijn.

Een ander voordeel: het dagenlange reclameterrorisme blijft hierbij ook uit.

Ja en toen besefte ik ineens dat dit wel heel wat relaxter las dan online.

En als je koffie er overheen valt koop je voor weinig gewoon een nieuwe krant.

 

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl   1890 Housekeeper. Eva Bonnier (1830–1906).  

Ondergronds.             Minks wekelijkse column 7-1-2026

Ben al meerdere malen in Parijs geweest. Op de motor en niet zoals nu met de trein. Als de winter je overvalt zit je mooi vast.

Met de motor vond ik fijn, je rijd dan door die stad, bent overal snel en leert vrij vlug de weg vinden in die heksenketel.

Toeteren van ik kom er aan, of wil er door. Niet zoals thuis van boerenlul.  

Maar wat ik nog belangrijker vind is dat je dingen ziet die je in de metro mist. Ja de metro, daar reis ik nu ondergronds mee. Had eerst een hevige vrees, zo van kan dat maar goed gaan, straks rijd ik verkeerd en wat moet ik dan doen.

Met wat advies begeef ik me nu krijgshaftig in het metrolabyrint van Parijs.

Ja , je zal nog lang genoeg onder de grond verblijven, dus nu zo min mogelijk.

Mooi bruggetje voor mijn metroritje naar de begraafplaats Père-Lachaise.

Bij eerdere Parijsbezoekjes kwam het er niet van, maar het boekje over deze plek van die “Links naar rechts” gozah Rob Kemps maakte mij nieuwsgierig.

Rustplaats voor heel wat groten der aarde, waaronder veel kunstenaars waar ik fan van ben. Ga ze u niet noemen, het zal u wellicht mateloos vervelen.

Tis een beetje een stad met over het algemeen hele kleine huisjes, tuurlijk zitten, of beter gezegd, liggen er ook uitslovers bij met kolossale bouwsels.

Net als in de steden der levenden heb je er het ingetogen- en het patsertype.

Alleen heerst hier, in plaats van overlast gevend burengerucht, serene stilte.

Ik bezoek wat graven van mijn helden en heldinnen, best een raar idee dat hier hun overblijfselen liggen. De zon gaat onder en het wordt nog kouder. Voor een specifiek graf moet ik tussen engtes door en kom bij de echte oude met mos bedekte tombes. Takken striemen, het wordt krap en onbehaaglijk.

“Zo, ben je daar” fluistert plots een stem uit zo’n tombehuisje. Ik zie een deel van een monnikskap en een finale zonnestraal laat een zeislemmet schitteren.

“Heb hier nog wel een mooi pandje voor je vrij Minnekus Out. Ik wacht al een tijdje op je. Dacht dat jouw tijd zo zoetjes aan wel gekomen was mannetje”. Zijn koude knokige hand omvat mijn pols klemvast. Hij heeft me, dat was um.

Kippenvel, nekharen recht overeind. “Nog ff niet meneer?” smeek ik angstig.

De sluitingsbel van de begraafplaats luidt. “Ik moet nu echt gaan meneer, mats me, ik heb het nog zo enorm naar mijn zin. Ik kom heus wel, maar nog ff niet toch?” Hij twijfelt, knikt zijn hoofd zo van ga dan nog maar even. Zijn grip verslapt, ik knik dankbaar terug en ren, alsof de duivel me op de hielen zit, naar de uitgang. Wat later zit ik opgelucht weer ondergronds in de metro.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl      

De barmhartige Marokkaan.  

Als ik aan mijn bureau zit heb ik een kleine foto van Den Ouden Neel aan het pennenbakje vastgeclipt met zo’n houtklemmetje.

Het zit in zo’n truttig zilveren lijstje waar ze er te veel van had.

Een leuke herinnering. Als ik er naar kijk voel ik geen verdriet, moet altijd glimlachen en ben trots dat we haar zo lang konden steunen.

Missen doe ik haar wel, niet alleen haar, maar ook alles om haar heen, het tehuis met al zijn mensen en zo, maar het was genoeg, 100 jaar is echt zat.

Op die foto zit ze in een witte PVC tuinstoel, met zo’n gestreept kussen, op het plaatsje achter haar huis in de Noordstraat. Klein maar fijn, zeg maar ff.

Er hangt een bloeiende geranium in een beschilderde klomp aan de muur.

Ze kijkt tevreden, zo van ik hou nog wel een beetje een oogje op je knulletje.

 

Schiet me ineens een verhaal te binnen uit haar laatste volle levensjaar.

Ik parkeer de invalidenbus op een parkeerplaats voor mijn deur, maak haar rolstoel los, doe de achterklep open, maar de achterplank klapt niet uit.

Het voorwiel van de bus staat op de stoep, dan gaat die plank niet plat.

Ik doe het hekwerk weer dicht en laat Den Oude Neel met rolstoel, remmetjes er op, midden in de ruimte staan. Deuren dicht, “ik rij hem ff van de stoep af mam”. Ik geef zachtjes gas, hoor een gil en de rolstoel kiept achterover. Een flinke klap, ze gilt, jammert, ik spring naar achter, probeer haar te sussen. Geschokt en met mijn jarenlange ervaring met Den Ouden Neels gevoel voor drama zeg ik: “Ja hou nou maar op met dat gejammer mam. Daar gaat het niet van over, ik help je wel ff overeind schat”. Ze werd kalm.

 

Ja, wat denk je met moeders: 110 kilo schoon aan de haak, dat ging niet alleen.

Aan de overkant zag ik een groepje Marokkaanse jongens lopen. Ik riep of ze bij konden springen. Snel waren ze gevieren drukdoende met helpen.

Of het hun eigen moeder was, zo bezorgd gingen ze met Den Ouden Neel om.

In een mum stond de stoel, met Den Ouden Neel erin, weer op de stoep.

Ik dankte de mannen voor de geboden diensten en schudde hartelijk handen.

Toppers! Moeder ongedeerd, in een mum zat ze weer aan de koffie met gebak.

Kijk dit soort acties mogen ook wel eens voor het voetlicht gebracht worden.

Alleen 1 ding van dit ongelukkig gebeuren blijft toch wel aan mij knagen.

Terwijl die jongens haar overeind tilden bleef ik het tasje van Den Ouden Neel, dat geopend naast haar stond, met enige regelmaat in de gaten houden.

Zou ik dat bij iedereen doen? Ondanks dat: bedankt barmhartige Marokkanen.

 

Tekst: Mink Out.                 Bundels 1 en 2 verkrijgbaar op: www.conckshop.nl    

Jan.                                      Minks kerstcolumn 24-12-2025

 

Het liep tegen de kerst, Annie had 70 lentes aangetikt en dat moest groots gevierd worden met veel drank en spijzen.

Het cafeetje op de hoek was een goede plek om dat te doen.

Annie had zich lekker jeugdig opgetut, waardoor je haar die 70 jaren niet zou geven. De natte felicitatiekussen vlogen om ieders oren.

Tineke, een vriendin van Annie maakte, samen met haar nieuwe vriend Jan, ook hun opwachting. Het was duidelijk dat Jan en Tineke hun 2^e jeugd doorliepen.

Annie had me al toevertrouwd dat het stel als Velpon en Bisonkit waren.

In deze opmerking dacht ik een flinke zweem van jalouzie te bespeuren.

Jan en Tineke hadden heel wat gedaan om hun jeugdigheid een boost te geven. Sjaals zaten losjes om hun rimpelnekkies gedrapeerd. Flowerpower zeg maar.

Een aantal kralenarmbanden en leren veters snoepten er nóg een paar jaar af.

Ja, ze waren overduidelijk aan elkaar verbonden, een glanzend voorbeeld van prille verliefdheid. Het aan elkaar plukken en zoenen bezegelde deze status.

 

Een kans om zich nog meer te onderscheiden van hun ‘suffe’ leeftijdsgenoten werd na korte tijd op een presenteerblaadje aangereikt, dansmuziek klonk.

Jan greep zijn Tineke bij de hand en begon als een jonge hond te bewegen, hij liet zijn danspartner alle hoeken van het café zien. Ze wervelden om elkaar heen of het een lieve lust was, ze voelden zich heerlijk. Duidelijk wat te hoog gegrepen: Jan zakte in elkaar en Tineke slaakte een hartverscheurende kreet.

Het zag er niet best uit, Jan op een brancard in de geparkeerde ambulance.

Tineke bleef als een treurwilg achter met haar handen voor het gezicht.

Dat zijn rare momenten, de muziek gaat uit, de goede sfeer is plotsklaps verdwenen en terwijl iemand in de ziekenauto voor zijn leven vecht bestelt een ander glashard een bacootje aan de bar. Waarom niet, live goes on.

 

Het duurde best lang. Plots ging het licht in de ambulance uit en reed deze stapvoets de straat uit. Op zeker dat Jan de pijp aan Maarten had gegeven.

Tineke gilde smartelijk dat ze haar pas gewonnen liefde zo snel was verloren.

Maar toen de ambulance uit het zicht verdween werd, als bij een wonder, de wachtende Jan zichtbaar om over te steken. t’Was een flauwte, niets loos.

Het weerzien was hartverwarmend, de tortelduiven waren gelukkig herenigd.

Binnen ging het tot in de late uurtjes door, buiten daalde de sneeuw geruisloos neer. Een spierwit sprookje afgetopt met een fonkelende sterrenhemel.

Een prettige kerst gewenst en dat er maar een flinke bak vrede mag komen.  

 

Tekst: Mink Out.                               Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

De kist.                               Minks wekelijkse column 17-12-2025

 

Het was een hele tour om de grenen grafkist, uit de fietsenbox onder het flat, de trap op te krijgen zonder hem te beschadigen.

Ja, we hadden dat ding zolang daar opgeslagen tot de grote dag. Hij was nodig als rekwisiet voor een eng feest in een zwembad. Vanuit die kist moest een zekere Graaf Dracula acte de presence geven in een soort van dance macabre, waarin onschuldige meisjes veranderden in vamps.

Overdag werd de kist, gecamoufleerd met een sprei, het zwembad ingedragen. Paniek onder de bezoekers toen de sprei er af gleed, voordat de opslag bereikt was. Een doodskist: er was natuurlijk iemand verdronken!

 

Ok, een foto met jezelf in zo’n kist wilden alle medewerkers wel hebben, dus werd het dringen om een plek waar men normaal niet voor staat te trappelen.

Toen de generale repetitie aanvang nam moest de toneelspelende neef er in.

Aan zijn instap-enthousiasme en angstige blik was overduidelijk te zien dat dit een nep-Dracula was die de kist zeker niet als een riante rustplaats zag.   

Na wat stimulerende woorden lag hij er dan toch eindelijk in, het was maar voor korte duur, de afstand aan de lange zijde van het bad en een stukkie.

Het deksel over de tapeinden heen, de eikels werden handvast aangedraaid.

 

Dragers, in vol ornaat, namen de ‘kist’ op hun schouders. Het Adagio in C Minor van Albinoni (prachtig, zoek maar op) vloeide zoetgevooisd uit de boxen. De stoet ging stapvoets en vol van geveinsde piëteit langs het waterpolobad richting podium alwaar een sokkel wachtte op de uitstappende graaf Dracula.

Maar wat was dat? Tumult vanuit de kist. Aanzwellend gebonk was duidelijk hoorbaar. Naarmate het gebonk luider werd bewoog de kist ook steeds meer. Er was blijkbaar een duister probleem in de aardedonkere kist van de vampier.

Snel werd de kist op een kantinetafel geplaatst en de eikels losgeschroefd.

