Auteur: Mink Out

Tegenvaller.                         Minks wekelijkse column 3-6-2026

Dat men ooit het communisme achterna liep om te ontsnappen aan de uitbuiting van de Kapitalisten was niet zo heel gek.

Men hoopte op een beter leven en dat werd ze door die rode gozers beloofd. Zoals de geschiedenis ons heeft geleerd was het een loze belofte. Het heeft een berg mensenlevens gekost doordat de ‘grote leiders’ visies hadden welke niet echt werkten, uitputting, hongersnood en zo.

Praten we niet over al die, of nu eigenlijk wel, over al die mensen die het leven lieten en laten in de wegmoffelkampen van Lenin, Stalin en nu weer van Poetin.

Nou brak van de week toch ff m’n klomp toen ik een bericht zag over een geopende wijnkelder van Stalin met zo’n slordige 40.000 flessen godendrank.

Een decadent topje van de ijsberg dat uitsteekt boven een zee van ellende.

Wel een fors teken aan de wand dat deze ‘Slager’ aan weinig niet genoeg had.   

Zoiets verwacht je toch niet van de ‘Vader der Volken’ waar geen ‘gezeik allemaal gelijk’ schijnbaar alleen een zalvend motto voor het volk blijkt.

Genoeg hierover, maar dat het een gluiperig verzwijgen blootlegt is duidelijk. Van zo iemand kan je verwachten dat tie het enkel met zichzelf goed voor heeft. Zo’n dertig jaar lang die arme Russen gedicteerd. Echt een tegenvaller.     

Kijk, nu wil ik de volgende persoon die ik in dit verhaal betrek niet spiegelen aan Stalin, dat gaat echt te ver, maar de titel is ‘tegenvaller’ en dat is hij ook.

Ik zie hem nog zo, met cowboyhoed, hevig euforisch de rechtszaal verlaten.

Ja, hij had het met milieudefensie via rechtszaken voor elkaar gekregen dat de Nederlandse staat (dat zijn wij voor alle duidelijkheid) moest gaan dokken als ze de milieuregels niet serieus gingen handhaven. Wat een redder in nood.

Kijk, dat milieu moet natuurlijk betah, dat staat als een paal boven water, maar hoe je het nu wendt of keert men moet soms andere prioriteiten stellen.

Eerst al die aanstelling als directeur bij Tatasteel, dat was een vreemde truc.

Later was het een meesterzet om deze vervuiler van binnenuit te hervormen.

Maar toen bleek ineens dat deze Heer Donald Pols toch een klein smetje op zijn blazoen droeg. Hij was op de universiteit in Zuid Afrika een aanhanger van extreemrechts geweest, had zowaar Nelson Mandela nog dwars gezeten.   

Milieudefensie wist dat ook wel, echter het doel heiligt de middelen zeg maar. Bek houden was dus het devies. We zijn allemaal jong geweest en hebben daardoor ook wel eens verkeerde keuzes gemaakt, of niet? Maar het milieu redden in een zweem van extreemrechtse luchtjes is ook wel een tegenvaller.  

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1887 Factories at Asnieres, seen from the Quai de Clichy. Vincent van Gogh.

Hekje van de dam.     Minks wekelijkse column 27-5-2026

Kijk als je tegenwoordig een probleem hebt kom je vaak in zo’n molen terecht die zo sluw is opgezet dat je het veelal opgeeft.

Of het kost een berg tijd eer je de onderste steen boven hebt.

Optimistisch, maar met een slecht onderbuikgevoel belde ik op.

Het betrof een koelvest voor op de motor, een uitkomst als ik tijdens de vakantie zuidwaarts rijd terwijl de zon een verzengende hitte afgeeft.

Het was niet bezorgd en ik wel. Best een duur vest, de tijd begon te dringen.

Een keuzemenu dat me naar de plaats van bestemming zou leiden volgde, telkens af te sluiten met een #. Het duurde ff, maar ik was lekker bezig.

Het gesprek zou voor trainingsdoeleinden gebruikt worden. Of ik het hiermee eens was, daarvoor kon geen keuze met een eind-hekje (#) gemaakt worden.

“Fijn dat je belt. De eerstvolgende beschikbare medewerker zal u zo spoedig mogelijk helpen”. Fijn dat ik bel? Er was iets mis, ik moest wel. Das niet fijn!

