Tot op grote hoogte. Minks wekelijkse column 2-8-2026
Tot op grote hoogte. Minks wekelijkse column 2-8-2026
Als ik na zo’n 300 km op mijn motah “Black Beauty” gedwee de orders van Google maps heb opgevolgd en op mijn bestemming ben aangekomen sta ik paf, dit is toch geen Golden Tulip hotel?
Het zijn een soort van houten barakken met nog een etage erop. Ieder ‘appartementje’ heeft een eigen balkonnetje met een tuinsetje en zo.
Ik vrees dat ik met deze gehorige structuur en mijn tegendraadse bioritme niet de rust zal vinden waar mijn geest en lichaam zo naar snakken.
BBQ’s walmen van druipend vet, flesjes bier klingelen in kratten en rokende moeders proberen naarstig hun krijsende kinderen het zwijgen op te leggen.
Wanneer ik mijn weg zoek houden kritische ogen me nauwlettend in de gaten.
Langs caravans, tenten en waslijnen vol drogende kleding loop ik naar een balie waarvan de receptioniste zo te zien ook dringend aan een vakantie toe is.
Ik toon mijn reservering, fout adres, “je moet verderop zijn”, zegt ze bits.
De ondergrondse garage verwelkomt me met open rolluik en een frisse, Poolse receptioniste, die zowaar Nederlands spreekt, heet me van harte welkom.
Met de lift omhoog, in mijn appartement is ruimte, een bad en een schuifpuien balkon. In de keuken een koffieapparaat en een koelkast met frisse drankjes.
Met een kop koffie plof ik op het balkon in een ligstoel neer, vogeltjes fluiten, dennenbomen torenen boven me uit. Op het balkon tegenover ijsbeert een vrouw die met veel bombarie door haar mobiel iemand probeert te overtuigen.
Helemaal boven is een mega penthouse met vergaderende types in T-shirts.
Beneden me zijn kinderen op een trampoline hun onderling hoogteverschil aan het compenseren tot ze er uitgestreden en hevig schaterend bij neervallen.
Als de schemering valt begint op de barakkencamping naast ons de bingo.
De quizmaster laat van zich horen, het is dolle pret, iedereen giert het uit.
Daarna is het line dancing geblazen, Dolly laat ook (nog) van zich horen.
Ik heb genoeg gehoord, ik sluit de schuifpui en voel me plots enorm thuis.
Voor ik het gordijn sluit zie ik een T-shirt type nog steeds de toetsen van zijn laptop geselen, staat wellicht op het punt zijn penthouse te verliezen of zo.
Mijn blote platvoeten zwoegen me door het hoogpolig tapijt naar bed.
Het heeft zo’n dik matras waarin ik moeiteloos wegzak richting droomland.
Een droomland van allerlei clubjes, maar wel met wederzijds respect.
Een droomland bevolkt door barakbewoners, penthousepatsers, en kinderen die tot penthousehoogte kunnen stijgen, of maar liever niet, we zien het wel.
Tekst: Mink Out. Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl
1887 Shadow decoration. Carles Courtney Curran.