Tutteren.

Tutteren. Minks wekelijkse column 13-5-2026

De heerlijkste momenten die ik op een zonnige dag beleef, zijn de momenten dat ik net mijn terras startklaar heb staan.

Met een bakkie koffie voor me vouw ik dan theedoeken of zo. Ik koester dit soort schaarse momenten enorm, zeg maar ff. Wanneer mensen richting het lege terras lopen volg ik ze, hoofd geknikt, door mijn wimpers glurend, beducht dit gouden moment aan hen te gaan verliezen.

Top is zo’n bejaard echtpaar met trage E-bikes en die tuttige fietshelmpjes. Levenslang zonder helmpje gereden en dan bij de eindstreep moet het ineens. Ze stoppen dan aan de overkant voor een fluisterdiscussie of ze wel of niet mijn terras met hun zonnige aanwezigheid zullen vereren. En dat duurt maar. En ik maar opletten, gaat mooi van mijn primetime af hé.

De beslissing is daar, ze doen het. Beide een cappuccino en of de parasol uit kan, weg gouden uurtje. Het wordt nog heel gezellig, vooral wanneer hij zijn 3e biertje wil en zij daar weinig trek in heeft, ik bedoel dat hij die 3e wil. Ze ziet de bui al hangen.

Ik blijf stoïcijns vouwen, maar geniet van de 2e, wat fellere, fluisterdiscussie. Zij wint, vergezeld van donderwolken gaan ze, geen fooi, hij rijdt ver vooruit. Het terras vult zich gestaag, het verkeer in de omgeving zwelt ook flink aan. Voor de Geestbrug op de Mariannelaan staat een flinke file. Het is meer een kunstmatige file, omdat de stoplichten enorm slecht op elkaar zijn afgesteld. Zo tegen vijven begint het getutter, telkens als het groen is staat er wel weer iemand met meer oog voor z’n mobiel dan voor het broodnodige stoplicht.

Tel daarbij op dat in elke hap wachtende auto’s altijd wel een opgefokte lul of lullin zit, dan begrijp je wel dat het veelvuldig getutter niet van de lucht is. Het leeft enorm rond de Geestbrug. De een zegt opgefokt, de ander levendig. Zo worden we ook op de grote verscheidenheid van muzieksoorten gewezen. Hardrock, House, Arabische-, Bollywood-, Hollandse-, en Discomuziek klinkt regelmatig door geopende autoramen of uit de ‘dakloze’ auto’s der rijken.

Een enkele bestuurder slaat, zijn tattoo-arm achteloos op de deur leunend, met zijn hand bezitterig de maat van zijn super-exquise muziekkeuze aan. Ja, die muziek van hem of haar, dat is natuurlijk dé muziek, en die mogen we allemaal horen, hoe attent is dat. Ja, wat dat betreft gunnen we elkaar zat. Dan het licht weer op groen en rijden maar weer, vol gas, laat die bruluitlaten maar horen hoah, we vinden het echt heel erg leuk dat jij die hebt, gaaf man.

O, bijna vergeten, daar komt tie dan: ook eerst nog ff tutteren natuurlijk.

Tekst: Mink Out. Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1889 Carriages on the Champs-Élysées. Jean Béraud