Overslaan en naar de inhoud gaan

Auteur: Mink Out

Leven na de dood? Minks wekelijkse column 8-11-2017

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Leven na de dood? Minks wekelijkse column 8-11-2017
 
Een rustig tussenuurtje in het café, de magnetronvrijgezellen-maaltijd staat dampend voor me. Ik koester deze momenten zonder dolende ziel aan mijn bar met een onstuitbare drang naar betaalde aandacht en langdradige warme chocomel met slagroom.
De deur gaat open, shit, zal je net zien, altijd op zo’n momentje voor mezelf, daar gaat mijn AH runderlap met stoofperen en puree.
 
De tegenslag valt mee, het is Gijs, ik zie hem graag binnenkomen, hij heeft zo’n vriendelijk kalme uitstraling. Gijs discussieert zelden maar stelt af en toe zo’n vraag die je met jezelf in discussie laat gaan.
De gesel der harde realiteit heeft hem al meerdere keren lamgeslagen maar telkens gaat hij weer staan en begint gewoon opnieuw.
 
“Neen Gijs, klaar is klaar, ik weet niks van voor mijn geboorte dus als ik, voor de laatste keer mijn ogen sluit lijkt het me sterk dat er nog ergens een feestje is. Trouwens: ik vind één leven meer dan genoeg!”
“God, heb je daar dan niks mee?” “Nou neen Gijs, iedereen moet doen wat hij wil, allemaal knap verzonnen maar voor mij is het niets”.
“En jij, geloof jij in God of zo?” “ Neen, niet echt, maar dat er wat is na de dood daar geloof ik wel in, zoiets als reïncarnatie”.
“Jij bedoelt dat je terug komt als chimpansee of zo?”
“Nou ja, als aap weet ik niet, maar ik voel wel dat ik een oude ziel ben.
 
Pas geleden zat ik er knap doorheen, diepgaande privéproblemen.
Even een lang weekend naar familie in Dover, lekker alleen wandelen over die rotsen, hoog boven de zee.
Ben ik op zo’n rotspunt gaan staan, niet om te springen hoor, maar gewoon om ff op te laden, bek in de wind, gedachten ventileren.
En opeens voelde ik de aanwezigheid van mijn overleden vrouw Joke, alsof ze zei: -kom op jongen ik help je- liet mijn tranen de vrije loop.
Tegelijkertijd komt er een klap energie bij me naar binnen, kon meteen de hele wereld weer aan. Ik weet zeker dat het Joke was, dus dat er niets is na de dood geloof ik niet”.
 
“Nou ja, we zullen zien, voor mij de ultieme rust en voor jou dan het wederzien, denk dat het ons beiden gegund is Gijs”.
“Ben je klaar met eten? Doe mij dan maar een warme chocomel met slagroom en neem zelf ook lekker een bakkie!”
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl

# Me Too. Minks wekelijkse column 1-11-2017

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

# Me Too. Minks wekelijkse column 1-11-2017
 
# Me Too, gaat de wereld rond, koppen van grote jongens rollen als bowlingballen over onze ‘glow in the dark’ schermen.
De sensatie stijgt tot ongekende hoogte, aanschouwer en pers smullen ongegeneerd hun buiken rond. Mensen waar men van dacht dat het wel snor zat blijken ruig behaarde wolven in schaapskledij.
“Me Too” suggereert dat het misbruik veel of alle mensen betreft.
Ik zou zeggen: “ we gooien er gewoon weer een protocol tegenaan”, omdat dat zo fijn werkt en de menselijke omgang zo ten goede komt.
Goed te doen in deze tijd van management-terreur waar het aantal beschikbare mensen op de werkplek niet zelden een half of minder is.
Ik begrijp dat ik me met dit verhaal op glad ijs begeef maar in deze column liggen de machtsverhoudingen nu eenmaal zo dat ik mijn kans ten volle kan pakken. U kunt natuurlijk ook stoppen met lezen maar dat zou machtsmisbruik en geen pre voor mijn superioriteitsgevoel zijn☺.
 
Die president en zijn stagiaire, was daar sprake van machtsmisbruik? Volgens mij was zij was gewoon verliefd en hij onstuitbaar bronstig.
Met zijn functie kon Bill ook niet ff weg voor een pakje sigaretten. Dus de mogelijkheid om, met het weer(ga)loos stagiairetje, een nieuw leven en zijn tweede jeugd op te krikken, was voor Bill geen optie.
 
Ooit ook zo’n ophef over ongewenste intimiteiten op de werkvloer.
Het kon zo niet langer, het was vrouw onterend, totdat een vrouw met een knipoog sprak dat als het Johnny Depp was geweest ze het geen probleem had gevonden, als dat geen machtsongelijkheid is☺.
Laten we dit soort ordinaire heksenjachten in ieder geval voorkomen.
Het is toch niet meer leuk als je voor het flirten eerst een boekwerk door moet of toestemming nodig hebt van de te ‘beflirte’ mens.
Wel een leuke openingszin bij ‘benadering’:
“Vindt jij dat ik mijn macht misbruik als ik werk van je wil maken?”
 
Excessen moet je aanpakken en ik wil niets bagatelliseren maar alle gewassen platbranden om het onkruid te wieden brengt weinig voedsel.
 
Tijdens mijn ‘research’ kwam ik dit tegen, erg interessant, zie de link: https://www.nrc.nl/nieuws/2016/04/17/een-zeldzaam-interview-met-monica-lewinsky-a1491272
 
Tekstverantwoording: Mink Out. 

Struikelblok. Minks wekelijkse column 25-10-2017

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Struikelblok. Minks wekelijkse column 25-10-2017
 
Ik ben niet meer zo voor de verhalen van Nazi’s en Joden, ik weet het nou wel, ben er in mijn jeugd redelijk mee overvoerd.
Niet dat mijn empathie verdwenen is, integendeel, bij de film ‘Schindlers list’ trokken bittere tranen sporen over mijn wangen.
De beelden heb ik weggestopt tussen andere die ik liever niet meer dagelijks projecteer in de filmzaal van mijn bewustzijn.
Wellicht is het ook makkelijker om afstand te nemen van dit tragisch gebeuren omdat ik en mijn familie niet Joods zijn.
 
Totdat ik laatst, in mijn zoektocht naar (digitale) kunstwerken, een schilderij tegen kwam waarbij alles tussentijds boven kwam drijven. ‘Schoolgang in Laren’ (1898) zette me aan, de schepper te achterhalen.
De vertedering die de hoedjes dragende meisjes, met schort en klompjes, oproepen kon enkel het werk zijn van een liefdevol mens.
 
Het liefdevolle zit hem al in de naam: Liebermann, Max Liebermann, een man met passie voor Holland, hetgeen van zijn schilderijen afspat.
Max liet ons veel prachtige werken na (ga maar Googlen), werd zeer gerespecteerd in Duitsland en ver daarbuiten.
Toen de Nazi’s aan de macht kwamen werden hem al zijn functies ontnomen enkel en alleen omdat hij joods was.
In 1935 overleed hij, 88 jaar oud, getergd, verbitterd en geïsoleerd.
 
Zijn vrouw Martha maakt de Jodenvervolging helemaal in al zijn hevig-heid mee, op bezittingen wordt beslag gelegd, vluchten kan niet meer.
Wanneer de SS haar op transport naar Theresienstadt wil zetten komt deze te laat, ze heeft zelf al een eind aan haar leven gemaakt.
 
Voor de deur van het huis waar Martha woonde ligt een koperen herdenkingsplaatje met haar naam, rede en datum van overlijden.
Zo’n plaatje heet een Stolperstein, vrij vertaald struikelblok, ze liggen door heel Europa verspreid. Je blijft er over ‘struikelen’ zodat de kans, het herdenken weg te stoppen geen ‘walk in the park’ zal zijn.
Een quote van lieve Max liebermann tijdens de opkomst der Nazi’s:
 
‘Ich kann gar nicht soviel fressen, wie ich kotzen möchte!’
(Ik kan echt niet zoveel vreten als dat ik zou willen kotsen!).
 
Tekstverantwoording: Mink Out. 

Zussen. Minks wekelijkse column 11-10-2017

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Bij binnenkomst in Auberge Le Roy schenkt de lakei, met een doodgraversgezicht, glazen Moët & Chandon in.  Mijn zus Jo viert haar vijfenzestigste verjaardag en pakt dat groots aan, ik kon er niet onderuit. Weer een lakei, hetzelfde type gezicht, opent de serre en ‘noodt’ ons aan tafel, door het venster een prachtig uitzicht op de Engelse tuin.