“Het is nogal druk, wellicht wilt u op een ander moment terugbellen of blijft u nog even wachten?” Nou, ik wachtte wel even, hoewel dat niet makkelijk was met de herhalende boodschap van de drukte, afgewisseld met afhaakmuziek. Met al die voorafgaande keuzenummers kon er toch nog wel een keuze bij zo van voor klassiek druk een 1 en voor jengel druk een 2 en sluit af met een #. Of was dat naar hun mening wellicht iets té klantgericht. Dat excuus van het wachten zat er natuurlijk dik in, dus daar had ik me danig op voorbereid.

Ik deed mijn Apple oortjes in, pakte de gereedstaande stofzuiger en voor ik er erg in had was ik, gelijk een stoere vrouw, zowaar aan het multitasken.

Net op het moment dat ik het hele huis stofvrij had kreeg ik iemand aan de lijn: “Goedemiddag met Jeroen fijn dat JE belt, waarmee kan ik JE helpen?”

“Aha Jeroen fijn dat JE even tijd hebt, mijn bestelling is er nog niet en de vakantie zit er aan te komen”. Ik keek en passant op de timer van mijn mobiel die 46 minuten aangaf, met een vriendelijke stem vertelde ik hem dat ook ff.

Ja, hij snapte wat ik zei en begreep dat dat zo lang wachten erg vervelend voor me was, verder ging hij er niet op in. Het vest was vandaag verzonden kon hij lezen. “Das fijn, maar het zou er na twee dagen al zijn en nu zijn we 3 weken verder”. Ook hier snapte hij weer dat dat erg vervelend voor me was.

Ik was al blij dat het koelvest er aankwam, wellicht ook makkelijk om aan te trekken bij zo’n zelfde telefoontje waarbij de stoom uit mijn oren spoot.

En of ik de medewerker achteraf nog ff een beoordelingscijfer wilde geven.

Eigenlijk worden we toch gewoon in de maling genomen, het # is van de dam.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Kroon.                               Minks wekelijkse column 20-5-2026

Al eerder had ik iets “grappigs” gemeld over mijn steeds rapper voortschrijdende jaren en de bijbehorende ongemakken.

Ja uhhhhh dit wordt geen ouwe lullen zeikverhaal, das beloofd.

Maar toch………. van de week was ik in de keuken bezig en er moest zo nodig iemand een hamburger. Daar ging die dan: oventje aan, sla, tomaat en cheddar klaarleggen, hamburger en broodje in de oven, 220 graadjes, broodje na 5 minuten eruit, dan de mayo op het broodje, sla en tomaat dr’op en dan nog ff de auwegurk, de augurk………de aug……… ze draaien die potten steeds strakker dicht, dat doen ze gewoon expres. Hij zat ‘pot’verdomme ‘moervast’.

Het hulpstuk van de dag kwam binnen en zag een amechtig hijgende ex-macho met een verhit ‘hoof’ en hulpeloze blik. “Zal ik ff”, vroeg het 17-jarig schatje. Ze pakte de pot over en schroefde het deksel, hetzij met iets van moeite, los.

Met een triomfantelijke blik, pretoogjes en een luchtig “alsjeblieft” gaf ze de pot terug en liep, of er niets gebeurd was, naar de bijkeuken. “Koffie Mink?”.

Ja, dat echt kracht zetten wordt met mijn rechter hand steeds lastiger.

De 1 zegt artrose de ander reuma, er zijn pilletjes voor of een operatie, maar pillen zijn slecht voor het levertjuh, en zo’n ingreep geeft ook geen zekerheid.

Tis gewoon slijtage en dat mag ook wel, dat lichaam heeft al wat af gerotzooid in de 7 decennia van zijn intensief, merendeels ‘vrije jongens’ bestaan.

Ben van alles geweest en dat zeker niet voor een 32-urige werkweek en zoveel vrije dagen dat je bijna geen tijd over hebt om op je werk te verschijnen.

Kijk, zo lang het kan blijf ik (wel wat minder) werken, t’ gaat best en ik tel liever ervaringen dan geraniumblaadjes met sluimermuziek op de achtergrond.

Weet je, ik zie intensief bezig zijn op mijn leeftijd steeds meer als een soort van zegen, zo van jij mag nog wel. Er zijn er zat die al op non-actief staan, qua tijd van leven, mobiliteit of omdat ze eenvoudigweg liever helemaal niets doen.