Een zuigend geluid, deksel er af, een paarse neef Dracula hapte naar zuurstof of zijn leven er vanaf hing. Blijkbaar was een doodskist niet zo geschikt voor levende lijven. Er kan geen zuurstof in, daar staat toch geen drager bij stil.

 

We hebben maar wat klosjes met een tapeindgat gemaakt zodat de ventilatie in de kist optimaal was. Na een straffe overreding kregen we neef Dracula, die plotseling als de dood was voor onze prachtige kist, er ook weer in terug.

Al met al werd de opvoering en de Mysterie Pool Party een doorslaand succes.

Dus: niet je kist in voordat je dood bent, anders laat je wellicht het leven.     

 

Tekst: Mink Out. Voor de kerst bundel 1 en 2 op: www.conckshop.nl

DNA.                            Minks wekelijkse column 10-12-2025

 

Kijk, dat die ADO Den Haag hooligans regelmatig verder gaan dan dat je van fans mag verwachten is haast niet te vermijden. Die schermutselingen bij Cambuur-ADO, zo’n 3 weken geleden, waren weer een triest voorbeeld. Toch levert zoiets ook wel weer interessante beelden op. Zoals die ADO-er die als enige dapper over het scheidingshek wist te klimmen. Plotseling stond hij ‘huh’, zonder zijn vrienden, tussen de Cambuuraanhang en kreeg de klappen waarom hij vroeg.

Mazzel voor deze ‘mat-gast’ waren de reddende Cambuur-supposten en zo.  

Kunnen ze er nu echt wat aan doen die Haagse mat-gasten? Ik denk het niet.

Voordat u mij verdenkt van té veel clementie zal ik u dit eens haarfijn uit de doeken doen. Het zit gewoon besloten in hun DNA, ze zijn eigenlijk onschuldig.

Wat denkt u, het handelt hier om kleinkinderen van de nozems die met dat Rolling Stones concert in 1964 de Kurzaal van het Kurhaus in onze mooie badplaats verrampeneerden. Ja ook toen al. Alleen lichter getint dan dit jaar.

Het zit in de genen, hen treft geen blaam, goeie jongens, alleen dat DNA hé.

 

En laten we de Gevangen Poort niet vergeten. U weet wel dat grapje met die gebroeders De Witt. Gewoon gevild en deels opgegeten door het volk uit de stegen en sloppen van het toen veel kleinere ‘s-Gravenhage. Slecht een pink en tong is wat rest van deze vooraanstaande politici die het beste voor hadden met den Hollander. Het was schijnbaar een spelletje van Oranje, nepnieuws!

Wellicht voelt u op uw klompen aan waar ik naar toe wil? Ja precies daarheen!

Ook dit waren voorouders van de Haagsche hooligan, weer dat dekselse DNA.

 

Ja en hoe ga je dat in godsnaam keren? Is er tegen DNA-programmering iets in te brengen, behalve genetische manipulatie (klinkt wel erg Adolf-achtig).

Ik denk het dus van wel. Ik denk dat wij, de zijlijnkijkers, met die ‘andere’ DNA, van het gelaten en ingetogen afkeuren nu echt eens in moeten grijpen. Maken we ook meteen een vuist voor onze immer tolererende voorouders.

De zwijgers wat meer gas er op en de Hooligan een beetje in de remmen.

Neem die ander bij de hand of zo nodig bij de strot en laten we voetbal weer leuk maken. Het is Engeland gelukt, waarom ook niet in ons kikkerlandje.

Want laten ff eerlijk zijn, ze bedoelen het niet zo, het zijn aardige gasten.  

 

Dit verhaal is gelardeerd met een gezonde en bescheiden dosis sarcasme. Deze voetnoot heeft als bedoeling onnodige discussiepunten te omzeilen;-)  

 

Tekst: Mink Out. Bundels voor onder de kerstboom: www.conckshop.nl

  1664 Celebrating the birth. Jan Steen.