De strikt gedekte tafel doet denken aan de films van Sissi, keizerin van Oostenrijk, kaarsvlammen flakkeren, glazen fonkelen. Tafelzilver zinkt weg in zacht damast, naast de borden een rij blinkend bestek, van buitenaf te gebruiken. Als we zitten opent Ramses, de zoon van mijn zus, het ‘feest’ met een PowerPoint presentatie over de vijfenzestig ‘wilde’ jaren van Jootje die zich later José is gaan noemen omdat ze dat mooier vond. We schelen een jaar, ik pestte haar altijd, waarom weet ik niet, heb ik achteraf wel spijt van. Natuurlijk hadden we met regelmaat ruzie.

Ze was ook altijd zo anders, ik ging al lang met jongens terwijl zij op de bank boeken las en studeerde. Ik droeg mini, hotpants, strakke lakjasjes en hoge hakken, zij maxi, wijde LEE jeans en zo’n Afghaanse lange jas met slippers. Ik eet alles, ben voluptueus en gebruind als een kip aan het spit, zij: bleek en mager als een asperge, wel erg principieel, vegetarisch en zo. Laat mij maar gul aan de wijn, zij nipt uitsluitend mineraalwater.

Ondanks dat we kinderen van dezelfde ouders zijn hebben we maar weinig raakvlakken op één ding na: wandelen. Dat deden we vroeger met papa en mama en dat doen we nu nog steeds, 2 keer per jaar. Heerlijk, dan praten we honderd uit over onze overeenkomsten, de kinderen, de mannen, we nemen koffie met appeltaart op een terras. De tijd tussen het voorgerecht en de geflambeerde crêpe Suzette verloopt traag, gelijk de dia’s die als slakken over het scherm kruipen.

Ze projecteren, voor een vijfde keer, Jo’s nuttig leven waarin Che Guevara op ten duur het stokje doorgeeft aan de Dalai Lama. Ik ben het zat, ‘t is echt zo’n plakkende kauwgom avond, mijn jurkje zit te strak en mijn schoenen knellen, ik wil naar huis. Ruzie? Neen, gelukkig niet meer, wel wederzijds respect, we zijn blij met elkaar, ondanks de grote verschillen blijven we toch…… zussen. Tekstverantwoording: Mink Out.

Een grens.  Minks wekelijkse column 4-10-2017

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Een grens.  Minks wekelijkse column 4-10-2017
 
Even een pakje afgeven bij het café van mijn vriendin Patricia.
Of ik ook nog wat te drinken wilde, nou ja een colaatje dan maar, ik had nog zat te doen en mijn doordachte slagzin bij dreigend alcoholgebruik luidt: ‘ik kan wel wachten maar niet stoppen’.
(*1)“Grens” klonk het aan de overkant van de hoefijzerbar, Thijs tweedehands trok (wipte) de pokerbeker richting het plafond.
Ieders blik focuste zich op de naakte waarheid welke de combinatie der dobbelstenen aan het licht bracht, het was…….minder dan grens.
Allen schaterlachten behalve één: “Jij bent wéér de lul Teun, rondje!”
 
Of ik zin had om mee te doen. “Nou eentje dan want ik moet zo weg”. Al voordat ik aanzat was dit zwak voornemen al opgeslokt door de passie voor mijn favoriete kroegspel: het Hollands poker.
Links van de pokeraars zat ome Jaap, hij had zo’n markant, kalend hoofd en een fors postuur, ik schatte hem zo’n zeventig jaar.
“Ik doe ook mee”. “A joh ouwe, dat is toch niks voor jou met die dementie” sprak Teun Tram pesterig. “Niet lullen, gooien!” bitste hij met een blik in de ogen die strak aangaf dat tegenspraak zinloos was.
Ome Jaap had zo’n hoofd met eelt er op, het toonde weinig emotie, had hij ook niet nodig, zijn woorden onthulde precies voldoende.
 
Na de slachtpartij der stiertjes bleven Ome Jaap en ik tussen de smeulende puinhopen nog wat nahangen.
“Ik was al vanaf mijn veertiende ramen, moest met mijn vader mee, geen gemakkelijke man maar hij heeft me wel het vak geleerd.
Nu met mijn zeventig jaar doe ik het nog steeds, gewoon met het laddertje, dat mag nog als je zelfstandige bent.
Dat moderne gedoe met die telescoopstokken is niks voor mij.
Als ze klaar zijn, zit de duivenstront er nog op, dat flik je niet”.
 