Ben me wel alvast mentaal aan het voorbereiden op het immobiele gedeelte van mijn bewust verblijf op deze aardkloot. Heb daar een goed plan voor.

Van lieverlee zit je toch in een kamertje met een rail in het plafond zodat de verpleegster je zo, arbo-technisch-verantwoord, naar de wc kan roetsjen.

Dan wil ik een PC met schermen om de foto’s van mijn vele gebeurtenissen te kunnen bekijken en ordenen, en verhalen schrijven natuurlijk, lijkt me top.

Berg Nespresso’s erbij en ik zit gebakken, tenzij ik voortijdig uitstap dan.

Voorlopig draag ik de kroon van mijn ouderdom met trots, alleen de doornen die af en toe in mijn hoofdhuid dringen, daar moet ik toch wel ff aan’ wennen.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1894 Interior with an old man enjoying his pipe and an akvavit. Peder Mønsted (Danish painter) 1859 – 1941.

Tutteren. Minks wekelijkse column 13-5-2026

De heerlijkste momenten die ik op een zonnige dag beleef, zijn de momenten dat ik net mijn terras startklaar heb staan.

Met een bakkie koffie voor me vouw ik dan theedoeken of zo. Ik koester dit soort schaarse momenten enorm, zeg maar ff. Wanneer mensen richting het lege terras lopen volg ik ze, hoofd geknikt, door mijn wimpers glurend, beducht dit gouden moment aan hen te gaan verliezen.

Top is zo’n bejaard echtpaar met trage E-bikes en die tuttige fietshelmpjes. Levenslang zonder helmpje gereden en dan bij de eindstreep moet het ineens. Ze stoppen dan aan de overkant voor een fluisterdiscussie of ze wel of niet mijn terras met hun zonnige aanwezigheid zullen vereren. En dat duurt maar. En ik maar opletten, gaat mooi van mijn primetime af hé.

De beslissing is daar, ze doen het. Beide een cappuccino en of de parasol uit kan, weg gouden uurtje. Het wordt nog heel gezellig, vooral wanneer hij zijn 3e biertje wil en zij daar weinig trek in heeft, ik bedoel dat hij die 3e wil. Ze ziet de bui al hangen.

Ik blijf stoïcijns vouwen, maar geniet van de 2e, wat fellere, fluisterdiscussie. Zij wint, vergezeld van donderwolken gaan ze, geen fooi, hij rijdt ver vooruit. Het terras vult zich gestaag, het verkeer in de omgeving zwelt ook flink aan. Voor de Geestbrug op de Mariannelaan staat een flinke file. Het is meer een kunstmatige file, omdat de stoplichten enorm slecht op elkaar zijn afgesteld. Zo tegen vijven begint het getutter, telkens als het groen is staat er wel weer iemand met meer oog voor z’n mobiel dan voor het broodnodige stoplicht.

Tel daarbij op dat in elke hap wachtende auto’s altijd wel een opgefokte lul of lullin zit, dan begrijp je wel dat het veelvuldig getutter niet van de lucht is. Het leeft enorm rond de Geestbrug. De een zegt opgefokt, de ander levendig. Zo worden we ook op de grote verscheidenheid van muzieksoorten gewezen. Hardrock, House, Arabische-, Bollywood-, Hollandse-, en Discomuziek klinkt regelmatig door geopende autoramen of uit de ‘dakloze’ auto’s der rijken.

Een enkele bestuurder slaat, zijn tattoo-arm achteloos op de deur leunend, met zijn hand bezitterig de maat van zijn super-exquise muziekkeuze aan. Ja, die muziek van hem of haar, dat is natuurlijk dé muziek, en die mogen we allemaal horen, hoe attent is dat. Ja, wat dat betreft gunnen we elkaar zat. Dan het licht weer op groen en rijden maar weer, vol gas, laat die bruluitlaten maar horen hoah, we vinden het echt heel erg leuk dat jij die hebt, gaaf man.

O, bijna vergeten, daar komt tie dan: ook eerst nog ff tutteren natuurlijk.

Tekst: Mink Out. Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1889 Carriages on the Champs-Élysées. Jean Béraud

Goed voorbeeld?                 Minks wekelijkse column 6-5-2026.

Nu ik wat ruimer in m’n tijd zit hou ik me (nóg) meer met de sociale media bezig. Je kunt gerust van een verslaving spreken.

Probeer het te onderdrukken, maar das zo makkelijk nog niet.

Nou wil ik het in dit stukje niet zozeer over mijn ‘problemen’ hebben, maar gewoon lekker over de problemen van al die anderen.

Zeg maar even de problemen die ze zelf niet of nauwelijks doorhebben dan.

Ik ga het vandaag eens fijn hebben over de vreselijke snobistische wijze van het uiterlijk vertoon, zeg maar ff het zo van kijk mij eens even goed zijn.

Dat ogen-uitsteek-gedrag met wat ze allemaal zo’n beetje bezitten en kunnen.

Natuurlijk weet ik wel dat in de ‘asociale’ media alles flink wordt uitvergroot, dus daar gaat dit stukje ook nog eens over: het uitvergroten zo te zeggen.

Kijk veel van ons zetten zichzelf regelmatig in de etalage van Facebook of zo.

Van die drang tot deze exhibitionistische zelfverheerlijking ben ik zelf ook niet gevrijwaard, hoewel ik de mijne toch van een zeer onschuldige aard acht.

Neen het gaat hier over mensen die hun enorme rijkdom aan de wereld tonen als zijnde kijk eens hoe goed ik ben. Laatst een tot in de puntjes verzorgde influencer, ze stapt een deur uit en telt een bundel bankbiljetten af, waarna ze als blaadjes van een boom op straat vallen, zo van pak ze maar sloebers.

Of een paar van die kwaad kijkende, uitgebluste Arabieren die met hun Guggi-vrouwen in een restaurant een gigantische hoeveelheid eten voor zich hebben. Was genoeg voor een school vol kinderen uit Gaza, Libanon of wellicht Iran. Zij waren maar met z’n vieren en aten er amper van. Ze genoten wel, maar dat was omdat ze de aandacht kregen waarvoor ze kwamen, gekochte aandacht.

Zo zijn er zat voorbeelden: 15 laags chocoladetaart, een tafel breed dessert, een satéschotel van 6 meter. Het gaat niet op, maar het staat wel erg goed.

En natuurlijk breed uitgemeten op de sociale media, kijk mij eens goed zijn.

Ik kan nog wel 100 voorbeelden noemen, maar heb mijn punt wel gemaakt toch.

Waarom ze het doen? De zucht naar erkenning en de verachting van anderen?

We zien het steeds vaker, ik ben de beste en die ander interesseert me niets.

Het is een nare eigenschap en heeft bijzonder weinig met respect te maken.

En met die sociale media krijgt de gewone mens het pardoes op z’n bord, dus

ook kinderen/jongeren die aan een lege pan hangen. Velen van hen willen ook weelde en hebben daar zat voor over. Goed voorbeeld doet goed volgen:-(

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1644 Pronkstuk. Adriaen van Utrecht.

Doorstromen.                      Minks wekelijkse column 29-4-2026

Eén keer in de 14 dagen gaan we een potje biljarten, mijn vriend en ik, dan komen de willens en wetens van onlangs aan bod.

De openingszin, van wie hem als eerste uit: “Heb jij nog dooie?” Soms 1 of 2, en zo af en toe zijn er geen gevallenen te melden.

Eén ding is zeker, de kraan is wel al langzaam en gestaag aan het druppelen.

Tis net een soort van regenbui, u herkent het wellicht, zo’n bui die je toch nog overvalt. Je wist sowieso dat hij zou komen, maar niet precies wanneer.

Je zit relaxt in de tuin en plots valt er één grote druppel, je hoort hem op de bankirai-houten vlonder te pletter slaan, een natte plek markeert zijn positie.

Voordat je o, o gedacht hebt is daar een tweede plop, een derde en vierde. Daarna loopt het geluid razendsnel op tot een oorverdovend roffelen en is je verschoten lichtgrijze vloertje veranderd in een somber donkerbruin plankier.

Zo snel als het begon stopt het ook weer, alleen het nat en een doordringende houtlucht blijven. De paniekerige emotie komt misschien niet voort uit het door de bui overvallen te zijn, maar meer door de impact van het geluid.

Daarna wordt het stil, doodstil en boven aan die kraan bungelt de laatste druppel die zich, door viscositeit gedreven, angstvallig verzet tegen de val.

Wie die laatste is weet ik niet, hoogstwaarschijnlijk een leeftijdsgenoot of misschien ben ík het wel die de twijfelachtige eer toekomt de laatste te zijn.

Wie het ook zij, eens valt ook díe kraanklever en is een hele generatie klaar.

Nou zult u denken wat een somber verhaal, gedeeltelijk klopt dat ook wel, naarmate mijn leeftijd stijgt sta ik steeds meer stil bij dit fenomeen.

Niet zo heel erg vreemd met al die vallende druppels om me heen toch.

De vrolijke kant aan dit verhaal is dat er ruimte komt voor vers bloed, jongere mensen met dezelfde dromen, angsten, ideeën en geneugten als wij.

Types die ook kinderen krijgen en hypotheken afsluiten om droog te zitten.

Gewoon mensen die ook dingen gaan doen en hopelijk net zo veel mazzel als wij hebben met het niet verstrikt raken in een oorlog of gelijksoortige ellende.

Neen tis een repeterend proces, al duizenden jaren hetzelfde, voor de eenling vaak een bitter afscheid, maar voor het op peil houden van de soort een must. Liefst blijft men nog veel langer, maar er komt alweer een flinke regenbui aan.

Hoe hard het ook mag klinken, het moet gewoon wel een beetje doorstromen.    

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1875 L’Yerres, Effet de Pluie (The Yerres, Effect of Rain). Gustave Caillebotte.

Voortekenen. 

Onlangs een paar dagen naar Brussel geweest. De echte aanleiding van deze niet voor de hand liggende stadskeuze was het dorp ‘Onze-Lieve-Vrouw-Waver’, dat op de route lag.

Daar is een oude meisjesschool die ik erg graag wilde bezoeken. Neen, ik ging niet voor die meisjes, maar voor het prachtige jugendstilpand waarvan ik foto’s had gezien. Tis tegenwoordig trouwens een gemengde school.

Toen ik het hotel in Brussel reeds geboekt had bleek dat de school maar enkele dagen per maand te bezoeken was omdat men er nog steeds les gaf.

Dat was even een misser, dus plande ik een ander bezoek in en zou dan op de geboekte dag met de motor een mooi, niet onoverbrugbaar retourtje maken.

Het ondenkbare gebeurde, mijn ‘Black Beauty’ haperde, op onverklaarbare wijze functioneerde de koppeling niet meer, dus was er een flink probleem.

De onderste steen moest boven, dus de reparatie liet even op zich wachten.

De OLV Waver datum naderde, dus kwam er vervangend vervoer, en wat voor.

Er stond plots een BMW 1300 GS Adventure van zo’n slordige 30 k voor.

Zal u niet technisch vermoeien, maar dit is er 1 om je vingers mee af te likken. Gewoon next level. Hij verstelt hoogtes, de snelheid van je voorganger houdt hij aan, cruise control, een supercomputer, kortom een (natte) mannendroom.

Het was geregeld, dinsdag zou mijn ‘kind-in-een-snoepwinkel-rit’ plaatsvinden.

Check de avond ervoor het ticket, mmm woensdag, kleine vergissing van me.

Afspraken met veel gedoe kunnen verzetten, dus kon de rit op woensdag.

De avond ervoor sprokkelde ik, vrolijk hummend, mijn spullen bij elkaar.

Het weerbericht beloofde geen wolkje aan de lucht, dit zou een feest worden. Nog ff slapen. Telefoon-wekkertje en de elektrische onderdeken aan, wat kon er nog mis gaan. Nou, een heel essentieel iets dus. De mobiel was gloeiendheet met een bericht dat hij af moest koelen alvorens gebruikt te kunnen worden.

Ook gaf de batterij 10 % aan, terwijl hij al de hele avond in de lader stond.

De navigatie zit in mijn mobiel, zonder dat is zo’n motorrit kommer en kwel.

Nog een naarstige poging gedaan om de navigatie van een vriend te lenen, maar dat wordt te veel gedoe met het aansluiten en bevestigen van zo’n apparaat.

Mijn autistische twijfel zou een donkere schaduw over deze rit gaan werpen.

Ontgoocheld hak ik de knoop door en besluit niet te gaan, er zit teveel tegen.

De teleurstelling is groot, maar na wat sippe momenten daalt een serene rust op me neer, tis goed. Met zo’n reeks slechte voortekenen wellicht ook beter.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Goede baan.                           Minks wekelijkse column 15-4-2026

Ja met school ging het toentertijd niet zo goed. Niet dat hij dom was of zo, maar hij had gewoon geen zin in al dat leergedoe.

Hij maakte thuis wel veel uren, dat wil zeggen slapend in zijn bed of achter de spelcomputer. Regelmatig slungelde hij naar de huiskamer met als tussenstop de koelkast om zijn eeuwige honger te stillen.

Met een stapel etenswaar plofte hij dan neer op de bank en nam bezit van de afstandsbediening, veelal beëindigd door een preek van zijn vader en moeder.

U kent dat wel, de geijkte uitspraken dat het hier geen hotel was en dat hij een andere studie moest gaan volgen of werken. Zoals nu kon het niet verder.

Met zijn ruige haardos en gedachten danig in de war keek hij ze dan verbaasd aan en trok zich, zonder één kwaad woord, lusteloos terug op zijn slaapkamer, alwaar hij wéér troost en rust vond in zijn bed of vertier zocht in het gamen.

Na een half jaar zeuren en soebatten van zijn ouders reageerde hij op een baan bij Defensie, ze zaten daar te zweten om mensen, hij moest toch wat.

Aannemen zouden ze hem toch niet, dat wist hij wel zeker, totdat er plots een bericht was dat hij kon komen praten over een baan bij het leger.

Nou, ze zochten mensen die goed waren met een joystick en na een test die hij uiteraard glansrijk aflegde kon hij beginnen. Eerst de basisopleiding als soldaat en daarna een specialistenopleiding als droneoperator/dronepiloot.

Hij begon meteen goed te verdienen en na de opleidingen nog veel beter.

Op zijn afdeling stond hij al snel bekend als the wizard, zo behendig was hij met het pientere pookje om de drones te besturen, hij had er plezier in.

Het ging hem voor de wind, hij nam een leuke vrouw en dito kinderen en een ruim huis in 1 van de 5 gemeentes die Rob Jetten aan Nederland had beloofd.  

Nou zijn drones mooie dingen, je kunt er vakantiefilmpjes mee maken, pakjes mee bezorgen, ramen zemen, branden blussen, observeren, maar ook vechten.

En dat was precies wat hem gebeurde, de vlam sloeg in de pan en hij moest.

Het was een soort kantoorbaan, gevaar liep hij in het geheel niet zeg maar ff.

Hij kwam sjofeltjes gekleed op het werk, knipte het scherm aan en begon te jagen op de vijand, net als thuis met een zak Dorito’s en wat blikjes Red Bull.

Een soort spelletje, maar dan in het echt. Als hij thuis kwam speelde hij met zijn kinderen in de tuin, terwijl hij andere kinderen die luxe zojuist voor altijd ontnomen had. Maar het moest gebeuren, als hij het niet deed, dan was er wel een ander. Je moest er maar niet te veel bij stil staan. t’ Was een goede baan.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1912 Esbjorn Doing his Homework. Carl Larsson.

Alleen, maar niet eenzaam. Minks wekelijkse column 8-4-2026

Alles inpakken wat ik tijdens mijn lang Paasweekend nodig heb is voor een semi-autist als ik niet echt een makkelijk karweitje.

In mijn huis heeft alles zijn vaste plek, dat geeft me rust.

En nu gaat mijn systeem er aan, alles wordt ineens anders en dat brengt chaos in m’n hoofd, zoiets van kan dat allemaal nog maar goed komen.

Ook de angst dingen te vergeten doet mijn gemoedsrust zeker geen goed.

Ik ben een beetje in de pre-pensioenmodus. Dat betekent dat ik gewoon minder wil werken en nu het nog kan lekker door Europa wil toeren.

In de winter meestal met de trein wat me wonderbaarlijk goed bevalt, maar liever nog ga ik op mijn motah die de naam Black Beauty, en mij, draagt.

Het werd Brussel en vraag me niet waarom, maar ik moest toch iets kiezen.

Nou ga ik altijd wel alleen op vakantie en dat daarbij de eenzaamheid zo af en toe de kop opsteekt hoort er, in een melancholieke bui, nou eenmaal bij.

Alleen was deze keer het risico op een diepere eenzaamheid toch wat groter.

Niet alleen werd het Pasen, maar als het een beetje meezat zou ik op den vijfden april 2026, 1^e Paasdag dus, ook mijn 69^e levensjaar aantikken.

Ik zou het wel zien. Om de melancholie zo min mogelijk een kans te geven had ik een best luxueus hotel met zwembad en uitzicht, dat scheelt een jas.

Had ooit een vies kamertje met ‘uitzicht’ op een mistroostig binnenplaatsje.

Als zure kers op deze schraal gedecoreerde taart was het raam voorzien van dikke tralies. Wellicht geplaatst nadat een eerdere ‘gast’ zijn melancholie niet meer kon beteugelen en had getracht weg te vliegen uit dit varkenskot.

Het Brussels weer zat tegen, een druilerig begin beloofde weinig goeds. Terwijl ik in slaap probeerde te komen gaf een harde wind de 22 verdiepingen hotelgevel er flink van langs. Op de gevel prijkte een reusachtige afbeelding van de schilder Magritte: man met bolhoed en appel (Le Fils de l’homme 1964).

De dag erna scheen de zon volop en was de Magritte-hoed niet afgewaaid.

Dus goede voortekenen, het Paasweekend was om door een ringetje te halen. Aardige mensen die Brusselaars, mooie musea, zalig eten en een goed hotel.

De laatste dag komt er, speciaal voor mijn verjaardag, nog een vriend langs voor een gezamenlijk drankje en hapje, das echt een hele toffe actie.

Ff er uit verfrist de geest, maar thuiskomen bij Tijgah en het terugleggen van de spulletjes op hun vaste plek laat deze semi-autist weer kalm landen.

Kortom: ik heb enorm genoten, was regelmatig alleen, maar niet eenzaam.

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Kritiek.                                 Minks wekelijkse column 1 april 2026

In de begintijd van mijn café draaiden er meestal anderen de muziek op party’s, ik had daar gewoonweg geen tijd voor.

Toen ik op een zekere avond een poging kon wagen was er iemand die me vertelde dat mijn muziekkeuze nergens op sloeg.

Ik had al jaren disco gedraaid, altijd goed, misschien te lang er uit of zo.

Op een goed moment kreeg ik weer de tijd om de hand aan de draaitafels te slaan en dat tot ieders, nou ja er zijn altijd wel beterweters, tevredenheid.

Blij dat ik me niet uit het veld heb laten slaan. Ben nu al 20 jaar DJ Leesbril zonder privéjet, maar met een hoop plezier en het is goed voor het winkeltje.

Er staat me een verhaal bij van Annie MG Schmidt, ook over kritiek.

Dat ik niet meer weet om wat voor specifieks het ging of de naam van de man in kwestie moet u mij maar niet kwalijk nemen, maar het gaat er om dat een vooraanstaand schrijver haar verteld had om met een bepaalde schrijfwijze te stoppen omdat dat nergens op leek. Ze stopte en kreeg jaren later spijt dat ze zich had laten ontmoedigen, door een betweter met ook een mening.

Nou weet u dat ik dit soort wangedrochtige stukjes schrijf. Wat, u bent er toevallig 1 aan het lezen. Ik doe dat graag: dat verzinnen en puzzelen met woorden. Beleef er al jarenlang veel plezier aan en ik hoop anderen ook.

Heb zelfs een mooie prijs gewonnen, waardoor mijn verhaal in een paar miljoen Metrokrantjes afgedrukt stond. OK tis alweer 10 jaar geleden, maar toch.

Zo zijn er ook nog 2 bundels uitgebracht onder de naam “De kunst van het kijken” de eerste zelfs met een tweede druk. Ja uhhhhh de verkoop van deel 2 verloopt wat stroef, maar dat gaat vanzelf goed komen…..toch?

Natuurlijk zijn er in mijn “schrijverscarrière” ook wel eens mensen die zo nodig hun afslacht-mening over het niveau van mijn verhalen moeten geven.

1 keer op een bomvol terras, dat voelde toch wel héél erg onder de gordel.

Kijk, ik wil voor de oefening elke week een stukje schrijven en dan heb je wel eens een minder verhaaltje. Dat komt dan door een tekort aan inspiratie. Maar ja, appelen in een boom zijn ook niet allemaal even blakend, er zitten ook minderen tussen, gebruiken we die voor de appelmoes, ook best lekker.

Laatst tussen neus en lippen weer wat afbraak-kritiek over mijn schrijven.

Als je het niks vindt is dat best, maar het expliciete knaagt aan mijn plezier.

Waarom een vrolijk stromende rivier dempen, je hoeft er niet in te zwemmen. Nobelprijs voor de literatuur zit er niet in, maar ik blijf proberen, dus ik ben.  

Tekst: Mink Out.                              Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl