Overslaan en naar de inhoud gaan

Auteur: Mink Out

Bloedader (verb.) Minks wekelijkse column 13-6-2018

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

 
Bloedader (verb.) Minks wekelijkse column 13-6-2018
 
Reeds in het prille begin van mijn diensttijd werd duidelijk dat huzaar Mink Out beter diende in nachtduister dan bij daglicht.
Neerlands krijgsmacht maakte hier handig gebruik van door bovengenoemde ‘des nachts’ te laten waken voor een Sovjet-invasie. Wanneer mijn legeronderdeel met gerust hart rustte hield ik, in een tank, met een shaggie, bakkie en boekie getrouw de wacht.
 
Twee opgerolde slaapzakken op de bodem van de geschutskoepel, en mijn benen tussen commandant en chauffeur in, voldeden om de gemiste slaap overdag in te halen.
Als een schip op woelige baren doorploegden we de Lunenborger heide om Iwan op gepaste afstand te houden.
Terwijl de veldslag in alle hevigheid woede, camoufleerde het geronk van de forse Detroit dieselmotor de lange uithalen van mijn gesnurk.
Ontwakend keek ik door het luik boven mij waar helder blauwe lucht werd afgewisseld door zwiepende takken en dichte bladerdaken.
 
Dan plotsklaps paniek, in mijn hals voel ik een uitpuilende bloedader van wel zeker een centimeter of tien.
Was ik beland in een griezelfilm waar een reuzenparasiet, die in mij huisde, er nu ineens zo nodig uit moest ten koste van mijn leven?
De colonne hield halt en de spartelende huzaar werd door het zijluik naar buiten getrokken, alwaar hij tegen de grond werd gewerkt.
Met wijd opengesperde ogen schreeuwde huzaar Out moord en brand en of ze naar de uitstulping in zijn nek wilde kijken.
Commandant Kees rijkte met zijn hand naar de hals en trok de ader er langzaam af, ik kneep mijn ogen dicht en slaakte een angstkreet.
 
Toen ik mijn oogleden weer opsloeg keek ik in de grijnzende smoelen van mijn maten en commandant Kees tussen wiens duim en wijsvinger een naaktslak heen en weer bungelende.
Een naaktslak in een rupsvoertuig☺, goede kans dat deze door het cavaleristengeweld vanaf een zwiepende tak hier was neergekwakt.
Hij had zich bij deze onverwachte verhuizing neergelegd, en wel in mijn behaaglijk warme hals.
We hebben hem in een lekkere verse groene boom gezet en daar leefde hij nog lang en gelukkig (die naaktslak).
 
Tekstverantwoording: Mink Out. 

Afvallen. Minks wekelijkse column 6 juni 2018

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

 
Afvallen. Minks wekelijkse column 6 juni 2018
 
Met mijn benen bungelend over de bedrand zag ik, in de spiegelkast, een weinig flatteuze weergave van mezelf.
Kijk, die grijze coupe explosie en het gekreukeld oude kranten gezicht zijn na het douchen wel weer redelijk glad gestreken.
Neen, die beentjes met daarboven dat bolvormig buikje en die lillende borstjes stelde een vergelijk met kabouter Kandelaar pijnlijk vast.
Mijn veters kreeg ik zonder steunen en kreunen niet meer gestrikt, om nog maar niet te schrijven over het knippen van de teennagels.
Een regelmatig zuurstof tekort werd meer gewoonte dan uitzondering en het opgeblazen gevoel liet zich door geen Rennie meer paaien.
 