“Volgend jaar wil ik er mee kappen, het wordt me te zwaar”.
“Wacht je vrouw thuis Jaap”? “Ja en een schat van een vrouw, nog piepjong ook, vijftig, ze komt uit Ghana, ben erg blij met haar”.
Toen ik buiten mijn motor startte voelde ik me heerlijk, die twee vieuxtjes cola waren genoeg, je moet toch ergens een grens trekken als Hollands pokeraar, oudere glazenwasser of snelle pakjesafgever.
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl
 
(*1) Grens: Term bij Hollands poker voor zeshonderd-vijfenvijftig (zes, vijf, vijf).

Mooie schilderijen. Minks wekelijkse column 27-9-2017

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Mooie schilderijen. Minks wekelijkse column 27-9-2017
 
Jaren heb ik er mee rondgelopen, de angst dat iemand me zou betrappen was groot, laat staan de schande en het hoongelach na een valse lastercampagne om mijn helder blazoen te bevlekken.
 
Waar ik passeer zullen sensatielijers van achter hun hand vuilspuiterij in oren van toehoorders fluisteren. Spottende ogen zullen zich doordringend vastpinnen op mijn beschadigd persoon.
Gebukt onder het leed anders te zijn beweeg ik me, bij voorkeur in het duister, schichtig langs stadse gevels voort.
Om deze Quasimodo achtige taferelen voor te zijn kom ik middels dit schrijven uit de kast. Ik maak mijn schip schoon, mest de stal uit, lucht mijn hart en biecht het u, bij deze, in alle openheid op.
 
‘s Nachts, wanneer een ieder, met gesloten ogen, onder zijn dekbed, de inspanning van de voorbije dag verwerkt, ‘metamorfeer’ ik me in een schilderijen fetisjist. Vanachter mijn computer maak ik jacht op mooie schilderijen die ik ‘knip en plak’ en op datum in mappen prak.
 
Ik laat me meeslepen in tijden van weleer, zie hoe mensen leefden, dansten en feesten. Zie hoe het vee op oneindig groene vlaktes graast en een kudde bizons als een stofwolk over de prairie raast.
Dagloners van dauw tot duister op het land, prachtige herderinnetjes zetten kuddes schapen naar hun hand.
Zeeën, meren, boten, baadsters en verraadsters.
Een berg op vele wijze ‘gecanvasteerd’ als bakermat der kubisten.
Zie hoe men ten strijde trok, tegenstand bood, vrede sloot, lichamen bloedrood, jongemannen morsdood.
Hoe men theaters en cafés bezocht, liefde kocht, kinderen kreeg en op het eind ten hemel steeg.
Ik zie vissers, slagers, boeren en hoeren. Bakkers, magere stakkers, dikke rijken die van compassie niets laten blijken. Vrouwelijk schoon, naakt of in glanzend chiffon, meesterwerken, als ik dat eens kon.
Slappe klokken, Eifeltoren, zwevende bruiden en bokken. Een hoed met vis en een pijp die het niet is.
Maakt deze lyrische ode een het eind aan mijn fetisj periode????
Denk niet dat deze ziekelijke fascinatie rampzalig is, integendeel, wilde gewoon even uitweiden, over mooie schilderijen.
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl

Annerie. Minks wekelijkse column 20-9-2017

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Annerie. Minks wekelijkse column 20-9-2017
 
In de euforie van de prenatale weken hadden beiden ouders in spe de creatieve koppen bij elkaar gestoken om hun verwachte allesie een naam te geven waar ze levenslang van kon genieten.
Bij aanroep zou hun prinsesje mijlen voorsprong hebben op die gene met een naam welke niet uit zo’n bruisende fantasie was ontsproten.
 
En daar was ze dan………. “Annerie”, in de deuropening, een plastic tasje in haar hand geklemd, ik schatte haar rond de zestien, zeventien jaar.
Ze droeg zo’n spijkerbroek met die moderne scheuren op de knieën. Een zwaar wollen vest hing wat slonzig af langs haar lange lijf.
Geen wonder na zo’n hoosbui tijdens het fietsen naar dit tehuis.
Lang krullend haar omlijste haar jeugdig, fris gezicht.
Een vriendelijk, ingetogen glimlach onthulde een beugelbekkie.
“Hoi” zei ze op een gedempte toon die niet echt overeen kwam met het schreeuwend zwart waarmee deze tiener haar nagels had gelakt.
 
“Ahhh, daar is mijn nagelmeisje” sprak Den Ouden Neel terwijl haar hart een dartel sprongetje maakte als een kalfje in de wei.
Ietwat schuchter nam Annerie plaats voor het ‘aflakken’ der nagels.
Den Ouden Neel begon uitgebreid te monologen over haar verleden.
Met engelengeduld hoorde het verlegen meisje stilletjes toe.
 
