Auteur: Mink Out

Hamburgerhel.                       Minks wekelijkse column 13-1-2021

Zoals de meesten van u door mijn ‘propaganda’ weten overleeft het café deze barre tijd door de verkoop van saté en burgers.

Het liep de laatste weken wat terug, dus tijd voor actie.

Reclame is het toverwoord, machtige raderen zetten zich in beweging.

Als proef werd een nieuw wervingsinstrument ingezet, welke we uit concurrentieoverwegingen toch maar even niet zullen noemen.

Donderdag, meestal valt die wel mee, makkelijk te doen met twee ijzervreters, waaronder ikzelf als semi-succesvolle chefkok.

In tegenstelling tot andere dagen waren al wat ordertjes vooruit besteld, daar zochten we niets achter, dat kwam wel vaker voor.

Eerst een bakkie koffie en dan gaan we los. Doe de voorbereiding, start de oven en de frituur, de gebruikelijke hoeveelheden saté en burgers staan vers klaar en als het moet is er een backup voorraad. 

Tis goed te doen zo van 17.00 tot 20.00 uur, een kind kan de was doen.

De eerste bestellingen gaan er uit, radio aan, we lachen, het gaat top. Dan nadert het spitsuur, dat zijn we gewend, je moet gewoon ff wat sneller, geen echt probleem alleen blijven bestellingen onophoudelijk binnen komen, een soort van onrust groeit maar de controle blijft.

De hulptroepen melden zich, het houdt niet op, ’t wordt echt te veel.

Het loopt uit de klauwen, een golf overspoelt ons, we gaan flink nat.

Ons satéparadijs verandert plotseling in een king size hamburgerhel.      

Het liefst had ik in een hoekje zittend met mijn handen op de oren geschreeuwd: “ik wil niet meer, ik wil niet meer” maar er was geen tijd. 

De radeloosheid nabij gaan we, fel strijdend, onverschrokken door.

Opgeven is geen optie, mensen bellen over hun bestelling, koortsachtig werken we met de moed der wanhoop door. En dan ineens is de saté op, even daarna de hamburgers, tis klaar, alles is uitverkocht x 2.

Alsof een termietenplaag neerstreek en ging, bleef alles kaal achter.

Sissende getuige was een oudbakken patatje dobberend in frituurvet.

De schade bleek kleiner dan we, in onze vliegende paniek, dachten.

Wat telefoontjes met excuses namen de meesten, een enkeling daargelaten, sportief op. Ze gunden ons in deze tijd de goede omzet.

Wat kan ik nog zeggen, ondanks onze ervaring ging het mis.

Ok, het lek is boven, dank aan mijn held, heldinnen en begripvollen voor de bijstand tijdens het schroeien in deze hamburgerhel.

Tekst: Mink Out.        De bundel nu verkrijgbaar: www.conckshop.nl

Stoelen met namen.            Minks wekelijkse column 6-1-2021

Net nadat ‘Cor’ voor de 1e keer mijn zaak sloot, kreeg ik van een vriend een berg houten caféstoeltjes, voor niets af te halen.

Ze hadden zelf nieuwe gekocht. “Wel alles meenemen, gooi het puin weg, hou je zat over, zit jij er voorlopig weer netjes bij”.

Het café bevond zich ergens langs een oude binnenstadse gracht.

Niemand om te helpen dus stond (nou ja stond) ik er alleen voor.

Liep ik dan, met zo’n 100, slecht stapelbare, stoeltjes van achteruit die zaak naar buiten tot 50 meter verder voorbij de verkeerspollers.

Parkeerwachters cirkelden als gieren in het rond, hun snavels dreigend klaar om mijn portomonaie te roven. Ze gedoogden angstzaaiend kort. Een martelgang, sjouwen met 100 stoelen en geen tijd om ff te zitten.

Na een strikte selectie, bleven er 25 zeer puike stoeltjes over. Genoeg voor mijn café, zeker gezien het hardnekkig nieuwe normaal.

Enkele stoeltjes hadden op de rugleuning een plaatje opgeschroefd gekregen met naam en bijnaam. Zoals daar waren: Jeanette van Leeuwen (Long blond animal), Bob De Kwaadsteniet (Prince Charming), Daan van Dattem (P.I.M.P.), Bernd Brand (Marlboroman), Dolf van Kalmthout (The Peacekeeper), Fleur de Vlieger (Barfly).

Losse schroeven aandraaiend ging mijn nieuwsgierigheid met me aan de haal. Wie waren het, hoe zagen ze er uit, hadden ze wat met elkaar?

Mijn fantasie nam de vrije loop: Jeanette van Leeuwen en Fleur de Vlieger op het terras, hun lokkende luxe slechts spaarzaam bedekt.

Verzengende zon en verslindende blikken doen hun verhittend werk.

Daan van Dattum gaat iets te ver. Brend Brand gooit hem de inhoud van zijn bierglas in het gezicht, de boel dreigt uit de hand te lopen.

Bob De Kwaatsteniet komt tussenbeide en samen met Dolf van Kalmthout forceren ze een flinterdunne rust .

De sfeer verpest, Jeanette en Fleur hyperen ‘prive’ op de dames. De verhitte mannendiscussie ebt weg met een golf verkoelend bier.

Een schoorvoetend excuus, zwalkend naar huis. ‘t Was een hele dag.    

Al wat nodig is zijn fantasie en een paar caféstoeltjes met namen.   

Tekst: Mink Out.        Bundel verkrijgbaar: www.conckshop.nl

Deja vu.                                Minks wekelijkse column 30-12-2020

Eenmaal per week op zaterdag ging ze met haar trompetkoffer naar het jeugdorkest, ze kwam er graag en speelde best goed.

Er hing dat onderling enthousiasme van zo’n EO jongerendag, alleen hier was niet God maar de muziek het gezamenlijk doel.

Regelmatig een uitvoering, soms in het buitenland, verleden jaar China. Dan liep ze daar dan, de frêle tiener in zo’n kolossale zaal met die lampen en mensen, mudjevol. Nerveus met het gevoel van een popster. Ze was het enige meisje tussen 5 boomgrote tienertrompetters.

Ze werd op handen gedragen, was één van hen maar ook weer niet.

’t Was toch een meisje, het gesprek stokte vaak net als zij plaatsnam.   

De laatste tijd had ze een soort van onrust. In de korte pauzes tussen hun blaaspartijen door staarde ze glazig richting de strijkers.

Ze was gebiologeerd door de celliste in de wijde zwartfluwelen jurk.  De chemie tussen de vrouw en haar cello was een boeiend spektakel.

Met gesloten ogen bespeelde deze het snaarinstrument dat zich met het vertrouwen van een kind af en toe rustend tegen de schouder staand tussen haar dijen had genesteld.

Het ene moment intens en teder als een moeder met haar zuigeling, het andere moment woest en onstuimig als een ware furie.

Tijdens de delicate stukken legde ze zo nu en dan haar oor tegen zijn hals om het raffinement der tonen diep tot zich door te laten dringen.

t’ Had veel weg van een tango, geliefden die elkaar vonden in een wisselwerking van woeste passie en delicate precisie, erotisch bijna.  

Dit instrument bood veel meer ruimte voor expressie dan de starre trompet, die zich in veel mindere mate leende voor zachte tederheid.

Het verlangen naar de cello werd steeds heftiger en om niet te eindigen als droeftoeter moest ze toch een beslissing nemen. 

Regelmatig kwam ze in situaties die ze al eerder gedroomd had.

Ja, ja, een deja vu. Raar en soms ook wel erg verontrustend.

Je besefte het pas wanneer het daadwerkelijk gebeurde.

Zou ze het bespelen van de cello al onbewust gedroomd hebben?

De deja vu van het kopen der wijde zwartfluwelen jurk was onlangs al wel voorbijgekomen ;-).    

Tekst: Mink Out.                 Bundel nu verkrijgbaar: www.conckshop.nl

Positief.                               Minks wekelijkse column 24-12-2020

Aan het einde van de tunnel was het weer gelijk aan de stemming van afgelopen jaar, de sombere regen viel in bakken neer.

De cafébaas zit in het duister aan een biertje dat nog net niet over de datum is. De muizen liggen morsdood voor de brandkast.

De berg onbetaalde facturen voelt als een roofdier, ready for the kill.

Een papieren tijger, maar zeker niet minder gevaarlijk dan een echte, vastberaden om de levenslust van deze cafébaas abrupt te beëindigen.

Horeca, de hoek waar de klappen vallen. Als oude Schilderswijker was hij het knokken wel gewend, maar deze strijd is lastig te winnen.

Een groter terras aan het water had zijn cafeetje van de ondergang kunnen redden. Een vergunning voor een paar maanden, meer niet.

Eventuele verlenging was een langzaam, onzeker proces waarin de drie beslissende instanties niet over één nacht ijs gingen en konden.

Vanuit het donker keek hij naar de regenachtige vaagheid buiten.

De terrasmeubels, van geleend geld, verpieterden bijna ongebruikt.

De biertjestappert deed optimistisch, dat voelde best en ging vanzelf.

Die ‘Cor’ had hem een leuk kunstje geflikt. Eindelijk zijn schaapjes op het droge, laat die Covidklootzak de hele wereld onderlopen.

Zijn brievenbusfobie uit vroeger tijden was ook weer terug. Uit angst voor nog meer rekeningen was hij als de dood, deze dagelijks te legen.

Met zijn 63 lentes werd hij er ook niet jonger op, dadelijk kerstavond.

Normaal deed hij het kerstverhaal met van die lullige sterretjes en spuitsneeuw, altijd weer lachen maar dit jaar, ach vult u zelf maar in.

Als het zo doorging moest hij het strijdtoneel aan de Hoekweg, na 27 jaar sappelen, alsnog met de staart tussen zijn benen verlaten.

Getergd door deze zorgen was hij na een paar uurtjes slaap weer veel te vroeg wakker, half acht. Zijn mobiel ging, een gesprek uit Delft, zal wel weer zo’n oplichtende energieverkoper zijn, toch maar ff opnemen.

“Goedendag meneer Out, Leen Dijkstra hier, Hoogheemraadschap.

Uw aanvraag voor een terrasvergunning langs de Trekvliet is positief beoordeeld, ik heb hem u toe gemaild, prettige feestdagen nog”.

En dit keer overwon de cafébaas zijn innerlijke huisvrouw en schoot niet vol, dat gebeurde pas uitgebreid toen het gesprek beëindigd was.

Raer maer waer de Conckelaer en doe nu de sneeuw en sterren maer.

Tekst: Mink Out.  Bundel (2^e druk) nu te bestellen: www.conckshop.nl

De goede kant op.               Minks wekelijkse column 16-12-2020

Nou, nog een paar maanden en dan hebben we het ergste van Cor gehad. Het vaccin wordt ijs – en ijskoud aanbevolen.

Nu nog een paar weekjes die lockdown zodat we de boel weer beter onder controle krijgen en dan zullen op termijn weer ‘vrij’ zijn.

Het wordt een karige kerst, maar met een paar mensen onder elkaar is het toch ook wel weer lekker intiem, zo’n mens of vier met kaarslicht.

Ik heb een paar kleinschalige afspraakjes. Verheug me er zeer op.

Eindelijk een kans om de dranken en spijzen lekker ongegeneerd, met maar een paar mensen, weg te proppen tot je klapt.

Ook hét excuus om een vreemde zeker die verdwaald is zeker niet aan je tafel te hoeven noden. Is de kerst-nachtrust ook weer geborgd.

Wat erg helpt, althans mij dan, is in tijden van schaarste te denken aan dingen zoals ze zouden kunnen zijn. Voorbeeld uit mijn diensttijd.

We stonden midden in de nacht met vriesvoeten en halve puptentjes tussen de bomen van een of ander door god verlaten Duits bos.

De moraal was samen met de temperatuur tot het 0 punt gedaald.

Als regelmatige animator, toen ook alweer, riep ik de koukleumenden bij elkaar en praatte ze naar een betere denkbeeldige situatie.

Over warme zachte banken, schaars geklede, druiventrossen voerende nimfen met glazen wijn, welke al gauw veranderden in bier natuurlijk.

Langzamerhand deden de maten hun duit in het zakje van dit langzaam opdoemend, bijna aanraakbaar, paradijsje. De sfeer werd veel beter.

We pikten, gesteund door wat zou kunnen, de shit, het helpt echt.

Komt tie: je zit, in het oude normaal, op een terrasje langs het water.

Een vriendelijk hulpstuk:-) brengt je een ‘stange’ Weizenbier.

Door het zonlicht kleurt dit troebel vocht schitterend goudgeel.

Te zware druppels trekken traag sporen langs de schacht van het glas.

Je zet de kelk aan je lippen en klokt een derde van het koele, licht bitter vocht in ene naar binnen. Ahhhhhhhhhh, je zet het glas neer en veegt een schuimsnor af. Je sluit de ogen en geniet van het moment.

Nou, dat scheelt toch al stukken, zo’n korte cursus mindfulness.

Gewoon nog ff doorbijten. We gaan de goede kant op. Zeker weten.

Tekst: Mink Out.  Bundel verkrijgbaar (2^e druk) op www.conckshop.nl