Een liter volle melk per dag was normaal. Ik woon alleen dus het pak aan de mond, buik vooruit en klokken maar, lekker koud en romig.
Als broodbeleg kocht ik vijf maal anderhalf ons, allerhande soorten.
Dit broodbeleg leed aan een serieuze identiteitstoornis, het zag zelden een boterham, propte ik zo naar binnen, twee dagen, weg beleg.
Hagelslag, het pak zo aan mijn mond en laat maar lopen.
In de keuken van het café, voordat ik de mayonaiselepel bij de afwas gooide stak ik hem in mijn mond en dat telkens weer.
Chocolaatjes bij het kopje koffie? Als ze bleven liggen at ik ze op, tientallen per dag, naast de rondo’s die ik voor de koffie mee nam.
Neen, ik ben een enorme veelvraat, een zwelg, ik weet van geen ophouden, een groot bord eten, het moet leeg, en nog pudding toe, nog an toe. Voor het slapen drie boterhammen zoetigheid en dik pindakaas.
 
En ineens was ik het zat, de schakelaar ging om, die buik, die benauwdheid, ik ga er voor, me goed voelen is mijn motivatie.
Veel water, een bescheiden bord eten, fruit en voor het slapen een crackertje kaas en één slok volle melk voor de smaak.
In de koelkast huist nog slechts een echo, een eenzame fles water en wat blikjes leverpastei, o ja, en een tubetje secondelijm.
Een weegschaal hoeft niet, dat brengt ongewilde competitie, mezelf opjagen vind ik niks en teleurstellingen zijn ook niet zo mijn ding.
Laatst zakte bij de Albert Heijn, op het moment van betalen pardoes mijn broek af, het voelde heerlijk, niet zo zeer uit exhibitionistisch oogpunt maar gewoon omdat ik echt aan het afvallen ben, fantastisch!
 
P.S. Sporadische alcoholische versnaperingen tel ik niet mee, het moet wel leuk blijven!!!
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl

Middenklasser. Minks wekelijkse column 30-5-2018

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Middenklasser. Minks wekelijkse column 30-5-2018

Heeft u wel eens zo’n droom gehad? Een balletje rolt van een heuvel, petieterig en ongevaarlijk, bijna schattig eigenlijk.
Maar al snel wordt de bal groter en groter, in no-time groeit hij, tijdens zijn tumultueuze afdaling, gigantisch, vluchten is zinloos.
Het walst over je heen en neemt je mee in zijn allesverwoestende tocht het dal in, lampie uit……… Nachtlampje aan, rechtop in bed!

Nou ja, zo voelde de aanwassende berg wasgoed na de ineenstorting van mijn Duitse middenklasser wasmachine…. slechts 2,5 jaar oud.
Ik moest handelen, het was vijf voor twaalf en het ‘(was)water’ stond mij aan de lippen, een lawine van vuile was dreigde mij te bedelven.
Vijf voor twaalf was het daadwerkelijk, er moest en zou zo snel mogelijk een wasmachine gekocht worden, de tijd drong.
Vrijdagavond, de bestelling moet voor twaalf uur geplaatst om zaterdag de machine binnen te krijgen teneinde de berg af te graven.
Het café loopt vol en mijn onlineplan dreigt te mislukken, met Pinkster in het vooruitzicht zou de was me zéker boven het hoofd stijgen.
Gelukkig biedt een Kort Verband Vrijwilliger zich aan en ben ik nog binnen de tijd om de dag er na de wasmachine opgelucht te ontvangen.

Diep in de nacht kom ik met de nieuwe aankoop de straat ingereden, nu nog even naar binnen en installeren die hap, makkie???
Kantelend van de wagen het huis in, de wasdroger van de oude machine af tillen, schuiflade losschroeven, invalide schoonmaakhulp weghalen, nieuwe neerzetten, schuifla en droger er weer op en dit alles muisstil.

Om half zes 1e Pinksterochtend start ik hevig transpirerend de eerste wascyclus in een poging de verstikkende berg weg te werken.
Bij het dichtslaan van het deurtje merk ik wel op dat de mankerende middenklasser als een Mercedes klonk terwijl deze nieuwe zijn best doet om het geluid van een Fiatje 500 te imiteren.
Het mag de pret niet drukken, ze doet ijverig haar best en nog tijdens de Pinkster is de vuile was als sneeuw voor de zon verdwenen.

Slechts bij twee vuile sokken al ontstaat nu het onstuitbaar verlangen haar aan te zetten om tevreden naar het raampje te kunnen staren.
Hopelijk slijt deze schoonmaakhulp wel wat meer levensjaren in de gangkast dan haar voorgangster, die prijzige middenklasser.

Tekstverantwoording: Mink Out.

See you in heaven. Minks wekelijkse column 23-5-2018

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

 
See you in heaven. Minks wekelijkse column 23-5-2018
 
Drie maal per jaar, 1e Paas-, Pinkster- en Kerstdag, steek ik tijdens een nachtelijke wandeling vanaf mijn huis een sjekkie op.
t’ Is gek, ik rook enkel sjekkies tijdens het bieren maar on route naar het rendez vous-café van deze avonden heb er gewoon trek in.
Een soort ritueel startersrokertje om de opwinding ietwat te temmen.
Met straffe tred, de blauwe rook in mijn kielzog, loop ik door nauwe stegen van een Haagse binnenstad naar het 1e dorstlesadres.
 
Wanneer ik bij het Bakkertje de hoek om loop staat ‘Hands’ al in de deuropening van Momfer, glaasje bier en sigaartje losjes in de hand.
We slaan elkaar op de schouders en praten als mannen die elkaar lang niet gezien hebben, u kent het wellicht: “Hoe is het”. “Goed”. “Mooi”. “Biertje?” Het gaat er niet zo zeer om wat je zegt maar wel dat je communiceert met een wederzijds gevoel van innerlijke blijdschap.
 
Wat bier en aansluiters verder, met een minder straffe tred naar het volgende adres, een haveloze Engelsman vraagt om geld.
En wat doe je dan, het is Pinkster, je wil geen lul zijn, je grabbelt wat in je broekzak en voelt twee munten van een euro.
Je bent goed geluimd dus laat je er niet één weer terugvallen maar geeft ze allebei aan dit arme schaap van een mindere herder.
Met een semi dubbele tong druk ik hem op het hart: “not for drinks only for eating”.
Ik zeg het hem tegen beter weten in maar zie het altijd als extra adviesje of waarschuwing.
Als ik zo naar hem kijk is dat bij hem wel doorgedrongen, die drank dan, voor het waarschuwen ben ik overduidelijk een beetje te laat.
“See you in heaven master” roept hij als ik bij de ‘wachters’ aansluit.
 
De nacht is te kort, de jamsession met Papemann en Mike B Drums swingt, far out, super cool de pan uit.
In een overvolle Gabors heffen we nóg wat kelken. De vette bek bij Piet Patat smaakt in de verste verte niet naar een laatste avondmaal.
Een nieuwe dag kriekt, Haagse Harry kijkt onbewogen toe.
See you in heaven master???? Ga jij maar vooruit, ik blijf nog even. Kan het maar weer snel 1e kerstdag zijn.
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl

‘Slimme’. Minks tussendoortjes 13-5-2018.

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

 
‘Slimme’.                      Minks tussendoortjes 13-5-2018.
 
Laatst vroeg een ‘slimme’ aan de bar wat ík nou eigenlijk had bereikt met 25 jaar ploeteren in zo’n ‘kroegje’.
 
Hmmmmm, een onverwachte vraag op het verkeerde moment, ik stond met mijn bek vol tanden, nep en echt gebroederlijk naast elkaar.
Wat ik dom deed was er op rekenen dat mijn automatische praatpiloot me er wel uit zou redden, doet hij altijd, behalve nu.
Om toch stante pede een antwoord te geven zei ik zoiets van tja misschien heb ik het wel niet zo goed gedaan, waarop ik de ‘slimme’ triomfantelijk zijn puntenwinst op de kroegbaas zag tellen, had hij toch ook weer wat betekend voor de mensheid en zichzelf.
 
Nou ben ik ook vaak een bijgogem dus begrijp ik dat er types zijn en waren die er op azen me klem of buiten spel te zetten maar deze was in mijn ogen toch flink onder de gordel.
t’ Zit me niet lekker dus loop ik er al weken over na te denken, daar kan ik niet zo veel aan doen, zo zit ik nou eenmaal in elkaar.
Nou ja, door dat voorval met die ‘slimme’ ging ik me daadwerkelijk afvragen wat ik nou eigenlijk zoal bereikt had.
Ik werk me rot en kan nou niet zeggen dat ik drie maal per jaar een geheel verzorgde cruise, met of zonder gratis aardbeien en wijn in mijn hut, kan boeken, niet eens een halve denk ik.
 
Neen, zelf de twee weken op mijn nep-Harley door Frankrijk met één ster hotelkamers, eten in grillrooms en goedkope truckerscafé ’s worden bij thuiskomst meteen afgestraft door maanden van zuinigheid en heel veel werken.
By the way, vind ik die vakanties met mijn kunstontdekkingen fantastisch, geef die cruise maar aan Tom (beetje flauw?).
 
Tja, wat heb ik nou eigenlijk bereikt na 25 jaar ploeteren????
Ik heb heel veel mooie mensen om me heen, lig niet wakker over hoelang ik nog moet voor ik mijn pensioen krijg dus heb het blijkbaar best naar mijn zin. Als de dag begint doe ik de radio aan en zet fluitend het terrasje er bij. Mensen komen, meestal goed geluimd, bij mij langs, drinken ze niet dan zwaaien ze wel. Kinderen komen voor lolly’s en honden voor koekjes: Ik heb een top (sociaal) leven!
Dát heb ik bereikt met 25 jaar ploeteren in zo’n ‘kroegje’, ‘slimme’!!!!
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl

Een steen verlegd. Minks wekelijkse column 9-5-2018

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

 
Een steen verlegd. Minks wekelijkse column 9-5-2018
 
Deze zomeravond zit alles mee, de olielamp walmt, de koffie smaakt extreem goed en het gesprek boeit, zelfs de wankele, door ons bezette terrastafel, kan de volmaaktheid van dit moment niet bederven.
Zijn telefoon licht op: “kut, mijn moeder, die belt voor boodschappen”. Na wat getreuzel neemt hij aan, op mijn verzoek over de speaker.
“Ja, met je moeder” klinkt een snerpende stem die me doet denken aan de MOEDER van van Kooten en de Bie en die zoon met ‘zijn eigen theepot’ en de gewillige wijven waar hij wel erg vaak over praat.
 
Ze klinkt wakker en redelijk dominant, luisteren doet ze niet, ze ratelt aan één stuk door, van zo’n boodschapdictaat was ik al eerder getuige en als het dan niet je eigen moeder is klinkt het fantastisch.
Een klaagzang, op verbazend vitale toon, gaat van een spoedopname in het ziekenhuis via de tegenvallende resultaten van haar thuiszorg naadloos over in een vermanende waarschuwing van haar onvermijdelijk op handen zijnde overlijden op korte termijn.
 
Zonder onderbreking begint ze aan de lijst: een half bruin broodje, met van die pitjes, een klein pakje krieltjes, een snijleverworst, pakje Goudse stroopwafels, een prei, een bloemkooltje, een halfje Hopjes- chocolade- en vanillevla, twee potjes bouillon met kip, aardbeien enz.
“O ja, heb jij die cd van mij meegenomen, die van ik heb een steen verlegd van Bram Vermeulen, want die moet je op mijn begrafenis draaien”. Ze ratelt door, ik zoek via Spotify ‘de Steen’ en laat hem horen, het dicteren stopt, zachtjes neuriet ze mee, “ja, ja die!!!”.
 
“Neen moeder, die cd heb ik niet en aan de hoeveelheid boodschappen te oordelen ben je voorlopig nog niet van plan om er uit te stappen”.
“Ja spot er maar mee jongen, jullie zullen nog eens raar kijken als je moeder er ineens niet meer is, wanneer kom je die boodschappen brengen, ik heb ze nodig, en vergeet het bonnetje niet”.
“Woensdag kom ik ze langs brengen moeder, en nou ga ik ophangen DAAAAAGGGGGGGG, tot woensdag”. “Nou ja, dag dan maar jongen”.
Hij verbreekt de verbinding en haalt opgelucht adem: “ik had hele andere plannen voor woensdag maar die steen heeft MOEDER weer fijn verlegd”. “Mooie avond, maak jij nog een bakkie of doe ik het?”
 
Tekstverantwoording: Mink Out. 

Lekkere scheet. Minks wekelijkse column 2-5-2018

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

 
Lekkere scheet. Minks wekelijkse column 2-5-2018
 
Maan, de dochter des huizes is al maanden van haar a propos.
Met haar moedergevoelens zat het wel goed maar prutsen met levenloze poppen was niet meer genoeg, ze wilde iets echts.
Voor baby’s was ze nog niet klaar, het nachtvlinderen van Jan Rap naar zijn maat beviel haar stukken beter dan het bevallen van een kind.
 
De goudvis, die doelloos rondjes in zijn kom zwom, was het ook niet, leuk idee van pap maar neen. Die tikjes (plonk plonk) tegen het glas, en de appelige blikken van ‘Peentje’ misten de warmte om te gelden als tekenen van genegenheid, t’ was, zeg maar, te afstandelijk.
Op een dag was ze er uit, om haar verzorgende inborst te gerieven moest ze een hond. Pap sprak fijntjes: “als je op jezelf gaat wonen!”
Hij die buurman Joop spottend nafloot als deze Fifi, die zijn vrouw toendertijd ook ineens móest hebben, uit liet. Hij zag de bui al hangen.
 
Een week later, werd een Frans Buldogje met bolle ogen omringt door de vrouwen des huizen, “wat een lekkere scheet, ach kijk dan pap”.
“Ja dat begrijp ik, een lekkere scheet van 2500 euro.
Nou weet ik ook waar de naam ‘Pets’-place op slaat: de klap in je bek als je de rekening krijgt, speciaal voer voor pups, een bench, speciale drinkbakken, hondenspeeltjes, het huis staat er vol van.
O ja, daar in de hoek bij de stoel ligt weer een plasje van Basje”.
Maan mopt het lichaamssap op, ze was nooit zo van het schoonmaken en de onhandig manier van nu belooft niet veel méér voor de toekomst.
 
“Sjezus, wat een lucht, het hele huis vergaat er van, wat is dat?” “Ja uhhhh, dat is altijd in het begin pap, zijn darmpjes moeten wennen aan het andere voedsel”. “Wennen, aan de lucht te ruiken houdt die bol-oog geen darmen meer over, volgens mij is hij verrot”.
Basje splijt met zijn scheten en charme het gezin in twee kampen.
 
5 maanden later blijkt Maan knocked-up (zwanger) van de maat van Jan Rap, een gluten intolerante kickbokser met hondenallergie.
Ze gaan op zichzelf wonen en Basje blijft maar weer bij pap.
En nu, wanneer de avond valt, lopen buurman Joop, pap, Fifi en Basje gezamenlijk door het parkje de horizon tegemoet, soms worden ze zelfs nagefloten. Zo zie je hoe een lekkere scheet het tij kan keren.
 
Tekstverantwoording: Mink Out. 

Steenrijk. Minks wekelijkse column 25-4-2019

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

 
Steenrijk. Minks wekelijkse column 25-4-2019
 
Voordat mijn werkweek op donderdagmiddag begint doe ik regelmatig een bakkie bij Ahmed van de delicatessenwinkel.
Ik hoop dan dat mijn klanten nog even op zich laten wachten.
Zo ook deze donderdag, we zitten buiten aan een houten tafeltje in de zon, ik slurp koffie en Ahmed nipt water met gember of zoiets.
 
Er passeren allerlei mensen: een kort gebroekte grijsaard wier spillebeentjes, tijdens de afdaling van het brughoofd, het tempo der fietstrappers ternauwernood trotseren.
Een lentefrisse deerne per scooter, ‘heur’ wapperend blond haar en opwaaiend rokje dwingt ons tot slapen-kloppend en langdurig nakijken.
De één houden we wat intensiever in de gaten dan de ander, je wilt toch snel hulp kunnen bieden als zo iemand wat gebeurt.
Wanneer zo’n passant ‘passé’ is kijken Ahmed en ik elkaar alleen maar aan, we wisselen geen woord, enkel blikken van wederzijds begrip.
 
“Dat is geen goedkoop autootje daar bij het stoplicht Ahmed”.
“Ja, dat is de duurste Tesla, anderhalve ton, wij als zakenlui kunnen wel de BTW aftrekken”. “Zo’n wagen kan ik nooit betalen, of ik moet mijn café verkopen, maar dan kom ik weer niet onder die BTW uit”.
“Die twee vrouwen voorin kijken niet op of om, zullen ze er niet blij mee zijn?” “Valt me regelmatig op, hoe duurder hoe zuurder”.
 
Kijk ondanks dat we regelmatig ons beklag bij elkaar doen, leven we toch lekker met ons goedkope autootje en ík heb er zelfs nog een nep-Harley er bij, t’ kost geen kapitalen maar het brengt ons óók van A naar Beter en met een ferme glimlach, wie houdt ons tegen!!
 
Op de Geestbrug zijn wat strubbelingen, auto’s stoppen en toeteren, een file zwelt aan, tis geen Marokkaanse bruiloft maar er loopt een ‘Fulica atra’ zonder verkeersdiploma. Als een (water)kip zonder kop paradeert hij heen en weer en dat kan hem zijn kop, ondanks de afwezigheid, wel eens gaan kosten. Met geschreeuw en handgeklap jaag ik hem op, hij springt van de brug, de file lost langs mij op.
Heel wat (echte) duimpjes maken van mij de held van de dag.
De opgedirkte Tesla-tantes kijken, bij het passeren, strak voor zich.
 
“Als meneer de ‘dierenbeschermert’ ff tijd heeft om een pilsje te tappen!” Klanten, de werkweek begint……… Weinig geld maar steenrijk!
 
Tekstverantwoording: Mink Out. 

Leeg Stadion.                    Minks wekelijkse column 18 april 2018

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Leeg Stadion.                    Minks wekelijkse column 18 april 2018

 

Wanneer ik Den Ouden Neel de 1een de 3edinsdag van de maand voor haar rijtoer ophaal heeft hare koninklijke hoogheid altijd wel iets mede te delen over een nieuwe koers of taak.

Deze keer was het niet anders, we zouden ‘op pad’ om uit te zoeken waarom Jo, haar pedicure, de telefoon niet meer opnam.

“Ik hoorde dat ze in het ziekenhuis lag, hoop niet dat het ernstig was. Als je naar ons oude buurtje rijdt Mink, weet ik wel waar ze woont, schuin onder Corrie die altijd van die lekkere appeltaarten bakt”.

 

Eerst naar Florencia, daarna C&A, dan de Griek in de oude lampenzaak en onderweg naar de auto nog even een paleistuintje meepikken.

Ze babbelt honderduit terwijl ik met mijn tong op de knieën haar rolstoel over de Haagse duinen duw, op de bankjes naast de hoofd ingang ga ik even zitten om uit te blazen. “Poeh, poeh, moe, ff rusten”.

“Moe? Hoe vaak denk je dat ik jullie met de kinderwagen door deze paleistuin heb geduwd!” “Ja mam maar wij waren wij niet zo zwaar als jij nu”. “Nou nou jongen zwaar, dat valt best mee, gaan we weer?”

 

In haar oude buurtje aangekomen wijst ze me precies waar de pedicure woont, na het aanbellen blijft de deur gesloten.

Den Ouden Neel wijst op het huis van Corrie Appeltaart, ik bel, een hipstervrouw doet open, ze woont er al twee jaar, zegt ze.

Corrie appeltaart doet bij haar ook geen belletje rinkelen en van een pedicure weet ze ook niets. “In dat huis woont nu een jong echtpaar.

Op 15 woont een bejaarde, dove vrouw, zij weet alles van de buurt”.

De dove vrouw ziet me voor haar raam verschijnen, ik vraag haar in gebarentaal of Jo en Corrie hier nog wonen, ze schudt achterdochtig neen en verdwijnt haastig uit het zicht.

 

Onverrichter zaken rijden we richting (bejaarden)huis, langs Daan en Dien, Joop en Toos, de melkboer, de familie Stein met die kinderenschare………”Allemaal dood, ze waren nog jonger dan ik” spreekt Den oude Neel somber. “Je hebt je kinderen en zo toch nog” probeer ik haar op te beuren, “Ja, ja” zegt ze met een matte glimlach.

 

Het voelt alsof ze de enige is op de tribune van een leeg stadion, de laatste supporter van een competitie die allang afgelopen is…………….

 

Tekstverantwoording: Mink Out.                                 

Heimwee naar Suriname.        Minks wekelijkse column 11-4-2018

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Heimwee naar Suriname.        Minks wekelijkse column 11-4-2018

 

Sinds de financiële crisis haal ik óók Boodschappen bij de Lidl.

Voor ik naar het café ga, de melk is er lekker romig en de bakken met gadgets vind ik steeds weer een soort pakjesavond.

Tis vlakbij de Haagse Mart; de Wesselstraat, in de oudbouw zat hier een dierenarts, vaak bezocht, was ook niet duur, tja in deze volkswijk.

 

Het is best te doen, mijn nep Harley voor de deur, dr’in en dr’uit en met volle tassen op naar mijn café, het terras moet open, heerlijk!!

Vandaag viel het vies tegen, tot halverwege de zaak stonden lange rijen het ‘neem mij ook’ der hoererende artikelen quasi te negeren.

“Zijn de uitkeringen er uit” vroeg ik een grote, stevige, Surinaamse vrouw van middelbare leeftijd die achter me stond. “Neen, die moeten nog komen” antwoorde ze met zo’n gulle Surinamersglimlach.

 

“Wellicht mede gedreven door de ontevredenheid van het wachten sprak ze even later: “Ik ga weer terug naar Suriname!”

“Is dat nou wel zo’n goed idee met Bouterse die daar vooral goed voor zichzelf schijnt te zorgen en de rest laat stikken?”

“Ach joh, dat maakt niets uit, je moet alleen zorgen dat je een lapje grond hebt, alles groeit daar zo makkelijk, bijvoorbeeld bakbananen, hele trossen, wat kippetjes er bij, dan kom je er wel”.

“Ik heb wel eens een filmpje gezien van bananenplukkers maar dat zijn gigantische trossen, die til je, als vrouw zijnde, niet zo maar even op”.

 

“Dat komt vanzelf goed, mijn oma had vroeger ook zo’n lapje grond, die redde zich best, voor de bananen is altijd wel wat hulp.

Voorlopig moet ik nog hier blijven om op mijn 16 jarige dochter te passen, ze wil niet mee naar daar en moet haar school afmaken.

Mijn zoon gaat ook niet mee, heeft een goede baan, en een kindje met een blanke vrouw, die zou daar nooit kunnen wennen, en zijn blanke vrouw zéker niet, ze zouden heimwee hebben, net als ik nu”.

“Je zal ze wel missen als je daar zit”. “Zeker weten, maar hoe ouder ik word, hoe sterker de heimwee”. Het gesprek was het wachten waard. We hebben, denk ik, allemaal een hunkering naar vroeger, de één naar oudbouw, de ander naar oma met het lapje grond, of je dat ooit vind??

Later zag ik haar bepakt en bezakt op de tram staan wachten, wat ze bij zich had groeit nooit op een lapje grond, we zwaaiden, aardig mens.

 

Tekstverantwoording: Mink Out.