Doorstromen. 

Doorstromen.                      Minks wekelijkse column 29-4-2026

Eén keer in de 14 dagen gaan we een potje biljarten, mijn vriend en ik, dan komen de willens en wetens van onlangs aan bod.

De openingszin, van wie hem als eerste uit: “Heb jij nog dooie?” Soms 1 of 2, en zo af en toe zijn er geen gevallenen te melden.

Eén ding is zeker, de kraan is wel al langzaam en gestaag aan het druppelen.

Tis net een soort van regenbui, u herkent het wellicht, zo’n bui die je toch nog overvalt. Je wist sowieso dat hij zou komen, maar niet precies wanneer.

Je zit relaxt in de tuin en plots valt er één grote druppel, je hoort hem op de bankirai-houten vlonder te pletter slaan, een natte plek markeert zijn positie.

Voordat je o, o gedacht hebt is daar een tweede plop, een derde en vierde. Daarna loopt het geluid razendsnel op tot een oorverdovend roffelen en is je verschoten lichtgrijze vloertje veranderd in een somber donkerbruin plankier.

Zo snel als het begon stopt het ook weer, alleen het nat en een doordringende houtlucht blijven. De paniekerige emotie komt misschien niet voort uit het door de bui overvallen te zijn, maar meer door de impact van het geluid.

Daarna wordt het stil, doodstil en boven aan die kraan bungelt de laatste druppel die zich, door viscositeit gedreven, angstvallig verzet tegen de val.

Wie die laatste is weet ik niet, hoogstwaarschijnlijk een leeftijdsgenoot of misschien ben ík het wel die de twijfelachtige eer toekomt de laatste te zijn.

Wie het ook zij, eens valt ook díe kraanklever en is een hele generatie klaar.

Nou zult u denken wat een somber verhaal, gedeeltelijk klopt dat ook wel, naarmate mijn leeftijd stijgt sta ik steeds meer stil bij dit fenomeen.

Niet zo heel erg vreemd met al die vallende druppels om me heen toch.

De vrolijke kant aan dit verhaal is dat er ruimte komt voor vers bloed, jongere mensen met dezelfde dromen, angsten, ideeën en geneugten als wij.

Types die ook kinderen krijgen en hypotheken afsluiten om droog te zitten.

Gewoon mensen die ook dingen gaan doen en hopelijk net zo veel mazzel als wij hebben met het niet verstrikt raken in een oorlog of gelijksoortige ellende.

Neen tis een repeterend proces, al duizenden jaren hetzelfde, voor de eenling vaak een bitter afscheid, maar voor het op peil houden van de soort een must. Liefst blijft men nog veel langer, maar er komt alweer een flinke regenbui aan.

Hoe hard het ook mag klinken, het moet gewoon wel een beetje doorstromen.    

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1875 L’Yerres, Effet de Pluie (The Yerres, Effect of Rain). Gustave Caillebotte.