Mijn moeders woordenstroom onderbrekend vroeg ik: “Waarom lak jij?” “Met mensen om gaan en ze helpen vind ik het leukste wat er is en het past mooi bij mijn studie maatschappelijke verzorging.
Het begon met mijn oom die het syndroom van Down heeft, ik kan goed met hem overweg en vind het altijd top hem te zien genieten”.
Naarmate we verder babbelen wint haar enthousiasme het van de verlegenheid en praat ze honderduit over haar toekomstplannen.
 
Ongeduldig doch zoetgevooisd vraagt Den Ouden Neel wanneer ze met de nagels gaat beginnen.
Flesjes komen uit de plastic tas en na wat aceton word met uiterste precisie, bijna devoot, een prachtig roze nagellak aangebracht.
Neeltje wentelt zich glanzend glunderend in de persoonlijke aandacht.
En Annerie………. Die beseft zich, volgens mij, nog niet half wat ze nu al betekent voor haar medemens. (Ze zoekt nog ‘nagelslachtoffers’☺).
 
Tekstverantwoording: Mink Out.

Uit het raam kijken. Minks wekelijkse column 13-9-2017

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Uit het raam kijken. Minks wekelijkse column 13-9-2017
 
“Zo Henk, leef jij nog, je ziet er goed uit, eindelijk weer een weekendje thuis dat je bij mij een biertje komt drinken?” snatert de praatzieke cafébaas.
“Neen twee weken vakantie”. “O, waar ga je naar toe?” “Naar nergens, ik blijf thuis, ben het hele jaar door al kilometers aan het vreten dus nu even niet, lekker rustig. Beetje uitslapen, luieren in de tuin met een pilsje, naar het strand, wat aan mijn oude Mercedes coupe kloten, een beste vakantie”.
Hij grabbelt in het pakje zware van Nelle en draait behendig een sjekkie. “Mag in de cabine niet meer roken, schijnt een werkplek te zijn, is mooi kut, niets lekkerder dan over de weg te crossen met een sjaffie tussen je lippen.
Blijf het gewoon doen, kan er niet van af blijven, al die regels, pffftt”.
 
“We rijden bloemen en fruit, naar Spanje, Duitsland en Frankrijk, Engeland doen we niet, met die vluchtelingen en die Ferry, daar hebben we geen zin in”.
“Wat bedoel je met ‘we’ Henk?” ”Nou ik en mijn maat, we rijden met zijn tweeën, als de één slaapt kan de ander door kachelen”.
 
“Een goeie maat is veel waard, ik had er één die de godganse dag met zijn vrouw zat te app-en en te bellen. Vertrouwde haar niet als hij van huis was, nou veel succes als je internationaal chauffeur bent, ik werd gek van dat gedoe, hij sleepte mij gewoon mee zijn ellende in.
“Neen die ik nu heb is een topgozer, geen poespas en honderd procent betrouwbaar, we houden werk en privé gescheiden, als we thuis zijn bellen we elkaar, buiten dingetjes voor het werk, nooit.
Je moet los komen als je zoveel dagen op elkaars lip hebt gezeten”.
 
“De beste vrachtwagen die er is………….? Nou ja, die moeten ze nog maken maar het zou mooi zijn als hij de versnellingsbak van een Volvo, de motor van een Scania en de cabine van een Daf zou hebben.
Ik verdien zat geld, maak veel uren maar voel me vrij als een vogel. Op school staarde ik vaak, dagdromend, naar buiten. De juf haalde me dan uit mijn roes met de zin: “Henkie, met uit het raam kijken ga je later geen geld verdienen!” Nou………. ze had mooi ongelijk!”.
 
Tekstverantwoording: Mink Out. 

Reünie. Minks wekelijkse column 6-9-2017

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Reünie. Minks wekelijkse column 6-9-2017
 
Naarmate ik rijper word heb het niet zo op reünies, het is toch een soort confrontatie met de harde werkelijkheid.
In de jaren tachtig kwam ik veel in die disco, door zakelijke perikelen had ik de kans verleden jaar gemist, het was nu of nooit. Stoelen versierd met strikken, tafels met gouden zwanen, kristallen kroonluchters wier schittering pijn deed aan mijn ogen.
Een ieder strak in pak of japon(netje), hun jeugdig uiterlijk verried dat het merendeel van deze ‘reünieonisten’ een serie goed geslaagde cosmetische ingrepen had ondergaan.
Toen ik het vierde toastje kaviaar, met mijn tweede exquise glas Moët en Chandon wegspoelde en het Rozenbergtrio me begon te vervelen vroeg ik wanneer de disco startte en viel uit de toon.
Door een verkeerde ingang, was ik aanbeland op een schitterende kampersbruiloft van een redelijk grote en invloedrijke Sintifamilie.
 
Uiterst kalm ging ik maar eens een deurtje verder.
Na het tonen van mijn toegangskaart en wat handtastelijkheden van een mannelijke portier belandde ik dan eindelijk op de reünie.
De eerste bekende zag ik al meteen staan, een vriend, bij de jassen.
Na een lullig: “Hoe is ut” stortte ik me in de golvende mensenmassa.
Door ‘wat’ make-up kwamen de dames zo goed mogelijk uit de verf.
Aan de finale kledingkeuze van deze avond was volgens mij een moeizaam proces van maanden wikken en wegen vooraf gegaan.
Het zag er allemaal zo goed mogelijk uit, ze waren natuurlijk geen achttien meer, maar ja, dat was ik overduidelijk ook niet.
 
De bekende DJ van weleer bracht de zaal langzaam op temperatuur.
Tuttige tasjes vervaarlijk bewaakt door ritmische hoge hakken.
Nuffige neuzen in een lucht bezwangerd door parfum, zeker een halve marathon zoekend naar hem of haar.
Drank in tempo van toen, vroegtijdig eind, toilet niet meer te doen.
Giechelende gans, steelse blik, vluchtige kus, knedende handen op minder romige billen. Roddelen op ‘de dames’, weer even tiener.
 
Voor mij weinig bekenden, de verkeerde lichting misschien, een avondje lachen bij de portiers, net als toen, die reünie, goed te doen.
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl

Er is een kind geboren. (Grote) Minks wekelijkse column 30-8-‘17

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Er is een kind geboren. (Grote) Minks wekelijkse column 30-8-‘17
 
– Vr. 18 aug. 01.28: “En?” “Nog steeds niks, duurt lang”.
– 02.26 “Misschien morgen”.
– Zo. 20 aug. 18.17: “Yo, de vliezen zijn gebroken, eerst veel
weeën, nu wat minder”.
– 20.25: “Zal je zwemvliezen maar aandoen, succes”.
“Thanks! je hoort het als hij er is”.
– Ma. 21 aug. 16.10: “En??????”
– 16.44: “Ziekenhuis, ruggenprik gehad, hij komt sowieso vandaag nog,
gaat goed!”
-19.37: “Thumbs up”.
-19.43: “Denk nog een uurtje of 2-3, dan zal hij wel komen, die
terrorist”.
“Ze heeft een ruggenprikkie gepakt, gaat ze super lekker op.”
 
Di. 22-aug. 01.54: “He Mink ………….Ik heb een zoon!”
 
Nu zult u wellicht denken: wat is dit voor een lulverhaal. Nou, dat klopt, ik kan me indenken dat u braakneigingen krijgt wanneer er weer zoogdieren of aanverwanten zijn die het over niets anders kunnen hebben dan hun pasgeboren super-prinses of super-piraat.
Wil ook niet te diep ingaan op de foto’s in dubieuze outfits, van bepaalde drie sterren, rood/witte voetbalshirts tot aan heuse driedelige kostuums. Of die van: in het badje, uit het badje, met Trix de hond of zonder Trix de hond. Teksten zo van Jaapje, nu al weer drie dagen oud, wat gaat de tijd toch snel, neen, u heeft groot gelijk als u bovenstaand app-verkeer een overtrokken lulverhaal vindt.
 
Maar deze keer is de hiervoor beschreven karikatuur écht niet van toepassing. Sara en Roep noemen hun kind naar mij, fantastisch toch.
Euforische tinteling in mijn borstkast bij het horen van dit nieuws.
Ik, die deels uit vrije keus, deels door het lot, kinderloos bleef werd bij het naam noemen der pasgeborene plots een beetje vader.
Wanneer mijn aanwezigheid in dit groot aards pretpark ten einde is, zal deze kleine man mijn naam verder voeren, voor mij een grote eer.
 
Trek de beschuit met transgender neutrale muisjes maar uit de kast. (Hoorngeschal) ………..“Er is een kind geboren, er is een Mink geboren”.
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl