Categorie: column

Kritiek.                                 Minks wekelijkse column 1 april 2026

In de begintijd van mijn café draaiden er meestal anderen de muziek op party’s, ik had daar gewoonweg geen tijd voor.

Toen ik op een zekere avond een poging kon wagen was er iemand die me vertelde dat mijn muziekkeuze nergens op sloeg.

Ik had al jaren disco gedraaid, altijd goed, misschien te lang er uit of zo.

Op een goed moment kreeg ik weer de tijd om de hand aan de draaitafels te slaan en dat tot ieders, nou ja er zijn altijd wel beterweters, tevredenheid.

Blij dat ik me niet uit het veld heb laten slaan. Ben nu al 20 jaar DJ Leesbril zonder privéjet, maar met een hoop plezier en het is goed voor het winkeltje.

Er staat me een verhaal bij van Annie MG Schmidt, ook over kritiek.

Dat ik niet meer weet om wat voor specifieks het ging of de naam van de man in kwestie moet u mij maar niet kwalijk nemen, maar het gaat er om dat een vooraanstaand schrijver haar verteld had om met een bepaalde schrijfwijze te stoppen omdat dat nergens op leek. Ze stopte en kreeg jaren later spijt dat ze zich had laten ontmoedigen, door een betweter met ook een mening.

Nou weet u dat ik dit soort wangedrochtige stukjes schrijf. Wat, u bent er toevallig 1 aan het lezen. Ik doe dat graag: dat verzinnen en puzzelen met woorden. Beleef er al jarenlang veel plezier aan en ik hoop anderen ook.

Heb zelfs een mooie prijs gewonnen, waardoor mijn verhaal in een paar miljoen Metrokrantjes afgedrukt stond. OK tis alweer 10 jaar geleden, maar toch.

Zo zijn er ook nog 2 bundels uitgebracht onder de naam “De kunst van het kijken” de eerste zelfs met een tweede druk. Ja uhhhhh de verkoop van deel 2 verloopt wat stroef, maar dat gaat vanzelf goed komen…..toch?

Natuurlijk zijn er in mijn “schrijverscarrière” ook wel eens mensen die zo nodig hun afslacht-mening over het niveau van mijn verhalen moeten geven.

1 keer op een bomvol terras, dat voelde toch wel héél erg onder de gordel.

Kijk, ik wil voor de oefening elke week een stukje schrijven en dan heb je wel eens een minder verhaaltje. Dat komt dan door een tekort aan inspiratie. Maar ja, appelen in een boom zijn ook niet allemaal even blakend, er zitten ook minderen tussen, gebruiken we die voor de appelmoes, ook best lekker.

Laatst tussen neus en lippen weer wat afbraak-kritiek over mijn schrijven.

Als je het niks vindt is dat best, maar het expliciete knaagt aan mijn plezier.

Waarom een vrolijk stromende rivier dempen, je hoeft er niet in te zwemmen. Nobelprijs voor de literatuur zit er niet in, maar ik blijf proberen, dus ik ben.  

Tekst: Mink Out.                              Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Sprankelend zwart-wit.       Minks wekelijkse column 25-3-2026

Toen ik ongeveer 6 was kwam ik mijn allereerste landloper tegen. Hij was vriendelijk, grappig en nooit dronken, maar ondanks dit goed gedrag zat de veldwachter hem veelvuldig op de hielen.

Zo af en toe hielp hij de huishoudster van de burgemeester, het was een landloper/zwerver naar mijn hart, daar kon je er wel 10 van hebben.

De ouderen herkennen Swiebertje. Bovenstaande zwerver was de jeugdheld van velen in een tijd dat er maar 1 net (zender) was in sprankelend zwart-wit.

Als ik met enige regelmaat bij Appie en/of Dirk mijn broodnodig voedsel en andere verleidingen insla, staan daar ook landlopers voor de deur, in deze

voorbeeldige op eierenlooptijd, uit loos respect, ook wel daklozen genoemd.

Ze zitten daar in allerlei hoedanigheden: slapend, voorover geknield met hun hoofd op de grond en een koffiebeker voor zich om uw aalmoes te verkrijgen.

Dan hebben we ook nog de muzikantentak, een soort van troubadourachtigen. Mijn voorkeur hebben de slapende die over hun gitaar hangen, lekker rustig.

Er zijn er ook die je aanklampen met een rotsmoes van wat een mooie motor heeft u, nou dan weet ik het al, die wil geld, das geen groot probleem, hun hand is snel gevuld, maar eenmaal gegeven hang je dran, ze claimen je gewoon.

Wanneer je aankomt gaan ze ook nog amicaal doen, ze dringen zich op, zodat je je bijna bedreigd voelt en dan gaat het verdomd veel op afpersing lijken.

Vaak zijn ze ‘gewoon’ dronken, maar ik bespeur ook zwaardere gevallen.

Woon-werk-technisch zijn ze erg slim, als ze voor de deur van de buurtsuper een biertje bij elkaar gebietst hebben kunnen ze het meteen binnen halen.

Tijdens het nuttigen van dát biertje biets je meteen de volgende bij elkaar en zo spiraal je een uiterst miserabele dag door zonder dat je er echt bij bent.

Wat moet je er in godsnaam mee, het zijn natuurlijk veelal probleemgevallen.

Op de hoek van de Nobelstaat is het Straatconsulaat, daar proberen ze de daklozen wat menselijkheid mee te geven met een gratis bakkie koffie.

Vind ik wel een tof initiatief, mooie mensen die zich hiervoor inzetten.

Je kon er laatst stemmen, heb meteen wat gegeven voor het bakkiesbord,

als jij dan koffie neemt kan je voor een ander ook een bakkie reserveren.

Kon wel uitsluitend per pin betalen, maar dat begrijp ik dan ook wel weer, daklozen en contant geld dat is de kat op het spek binden lijkt me zo.

Neen, de tijd van Swiebertje is voorbij. Niks romantiek. De zwerver blijft in de goot, zijn eigen schuld! Of is dat wellicht een té sprankelend zwart-wit.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1869 The ragpicker. Éduard Manet.

Koffieapparaten en exen.      Minks wekelijkse column 18-3-2026

In het café heb ik een koffieapparaat, niet zo’n grote, maar wel een volautomatische, je kan dan andere dingen doen terwijl zij de koffie zet, dat is reuze makkelijk en tijdbesparend.

Ze maakt van espresso tot cappuccino en kookt zelfs theewater.

In den beginne was ik er maar wat blij mee, er was geen neen te koop, net een beetje als dat je een nieuwe vriendin hebt, alles kan, jij vraagt en wij draaien.

Meestal draaide dat na een aantal jaren uit op een tragisch uit elkander gaan.

Met zo’n vriendin dan. Uiteraard lag het aan mij, das zo klaar als een kluntske.

Dat koffieapparaat doet me dus vaak denken aan een aantal van mijn exen.

Wanneer ik het bij binnenkomst zie staan loopt het water me in mijn mond.

Ok, eerst aanzetten en dan geduldig wachten tot ze er aan toe is.

“Water bijvullen”, zegt dan het lichtkrantje, hetgeen ik, met de beloning in mijn achterhoofd, naarstig doe. Ik zet het kopje onder de uitloop en krijg een nieuwe boodschap via de lichtkrant: “Lekbak legen”. Ook dat doe ik zonder morren. Dan ook maar meteen ff de koffieprut er uit en het bakje spoelen.

Dat dominante toontje alleen al. Tis een Duits apparaat, wellicht is dat het.

Na al deze handelingen kan ik dan toch eindelijk mijn papillen verwennen met de goddelijke nectar die koffie heet, drink heel wat bakkies pleur per dag.

Begrijpt u mij alstublieft niet verkeerd als ware dit een antivrouwen stukje.

Ik kom er gewoon niet onderuit dat ik bij de handelingen, door het apparaat verplicht opgedrongen, steeds de ingeving krijg: het lijkt wel een ex.

Dat verzin ik niet, dit plopt als een paddenstoel in het bos vanzelf in me op.

Ik denk ja en nu lekker een bakkie, en weer een opdracht: over 10 koppen koffie machine reinigen! Ook weer zo’n slepend iets, en gewoon doen hé!

Doe de pil erin, druk op start, zet een bakje onder de uitloop druk op start.

Dat gedaan hebbende komt er weer een nieuwe order: Calc’n clean binnen 20 kopjes. Weer een hele serie handelingen, maar als je niet doet wat ze zegt krijg je niks. O ja, of je ook meteen het bonenreservoir nog ff bij wil vullen.

Tis altijd wat met dat apparaat, lekkere koffie, maar het komt met een prijs. Jij, je tong uit je bek, denkt dit wordt een mooi feestje en zij zegt: “neen, eerst nog even dit, anders gaat de pret lekker niet door” gewoon chantage!

Op de meest perfecte momenten heeft ze telkens wel weer wat te zeuren.

Voordat een ex zichzelf de twijfelachtige eer toekent dat ik haar bedoel, heb geen bang, jij bent het niet. Het is satire over koffieapparaten en exen;-)        

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1885 De aardappeleters. Vincent van Gogh.

Kunstenmakers           Minks wekelijkse column 11-3-2026

Kijk, dat die Vincent van Gogh tot op de dag van zijn “zelfverkozen” dood slechts 1 schilderij verkocht is jammert.

Het is een schilderij uit 1890: De Rode wijngaard bij Arles.

De domineeszoon was enorm productief en schilderde soms zo snel dat op de achterkant van lijsten nog verf zit van het vorige schilderij.

Dat wil dus zeggen dat hij soms wel twee canvassen per dag vol ‘klodderde’.

Bij leven en ‘welzijn’ maakte de rode Hollander zo’n slordige 900 schilderijen.

En er dan 1 verkopen, das raar. Was men wellicht nog niet toe aan zijn kunst?

Zijn schilderijen hadden zo maar bij het grootvuil kunnen belanden, maar daar stak de weduwe van Vincents broer Theo, Jo Bongers, een stokje voor.

Zij was degene die in Vincents schilderkunst geloofde en deze promootte.

Ze borduurde voort op de summiere bekendheid die Vincent voor zijn dood ten deel gevallen was en had connecties in de kunstwereld van toentertijd.

De broertjes van Gogh werkten immers bij Coupil en Cie (de internationale kunsthandel van oom Vincent). Theo wel veel langer dan draaikont Vincent.

En zo zette Jo Bongers de opmars van deze opmerkelijke schilder voort.

Het is hoe dingen bij elkaar komen. Er was natuurlijk het smeuïge verhaal van het afgesneden oor, Vincents mentale gesteldheid, zijn verblijf in het gekkenhuis en last but not least zijn hoogstwaarschijnlijke zelfmoord.

Ook van groot belang waren natuurlijk zijn vernieuwende, kleurrijke werken.

Een raak staaltje van Expressionisme, zeg maar ff: hoe je je van binnen voelt. Dat laat je zien door de manier van schilderen. Zoals de Schreeuw van Munch.

En dan gaat het balletje rollen. Onder andere mevrouw Kröller-Müller, u kent haar museum op de Veluwe wellicht, koopt er een paar en dan gaat het hard.

Dus nogmaals, voor hetzelfde geld gebeurt er niets en hadden we Van Gogh nooit gekend, maar door de goede omstandigheden, mensen en contacten, werd het een succes, er zijn hier gewoon wat kunstenmakers bezig geweest.

Zo had je in Parijs Gertrude Stein die moderne kunst (h)erkende en kocht.

Wanneer haar kennersoog op je viel, ging het je meestal wel voor de wind.

Ze zette Picasso, Matisse, Cézanne, Cris en Bonnard op de kaart of ze gaf hen een flink duwtje in de goede richting. Zelf was ze schrijfster en deed verbluffende pogingen om kubistisch te dichten: A rose is a rose is a rose.

Misschien kent u het. Kortom het waren allemaal best wel kunstenmakers.

*Beetje een lesje kunstgeschiedenis geworden, ook weleens interessant toch?

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              1888 The Red Vineyard / Red Vineyard at Arles. Vincent van Gogh.

Energie.                                        Minks wekelijkse column 4-3-2026

Kijk laten we eerlijk zijn, die Trump en Netanyahu zijn natuurlijk geen lieverdjes. Wat ze nu weer flikken in Iran, ik weet het niet.

Enerzijds is het volgens hen nu dé kans om die ayatollahs voor eens en altijd weg te krijgen met als 2e visie dat Trump op deze manier China op achterstand houdt, nu hij de oliekraan dicht kan draaien.

China betrok voor kort het leeuwendeel van zijn olie uit Venezuela en Iran.

Ik hoorde iemand in een serieus programma zeggen dat dit een geniale zet is.

Internationaal rechtelijk is het wel hartstikke verboden die invallen.

Nou ja, zelfs onze regering weet niet hoe ze op deze ontwikkelingen moet reageren en ik vorm ook maar een mening, je weet er gewoon het fijne niet van. Wat ik wel weet is dat de energiekosten weer de pan uit gaan rijzen als het oorlogvoeren te lang gaat duren daar in dat Midden-Oosten.

Bovenstaande macro uitleg is een inleiding voor mijn microverhaal hieronder.

De laatste keer met die schofterige energieprijzen hebben mijn buurman en ik er alles aan gedaan, Eneco eruit geflikkerd en een beter contract genomen.

Thuis en in het café ingegrepen. In ‘t café was het het zetje dat ik nodig had om drie dagen per week te sluiten en meer van mijn ‘prepensioen’ te genieten.

De hele dag de verwarming uit en met 1 klant de vraag of de kachel aan kon. Mijn wedervraag: “heb je geen vest bij je?” Grote zaak, erg hoge stookkosten.

Thuis ging de verwarming, bij het weggaan, op 14 graden. Bij terugkomst lag Tijgah nog springlevend te slapen dus leek de koude kermis hem niet te deren.

In de nacht zette ik alle radiatoren, behalve die in mijn slaapkamer heel laag, maar dat werkte slecht. Doordat de thermostaat in de huiskamer zat bleef de verwarming doorloeien, op de 1 of andere manier ook niet goed.

Nu heb ik een klein elektrisch bouwkacheltje van 1000 watt. Voor een uur dat ding aan kost slechts een kwartje (voor de jongeren onder ons 25 ‘euro’ cent).

Ik verblijf dus in 1 warme kamer voor weinig, zoals ooit bij Den Ouden Neel (mijn moeder zaliger) thuis, als zwartkijkers kijkend naar de zwart-wit TV. Slechts enkel oorlogsglas scheidde het gure buiten van ons gezellig binnen.

1 kamer met een godsgloeiende kolenkachel, vlak ervoor een loenzende warmte absorberende kat, een houten rekje sokken en onderbroeken daar omheen, en dan wij weer met z’n allen er achter. Wisselend TV-wit en oranje kolengloed bescheen onze tevreden gezichten. Alleen bij keuken en toiletbezoek wel de kamerdeur sluiten, anders stak de amok de kop op en dat kostte veel energie.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

‘Verkeerde kant’.                 Minks wekelijkse column 25-2-2026

Ik stem best wel al een poosje. Snel uitgerekend al zo’n 50 jaar.

Met steeds weer de prangende vraag: wie geef ik in godsnaam mijn stem? Ik kwam er altijd wel uit, maar of mijn keuze het nou wel of niet werd, ik voelde me achteraf veelal gewoon belazerd.

Lasten werden altijd zwaarder en beloftes kwam men niet of nauwelijks na.

Natuurlijk is dat zuur, over zoet spreken we gemakshalve maar niet meer;-).

Maar wat verwacht je dan? Dat ze bij elk nieuw kabinet de schatkist omkeren en het volk bedelven onder een dikke laag gouden dukaten. Nooit natuurlijk.

Tis net een huwelijk, je belooft elkaar van te voren alles, want je wil nou eenmaal de vrouw of de man uit je ultimate dromen voor je winnen. Maar dan?

Het gedroogd bruidsboeket belandt op zolder, de trouwjurk op Marktplaats.

Je hoofd onder de kraan, ogen uitwrijven, de droom is over, we gaan beginnen.

Hypotheek/huur, ziektekosten, kinderen, energie en ga zo nog maar ff door.

Zo ook met de BV Nederland, de verkiezingsroes is voorbij, wakkah wohduh. Defensie, vergrijzing, milieu, woningtekort, immigratie, criminaliteit, dat gaat geld kosten. Die gouden regen kun je dus wel vergeten, ‘t blijft kurkdroog.

Het vers echtpaar heeft de kosten opgeteld en komt tot een conclusie: oeps!

Zo ook een nieuw kabinet, hoewel dat eigenlijk allang wist hoe het zat. Blijkbaar is de regeerhonger zo groot dat ze de ellende op de koop toe nemen.

Ik zou er niet aan beginnen, is het wellicht masochisme of zullen de nieuwe roergangers nou écht het ideaal hebben Nederland verder te willen helpen. 

Wat ik in het begin van dit verhaal al stelde: kat of hond, het gaat pijn doen.

We zoeken een zondebok. Dit keer heet hij Jetten, en nog homoseksueel ook.

Wat wil je als ‘politieke ziener’ nou nog meer, tijd om ff helemaal los te gaan.  

Wat voor benamingen ik voorbij zie komen, ben wel wat gewend, maar dit.

Het homohatelijk bagger dat hij over zich heen krijgt bewijst maar weer dat de menselijke creativiteit ook op dit vlak tot ongekende hoogtes kan stijgen.

Een hoog niveau van laag-bij-de-grondse opmerkingen wordt helaas bereikt.

Google: platvloers, gemeen, ordinair, van een laag intellectueel/moreel niveau.

Veel van de mensen die deze ‘creatieve’ stroming aanhangen verschuilen zich achter een synoniem. Een enkeling die wel zijn eigen naam gebruikt blijkt een gewone man uit Ede. Hij is verzot op zijn kleinkinderen en lijkt tof. Mag hopen dat zijn kleinzoon niet van de ‘verkeerde’ kant blijkt en een politieke carrière ambieert. Geef die Rob nou het voordeel van de twijfel, hij’s amper begonnen.   

Tekst: Mink Out.                             Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Ca. 1651 De Ridderzaal op het Binnenhof tijdens de Grote Vergadering van 1651. Bartholomeus van Bassen.

Vroegere kroegbaas (verb). Minks wekelijkse column 18-2-2026

Achter de bar stond het kleine zwarte juspannetje op een warmhoudplaatje te wachten op klandizie. Er paste precies vier balletjes in en dat vond ome Toon genoeg, morgen weer nieuwe.

Boven de bar prijkte een zwart-wit foto van zijn zoon, in een jaren dertig bokshouding, je moest in deze kroeg blijkbaar geen mot krijgen.

Ome Toon had een markante kale kop, gedragen door een stierennek.

Spreken deed hij binnensmonds. De vaste klanten wisten dat het laatste woord van zijn zin een hint was van wat hij wilde. De klank gaf aan of hij het leuk, ernstig of kwaad bedoelde. Achter de bar stond een grote roestige bijl met een door spinrag omsponnen steel die tot aan je middel kwam.

Bovengenoemde bijl was sinds mensenheugenis slecht één keer gebruikt.

Stille getuige daarvan was een diepe kloof in de eikenhouten barrand.

Deze kroeg in de Haagse Zeeheldenbuurt had ook zijn klootzakken, en als die de regels van ome Toon dreigden te overtreden sprak deze kwaad één van zijn niet te verstane zinnen, met als laatste dringende hint: “bijl”.

Met de hand richting de steel werd de amokmaker als bij toverslag weer een vriend van de kranige kroegbaas welke dan, nog even dreigend napruttelde.

Kwart voor één, tijd voor de laatste ronde. Fien, het tengere vrouwtje van ome Toon, gaf hem dan een seintje, hij mompelde een zin met aan het eind het woord ‘ronde’ en een ieder wist dat het bijna gedaan was met de pret.

Genoemde laatste ronde was altijd hetzelfde ritueel, ome Toon begon bij de linkerkant van de bar met het neerzetten van de flessen bier tot iedereen voorzien was gevolgd door het afrekenen. Als laatste handeling pakte hij, weer van links beginnend, het eerste nog volle flesje Heineken van de klant in kwestie af en sloeg er een met een forse klap de kroonkurk er weer op.

Zonder brabbelende voorzin hoorde je hem dan zeggen: “ome Toon” terwijl hij het pijpje bier weer terug zette in de koelkast, u zult begrijpen dat als ome Toon zo’n flesje of vier had weggekaapt, de rest van de klanten naar de rechter zijde van de bar het kostelijke vocht schielijk achterover goten en om klokslag één uur buiten stonden.

Toon de Pauw, een man die geniale simpelheid verstond als geen ander.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Vlammende vrouwen.  Minks wekelijkse column 10-2-2026

Ik ben niet zo’n Olympische spelen type en nog minder van de winterspelen. Het raakt me gewoon niet goed genoeg.

En ondanks dat veel afstanden op de spelen met gezwinde spoed worden overbrugd, schijnt de afstand tussen mij en dit evene-ment halsstarrig voor goud op het onderdeel onwrikbaarheid te gaan.

Heb eigenlijk het idee dat het daar in Milaan meer iets is voor de sporters zelf en hun directe aanhang, familie en zo, en natuurlijk voor Max en Alex.

En last but not least de groot-geld-verdieners. € 750 voor de openingsavond.

De gewone Italiaan kan dat echt niet ophoesten, tis meer voor muntenmensen.

Tijdens het schaatsen zaten de tribunes trouwens wel vol met Oranjefans;-).

Door het bovenstaande moet u niet denken dat ik olympische sportprestaties probeer te bagatelliseren, verre van dat. Het zijn allemaal keien van mensen met een serieuze missie. Zo ook Femke en Jutta (ja, ik mag Femke en Jutta zeggen). De 1000 meter beloofde een titanenstrijd tussen die 2 te worden.

Zij zouden wellicht de eerste medailles voor de Nederlandse equipe behalen.  

Dus zat ik maandagvooravond al aardappel schillend voor mijn beeldscherm.

Femke zette de toon met een record op die afstand, het leek beklonken.

Alles wees er op dat Jutta een schier onmogelijke taak te wachten stond.

En toen gaf ze acte de présence, de spanning was te snijden, “Paf” weg was ze.

Alles ging goed, wat een schaatsplezier en wat een toonbeeld van pure klasse. Op alle manieren een genot om naar te kijken. In dat strakke pak over die ijsbaan snellend is een ode aan de anatomie van de vrouw en een streling voor het menselijk oog. Maar ook zonder dat vloeiend fysiek was het top geweest.

Maar toch, was ik ook maar een Amerikaanse bokser van een jaar of 29 of zo.

Gefinisht lieten Jutta, Jake en ik vol emotie onze tranen de vrije loop.

Dat van ‘enfant terrible’ Jake en Jutta was pas echt een winter vol liefde.

We zaten als het ware vanaf balkonloge naar topschaatsen plus een love story op hoog niveau te kijken, eindelijk weer eens zalige TV, dat werd tijd.       

Kijk, niet dat ik Femke in mijn verhaal expres een onderbedeelde rol geef, maar het verhaal van Jutta spreekt gewoon meer aan, met die Amerikaanse bokser Jake huilend op de tribune, een echt mensenverhaal vind ik dat.

Door haar manier van doen, door velen onbegrepen of zelfs gehaat, jammer.    

Gefeliciteerd vlammende vrouwen: Femke, Jutta en ook ff Femke Bol, toch?

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Ca. 1870’s Two Women Skating on a Frozen Lake. Unknown painter.

Lekker prutsen.                   Minks wekelijkse column 4-2-2026

Daar loop je dan als klein nietig mensje op een achterlijk grote wereldbol met zij- en hoofdstraten, snelwegen en afslagen.

Soms door sneeuw, regen, wind of een mix van deze elementen.

Kom je thuis, haar door de war, doorweekt, gelukkig is er koffie.

Met een beetje pech neem je op de koop toe nog een griepje mee naar binnen.

Of je krijgt heftige kiespijn, welke na raadpleging van de tandarts te wijten is aan een ontstoken wortelkanaal. De behandeling kost 400 euro, die je mees-muilend betaald, waarna de pijn vanuit je mond naar je portemonnee verhuisd.

Maar wees nou eerlijk, we prutsen ons hele leven toch wat af, boodschappen doen, werken, beetje sporten. Uit bed, in bed, ontbijt, middag- en avondeten.

Of verliefd worden op een ander nietig mensje dat ook het voornemen heeft iets voor zichzelf en de wereld te betekenen, als het een beetje meezit.

Dan komen er kinderen en wordt het nog veel meer gepruts dan daarvoor.

Opgroeien, inenten, luiers, kleuters en pubers. En met jouw mazzel krijg je natuurlijk een bankhangende slungelpuber die je koelkast, als ‘Rups’-Nooit- genoeg in twee tellen leeg schranst, nadat jij hem voor de zoveelste keer gevuld hebt. En dat tot hun 42^e jaar met het huizentekort van tegenwoordig.

Kinderen krijgen is niet vanzelfsprekend, dat geeft dan ook weer gedoe. Temperaturen om de eisprong te detecteren. Man opgetrommeld om op hoop van zegen, naar kerkelijk voorschrift, klinisch en a-spontaan te copuleren.

Mislukt, ten einde raad wordt een kunstmatig ‘bestuivingtraject’ ingezet.

Met zaad waarvan later blijkt dat er nóg 200 vrouwen mee bevrucht werden.

Dus met een beetje mazzel worden er 200 potentiële belastingbetalertjes geboren met dezelfde genen als hun biologische vader c.q. de zaaddonor.

Good looking, intelligent en net zo narcistisch als hun valse verwekker.  

Misschien is ‘kinderloosheid’ wel een optie, iig wel erg goed voor het milieu.

Ik vond deze week geen geschikt onderwerp, dus heb ik mijn creativiteit onbelemmerd en frivool rond laten dartelen in de wei van mijn gedachtes.

Hier en daar wellicht wat onsamenhangend, maar naar mijn idee wel grappig.

Ook met weinig inspiratie wil ik mijn wekelijkse column blijven schrijven. Enerzijds omdat het dan wel een wekelijkse column blijft, en anderzijds vind ik iets creëren met woorden fantastisch en dat duldt geen 14 dagen pauze.

Ik heb aan de laptop, gelijk wij allen in het leven, gewoon wat zitten prutsen.

“Een dag niet geprutst is een dag niet geleefd en das een slecht alternatief”.  

Tekst: Mink Out.                             Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Fjodor Dostojevski.    Minks wekelijkse column 28-1-2026

Mijn eerste ontmoeting met Fjodor was tijdens een korte, onvergetelijke vakantie in de prachtig herstelde stad Dresden.

Na een bezoek aan de Altstadt kuierde ik langs de oever van de Elbe naar mijn hotel. Het was al donker. Sneeuwvlokjes dartelden om mij heen. Achter me verried een voetstappenspoor waar ik vandaan kwam, voor mij het maagdelijk wit, eigenlijk zonde om te betreden.    

Ik snoof de frisse buitenlucht op en genoot van het uitzicht over de snel stromende rivier. Die wandeling daar was één van de mooiste uit mijn leven.

Bij het hotel, liep ik hem tegen het lijf, de schrijver Fjodor Dostojevski.

Dat wil zeggen niet tegen het levende lijf, maar tegen het bronzen lijf, als standbeeld kijkend over de rivier. Alleen in de sneeuw, net als ik. Niet dat we daar nou heel erg veel last van hadden, maar een goed gesprek zat er niet in.

Bij het standbeeld stond een plaquette waar op te lezen was dat Fjodor geruime tijd in Dresden had gewoond en er wat bekende boeken schreef.

Hij was er ook 1 keer om z’n schuldeisers te ontlopen, hij hield van gokken.

In 2006, toen Oost en West nog vrienden waren, werd het beeld door de initiatiefnemer Georg Milbradt, Vladimir Poetin en Angela Merkel onthuld.

Ik kende die Fjodor alleen van naam, dus ben ik me in hem gaan verdiepen.

Was een bekende Russische schrijver van voor het communistische tijdperk.

Eens werd hij vanwege banden met een socialistische groepering door de geheime dienst van de Tsaar, die ook geen lieverdje was, gearresteerd.

Hij kwam voor een vuurpeloton, maar de executie werd net op tijd afgelast.

Wel moest Fjodor 4 jaar naar een werkkamp in Siberië, dat was geen pretje,

maar dat zult u zelf ook wel begrijpen. Heeft hij een boek over geschreven. Er werden daar lijfstraffen uitgedeeld, stokslagen waren geen uitzondering, niet 10 of 100 slagen, neen gewoon 2 á 3 duizend, vaak gevolgd door de dood, of een dokter greep in, als de gestrafte dan genezen was kreeg hij de rest.

IJzeren voetboeien waren de regel, omstandigheden bar en het eten slecht.

Die Russen wisselen zo nu en dan van regime, maar tegenstanders zette ze allemaal in dezelfde Siberische ijskast, van Tsaar Nicolaas tot Tsaar Poetin.

Nu wat boeken gelezen, een kijkje in zo’n strafkamp, hoe interessant is dat.

Fjodor Dostojevski leefde een zwaar leven, maar werd mede daardoor een geniale schrijver. Heel soms wat lastig te lezen, maar ik geniet er enorm van.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl