Overslaan en naar de inhoud gaan

Erbarme dich. Minks wekelijkse column 20-4-2022

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Erbarme dich. Minks wekelijkse column 20-4-2022
Het is begin jaren zeventig. Zondagmorgen in huize Den Ouden Neel, toen nog Den Jonge Neel, zullen we maar zeggen.
Door het huis klonk Rudolf Schock, operettezanger van weleer. Vervolgens steevast de Wiener Sängerknaben, waarvan er nog wél wat op deze aarde rondlopen mag ik voor hen hopen.
Prachtig gezang om te horen. Kan nog steeds veel van die nummers uit mijn hoofd meezingen, alleen niet zo hoog als die onvolgroeide stemmen dan.
Hier heeft mijn liefde voor klassieke muziek zijn oorsprong gevonden.
Maar toch zat er een lichte gene bij het beluisteren van deze muziek. Velen waren 40-45 nog niet vergeten, dus al wat Duits was bleef voor hen stinken.
Het geluid stond dan ook nooit te zacht, maar ook zeker niet te hard.
Het prachtige Duitse lied door dit jongenskoor ten gehore gebracht: ‘Schlafe mein Prinschen schlaf ein’ riep nog steeds de verkeerde beelden op.
Zoals Adolf H die zo’n blond Aries knaapje in lederhosen gevoelig in het wangetje knijpt, voor een in slaap sussend propagandafilmpje für das Volk.
Ondanks dat ik het een mooi lied vond had ik dat toentertijd en wat later toch ook wel een beetje, dat negatieve. Het klonk wel heel erg Duits.
Maar tijd heelt alle wonden. Dus toen ik laatst het slaapliedje van onze zuiderburen weer hoorde, versterkte dit juist mijn saamhorigheidsgevoel.
De Duitsers zijn nog meer onze vrienden geworden, behalve met voetbal dan.
Ik denk dat dit, bij mij in ieder geval, veel te maken heeft met Vladimir P die nu, gelijk Adolf H, in Oekraïne te vuur en te zwaard dood en verderf zaait.
Je zal er zitten, familie weg, levenswerk weg, je hele omgeving weg, drama.
Een stad als Marioepol, 500.000 zielen, allemaal op de vlucht of dood(sbang).
Laatst weer zo’n lied dat zijn Duitse titelboodschap lijkt te smeken.
Dit keer begeleidt door een Joodse vioolvirtuoze*: Erbarme dich, mein gott.
Nou ben ik totaal niet gelovig maar laten we het dan in Godsnaam maar bij de essentie houden: Heb genade (met dit arme Oekraïne volk). Erbarme dich.
Tekst: Mink Out. Bundel verkrijgbaar op www.conckshop.nl
1893 Julie Playing a Violin. Berthe Morisot.
1893 Julie Playing a Violin. Berthe Morisot.

65 jaar. Minks wekelijkse column 13-4-2022

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

65 jaar.                       Minks wekelijkse column 13-4-2022

 

Ieder jaar op 5 april ben ik jarig. Zolang het nog duurt dan hé.

Dus niet geheel toevallig dit jaar ook weer. Voor de 65e keer nu. “Tik um an ouwe”, kan je nu met een gerust hart zeggen.

Had besloten er geen ruchtbaarheid aan te geven.

Een fundraising om me in het zadel te houden, een handtekeningenactie, allemaal prachtig maar nu was het wel ff welletjes met die “Minkverering”.

Had genoeg in de schijnwerpers gestaan de laatste maanden. Nu even niet!!!

 

Dus dit jaar geen perongelukke, en passante hint op FB om de klok te luiden.

Had er trouwens ook geen fut voor. Lag met piepende longen doodziek in bed. Neen, niet gewoon Cor. Een zware griep met lammige benen en hevige koppijn.

En dat alles vergezeld van een nieuw koudefront, sneeuw en Saharazand.

Deze natuurverschijnselen maakten dit ouder worden er zeker niet leuker op.

Ook ik takelde dus gewoon af. Krachteloos staarde ik naar mijn plafond.

Was toch in de veronderstelling uniek te zijn en de wrede gesel der aftakeling te kunnen ontlopen. Ik zou nooit ouder worden, dat vertikte ik. Jammer joh!!!

Mij was nu blijkbaar toch ook hetzelfde lot als mijn voorvaderen en moederen beschoren. Ook ik ging schijnbaar met een rotgang richting het graf.

 

Wel witte gympies gekocht. Niet zozeer om voor de ouderdom uit te kunnen snellen, maar de kleur geeft mijn jeugdigheidsgevoel wel een enorme boost.

Daarentegen lopen ze ook nog eens heerlijk, maar dit enorm comfort verschaffen hun zwarte alterego’s volgens mij evengoed.

Neen deze 65e verjaardag was zeker geen explosie van optimisme. Ik werd steeds zieker en het nachtelijk gepiep van mijn longen was niet van de lucht.

De paracetamol ging er in als snoep en de hoestdrank klokte heerlijk weg.

Mijn door slaap aan elkaar plakkende wimpers kreeg ik ‘s morgens lastig open. Maar plots was hij er dan toch, de zonovergoten Kellogg’s Cornflakes ochtend.

Het leven bruiste weer in alle hevigheid door mijn aderen. Als een Phoenix herrees ik uit de as. We waren terug van weggeweest, een nieuwe ronde.

Trouwens dat niet meer hinten dat ik jarig ben doe ik echt nooit meer.

Tegen het einde van mijn verjaar-dag stelde ik beteuterd vast dat dit wel een heel erg stille verjaardag was geweest. Gelukkig hield Fieps me gezelschap;-).

 

Tekst: Mink Out.        Binnenkort de bundel.         Meer: www.conck.nl

1919 Zelfportret met Spaanse griep. Edvard Munch.

Fieps. Minks wekelijkse column 6-4-2022

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Fieps.                                            Minks wekelijkse column 6-4-2022

 

Na het afscheid van de laatste kat is het toch wel stil in huis.

Het meest gemiste geluid is dat van het klappend kattenluik.

Niets meer. Totdat van de week, een stiekem, traag klapje klonk.

Snel naar de keuken, niks. Later weer zo’n klapje. Een retourtje?

Een paar dagen later weer, kijken, wederom niks, zal het me wel verbeelden.

Onderuitgezakt, ontwaar ik onderaan de deurpost een kleine beweging.

Mijn blik fixeert zich. Plots priemt er een spits koppie om de hoek. Een muis! Ik besluit hem te laten begaan. Wanneer ik naar de keuken ga wordt het hem te link. Hij snelt ijllinks voor mij uit en vlucht door het kattenluik naar buiten.

 

De volgende nacht weer binnen. Het spoor kaaskruimels tot aan het kussen naast me op de bank is al gauw gevolgd en daar zit ‘hij’ dan, opkijkend naar mij.

Ik denk het een man is. Checken vond ik op de eerste avond niet zo passend.

Mooi beestje, met glanzende kraaloogjes en van die priemende snorhaartjes.

Schrander ook. Plots zit hij naast me op een pindaatje te knabbelen.

Niet lang erna ligt Fieps (zo noem ik hem) met zijn handjes op het bolle buikje tevreden en hevig snurkend naast me te slapen.

Heb zachtjes het licht uitgedaan en ben op kousenvoeten mijn bed ingeslopen.

 

Toen ik ontwaakte was Fieps verdwenen, overal gekeken maar nee hoor.

’s-Avonds na een minder stiekem, vlugger klapje van het kattenluik zat Fieps al gauw weer naast me aan een stokbroodje brie, ‘t begon te wennen.

Samen keken we kritisch tv. Elkander, af en toe, vol verbazing aanstarend.

Fieps maakt dan zo’n, begrijp-jij-dat-nou-gebaar, daarna kijken we verder.

Ja, we hebben een beetje dezelfde manier van denken, Fieps en ik.

Soms, en zeker nu met die kou buiten, blijft Fieps slapen. Dan ligt hij op het kussen naast me in het tweepersoonsbed.

Alleen dat hevige snurken, dat schiet niet op, volgens mij heeft hij apneu ook. Durf niet aan mijn dokter te vragen of er van die kleine maskertjes bestaan.

Voor je het weet denken ze dat ik gek ben en bergen ze me op in een gesticht. Dat op zich is niet zo’n groot probleem, maar hoe dan verder met mijn Fieps?

 

Tekst: Mink Out.                                   Bundel verkrijgbaar: www.conckshop.nl

 

1657 Cat Sleeping or “The Large Cat”. engraving. Cornelis de Visscher.

Tussen hoop den vrees. Minks wekelijkse column 30-3-2022

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Tussen hoop en vrees.        Minks wekelijkse column 30-3-2022

 

Al 29 jaar zit ik met mijn cafeetje aan de Hoekweg.

Café de Conckelaer, bij een aantal van u misschien bekend.

Doelloos lag ze daar, in de zon bij het water, ik zag het met lede ogen aan. Kon haar niet bereiken. So close and yet so far away.

Wellicht denkt u dat het hier gaat om een niet te krijgen liefde, nou nee.

Of eigenlijk ook weer wel. Niet in de gedaante van een prachtige vrouw maar gewoon, een dikke plaat beton vlak voor de deur van het café, ff oversteken.

Mijn vurige wens was om de plaat als terras te mogen gebruiken, maar steeds weer kreeg ik nul op rekest. De ene keer was het een ambtenaar die zei dat hij de baas was en er niks in zag. De andere keer was het weer een regel van de gemeente, er zat een weg tussen en dat was geenszins verantwoord.

Plotseling na 26 jaar was daar een kleine kans. Een ambtenaar deelde mij mee dat het een fietsroute was en de max snelheid 30 KM, dus wel oversteekbaar.

Met de uitbreiding van de coronaterrassen was daar eindelijk een goede kans.

 

Drie instanties gingen zich er over buigen en na veel hopen was het ei gelegd, of toch weer niet. Neen, er was weer iemand die ook nog even moest keuren.

Toch, na lange tijd van hopen kreeg ik eindelijk toestemming voor het terras.

Slechts voor de tijd van corona. Ik hoopte op langer maar dit was een begin.

Er moest wel een hek omheen voor de veiligheid, logisch. De investering was niet mis, maar met een aantal jaren zou het vast wel lukken.

In het contract zaten een hoop eisen. Er was geen overleg mogelijk en nee zeggen zou wellicht dit kleine sprankje hoop rücksichtslos teniet doen.

Met man en macht de boel er bij gezet. Jarenlange algenaanslag met de hogedrukreiniger weggespoten, de boel knapte zienderogen op. De rotte kies bij de Geestbrug was eindelijk verdwenen. Een groot feest. Het uitzicht voor de omwonenden was top. Bezoekers namen een hapje en drankje aan het water zonder overlast. “Typical Dutch” spraken Amerikaanse toeristen.

 

Maar nu, na twee jaar aan een zijden draad te hebben gehangen, moet het terras als het doorgaat op korte termijn weg van de Provincie Zuid Holland. Bent u het daar niet mee eens klik dan op de link en teken de petitie:

https://petities.nl/petitions/red-het-conckelaerterras?locale=nl

 

Tekst: Mink Out.        Binnenkort de bundel.         Meer: www.conck.nl

1917 Le Chiffonnier. Marianne von Werefkin.

Crisis. Minks wekelijkse column 23-3-2022

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Crisis. Minks wekelijkse column 23-3-2022
 
Een vriend van mij, die geenszins gierig is, doet er toch van alles aan om zoveel mogelijk zo goedkoop mogelijk te bemachtigen.
Laatst had hij weer wat nieuws: To-good-to-go. De streepjes heb ik er voor het leesbare ff tussen gezet, dan weet u dat ook.
Togoodtogo is een App voor de mobiel, welke toegang geeft tot etenswaren die over de versheiddatum dreigen te gaan voor weinig, zo’n € 4,99 per tas.
Een soort van voedselbank maar dan net ff anders en voor eenieder die wil.
Dus in deze tijd van economische malaise ging ik er ook maar eens voor.
Je lacht je rot, Hema, Getir, Sligro, Klink zijn er zo een paar die meedoen.
Het gaat er om dat er minder weggegooid wordt en dat lukt best goed.
Mijn vriezer (thuis) ligt vol met brood, gehakt, kip en een grote, dry aged,
T-bone van € 35.00 ex BTW nu voor slechts € 1,00 of zoiets:-).
 
Ja tis ff afzien in deze tijden van crisis. Als Holle Bolle Gijzen proppen ik en de mijnen ons dagelijks vol, tot we er al oprispend amechtig bij neervallen.
Dagelijks gebak, koeken en soezen voor bij mijn nachtelijke koffiesessies. Kom ik neem nog wat fruit en een heerlijke tandooriwrap met pijnboompitjes.
De vriezer zit ook vol dus laat ik mijn hele omgeving meegenieten, echt leuk.
 
Nou laatst bij Klink weer brood, broodjes, krentenbollen, crackers en gebak.
Ik pak bij de toonbank de overvolle tassen aan, had voor twee keer gekocht, en voelde de blikken van de mensen achter me als dolken in mijn rug.
Plots steekt een nare eigenschap de kop op. Liegen, van schaamte weliswaar.
Ik sprak mezelf nog toe: “doe dat nou niet, kan jou het schelen kakkebroek”.
Zwak als ik ben en in een poging mijn geveinsde trots te sparen loog ik toch.
Na onder een: “Wat zullen die mensjes er blij mee zijn” uitspraak de winkel met vals opgeheven hoofd te hebben verlaten voelde ik me een nepgozah.
Een gevoel dat na het eerste gebakje overigens weer erg snel vergeten was.
 
Had ook nog iemand die het niks vond omdat hij het gekochte ook nog zelf op moest halen, dat was hem veel te veel gedoe. De nieuwe crisis, tassen vol.
Ff wat anders dan Den Ouden Neel en tante Pie die met een distributiebon in een ellenlange rij surrogaat (nep) koffie trachten te halen.
 
Tekst: Mink Out. Bundel verkrijgbaar: www.conckshop.nl
1644 Pronkstuk. Adriaen van Utrecht.
1644 Pronkstuk. Adriaen van Utrecht.

Pantoffel(verzets)held. Minks wekelijkse column 16-3-2022

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Pantoffel(verzets)held. Minks wekelijkse column 16-3-2022
Door de verhitte strijd in Oekraïne is, zoals bij velen, ook voor mij de energieprijs als een buk-raket omhoog geschoten.
De vaak verdubbelde tarieven zijn ingeslagen als een bom.
Ook in huize Out is een nieuwe bezuinigingsronde aangebroken.
Ten eerste is mijn een- of soms wel twee wekelijkse badbeurt geëlimineerd.
Aan het koesterend water met een naar dennenbossen in de Taiga geurende schuimlaag zal Minnekus voorlopig de billen en vingers niet meer branden.
Een bad nemen heeft wat weg van een gebruikt mondkapje op straat gooien. M.a.w ik heb schijt aan de anderen. Het zou Poetin in de kaart spelen met nog meer gasverdiensten en ‘by the way’ mijn energierekening doen exploderen.
 
Ook op de centrale verwarming, is een flinke stralingsstop ingezet.
Heb de temperatuur van een tropische 22 graden meteen geknepen naar een schamele 19 graden. Een niveau beter passend bij een nieuwe koude oorlog.
Ik hou van warmte dus was het nog net geen klappertanden geblazen.
Er moest wat gebeuren dus ging ik voor een nieuwe, zware ochtendjas.
Was ook wel hoog tijd nadat de gaten onder de oksels vuistgroot werden.
Nou was die oude jas bij 22 graden ook zelden nodig, zult u wellicht begrijpen.
Bij Peek en Kloppenburg voor de halve prijs, een nieuwe, zware badjas.
 
Thuisgekomen gooide ik mijn kleren in een hoek, scheurde koortsachtig de verpakking aan flarden en schoot snel de ‘badjas’ aan.
Voor de spiegel werd ik bevangen door een soort van mannequinsgevoel.
Ik strikte de ceintuur om mijn middel en trok de revers rond mijn hals dicht.
Hij voelde huiselijk en heerlijk warm, waar het uiteindelijk om begonnen was.
Aan mijn bureau zittend had ik alleen nog Siberisch koude-ijsklontvoeten.
Natuurlijk! ‘Toffels’ moesten er komen, van die wollen met zachte zolen.
En nog paar een katten, want zonder die beesten is het ook veel minder warm.
Misschien nog wel zo’n omgekeerde bloempot-waxinekaarsjes-kachel er bij. Dan wordt mijn “nostalgisch” 40-45 oorlogsgevoel wellicht echt voelbaar.
Dus zet je verwarming een paar tanden lager, koop een fijne ochtendjas, en wordt ook pantoffel(verzets)held zodat Poetin zelf snel aan het gas zal liggen.
 
Tekst: Mink Out. Binnenkort de bundel. Meer: www.conck.nl
1900 Nude at the stove. Felix Vallotton.

Tis gewoon ff wennen. Minks wekelijkse column 9-3-2022

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Tis gewoon ff wennen. Minks wekelijkse column 9-3-2022
t’ Zijn zo’n beetje dezelfde beelden als in 40-45 alleen, nu in kleur, met moderne kleding en meer huisdieren.
Het zal je gebeuren dat iemand, die regelmatig met ontbloot bovenlijf paard rijdt en bij het judoën nooit lijkt te verliezen, met een heel groot leger op jouw land uit is.
 
Als dat gebeurt kun je maar beter gaan. Vrouwen en kinderen eerst.
De mannen, na een bittere strijd, bij mazzel misschien ook nog wel.
Zo fantastisch als het was zal het in ieder geval nooit meer worden.
Je schepen worden wel door die ander achter je verbrand.
‘Van huis en haard verjaagd’ zoals dat in mooi Nederlands heet.
Het betekent niet minder dan dat je alles kwijt bent, je woning, je meubels en het plekje onder de schemerlamp waar je vaak een boek las.
Als je dan even over dat boek heen door het raam naar buiten keek, zag je de sneeuwwitte vlokken geruisloos langs de lantaarn dwarrelen.
De kinderen lagen knuffelkoesterend in hun vrolijke prinsessenbedjes.
 
En dan na een hachelijke, nooit te vergeten reis, kom je bij de familie Jansen in Sas van Gent. Ze hebben (tijdelijk) een klein kamertje over. Hun humanitair hart klopt voor de Oekraïense vluchteling, zo mooi.
Het opvangplan is door de gepensioneerde mevrouw en meneer Jansen vanwege passie, schade en schande tot in de puntjes geperfectioneerd.
Als dagindeling wordt er gekookt, schoongemaakt en getuinierd.
Vanzelfsprekend zijn er ook de gewone huisregels.
De Jansens zijn overtuigde veganisten dus is vlees in hun huis not done.
Ze zijn ook nog eens zeer milieubewust, dus is kort douchen een must.
Het douche- en waswater wordt opgevangen om de wc door te spoelen.
In Oekraïne zijn waterleidingen gesprongen, ligt het mensenvlees uiteengereten langs wegen en waart de rook als boodschapper des doods door de steden. O ja, het was ook nog vrouwendag.
Tis gewoon ff wennen.
 
Tekst: Mink Out. Bundel verkrijgbaar: www.conckshop.nl
1884 In the Land of Promise, Castle Garden. Charles Frederic Ulrich.

No time to cry. Minks wekelijkse column 2-3-2022

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

No time to cry. Minks wekelijkse column 2-3-2022
 
De grootte van dit kitscherig paleis, waarvan ik de gangen afloop, geeft aan dat hier iemand woont met geldingsdrang. Notenkrakerachtige figuren die de twee enorme deuren flankeren doen deze, bij mijn naderen, strak en statig open.
“Pas praten als je aangesproken wordt” sist een van hen mij toe.
In een praalziek kantoor kijk ik een kalende man op de rug.
Met zijn grijs, glanzend colbert en rücksichtslos gedrag kan ik de vergelijking met een aapachtige zilverrug moeilijk onderdrukken.
Starend naar CNN op een giga beeldscherm negeert hij mij volkomen.
Na zo’n tien minuten schraap ik de keel om zijn aandacht te trekken.
Met zijn hand maakt hij een stopgebaar en switcht naar BBC world.
Na alle westerse zenders te hebben afgezapt komt de draaistoel in beweging en zie ik langzaam een vermoeid doch strijdbaar gezicht.
Een flauwe glimlach verschijnt rond zijn lippen: “allemaal imperialistische propaganda van het westen, puur fakenews!!!”.
 
Plots schieten zijn ogen vuur “Je naam?” buldert hij door de ruimte.
“My name is Out, Mink Out” antwoord ik kalm en onverschrokken.
Plots schiet hij weer in een andere modus en vraagt vriendelijk:
“drankje?” “Ja Martini, geschud, niet geroerd”. Een Raspoetintype man snelt vanaf de zijkant toe om het drankje handig te bereiden.
“Kijk, laat ik duidelijk stellen, Rusland wordt weer een machtig rijk met mij Tsaar Vladimir Vladimirovitsj Poetin als onbetwist leider.
Als je de geschiedenis ten goede wil keren kost dat nou eenmaal wat mensenlevens, maar het doel heiligt de middelen, tis niet anders”.
Een walging bekroop me, deze man was een gevaar voor de mensheid.
Het moest nu gebeuren, ik keek op mijn horloge en vuurde een minuscuul gifpijltje af door een druk op het knopje.
Hij greep naar zijn hals, keek me vol ongeloof aan en viel, met opengesperde mond, voorover met zijn hoofd, morsdood, op het kersenhouten bureaublad. Een stroompje bloed zocht geruisloos zijn weg. Voor hem wellicht een beetje lullig maar er was ‘No time to cry’.
 
Tekst: Mink Out. Bundel verkrijgbaar: www.conckshop.nl
1885 Ivan the Terrible (“The first Tsaar”). Ilya Repin.

Dansende muizen. Minks wekelijkse column 23-2-2022

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Dansende muizen. Minks wekelijkse column 23-2-2022
 
Van een ‘goeie’ gozah laatst een grote fles Trappistenbier gekregen. Heb um opengetrokken. Had ik ff nodig.
Van de week voelde ik hem al aankomen, het ging niet goed.
Gister bij het naar bed gaan wist ik dat bij het ontwaken haar tijd gekomen was. Ze kreeg geen lucht meer en werd broodmager.
Zelfs makreelfilet, zalm, beenham, ongemarineerde saté en de té dure zakjes Miauw konden haar eetlust niet meer reanimeren.
Heb haar nog onder de dekens genomen, vond ze altijd heerlijk zo in mijn knieholte maar het was te benauwd denk ik.
 
Toen de haan drie keer had gekraaid lag ze nog nietsvermoedend in een diepe slaap. Ik aaide haar fluweelzachte vacht. Ze keek me met haar ene lieve oog aan. Ik voelde me een schoft maar voor ze plots door verstikking het leven zou laten was een zachte dood op de harde tafel van de fantastische dierenarts helaas het beste alternatief.
Het tijdperk Trees, Truus en Toon was passe. Zo werkt dat helaas.
Mijn eenogig schatje, de barones en het Haagsche straatschoffie, alle drie in het verleden verdwenen. Toen ze jong en kittig waren was het een ware lust om ze op te nemen, toen klaagde ik ook niet.
 
Bij thuiskomst geen welkomstcomité meer in de vensterbank.
Geen kopjes meer tegen de binnenkant van mijn deur voordat de sleutel het slot raakt. Geen krijsende bonje meer in de tuin.
Geen dode meeuwen om bij het uit bed stappen in te trappen.
Geen kordaat klappend kattenluik van thuiskomende nachtbrakers.
Geen plotsklapse neuzen om me heen als ik de koelkast muisstil open.
 
Deze zomer wellicht een berg vrolijk fluitende vogeltjes in de tuin.
Misschien nu tijd voor dat leuke hondje in het café en de motahtas.
Bij het naar bed gaan zie ik de kuil in het dekbed waar Trees zonet nog lag. Slik, snik. Trees, Truus en Toon, het was enorm aangenaam.
De Trappist is op, de katten van huis, laat de muizen nu maar dansen.
 
Tekst: Mink Out. Bundel nu verkrijgbaar: www.conckshop.nl
 
1887 Julie Manet, a.k.a. Child with Cat”. Auguste Renoir.
1887 Julie Manet a.k.a. Child with a cat. Auguste Renoir .

De Graaf. Minks wekelijkse column 16-2-2022

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

De Graaf.                    Minks wekelijkse column 16-2-2022

De deur ging langzaam open. Een streep licht viel de kamer binnen. “Henri, mag ik bij jou liggen, ik heb het koud.

Zonder zijn toestemming af te wachten schoof ze naast hem onder de dekens en vleide haar lichaam tegen dat van hem aan.

‘De Weense’ zoals ze hier genoemd werd, had weinig tot geen last van gêne, dat kon ze zich met haar beroep niet veroorloven.

Bij Henri vond ze de warmte welke ze tijdens haar werk ontbeerde.

Henri gaf haar menselijke warmte die voelde als vroeger. Thuis toen ze nog kind was, samen met haar broertje in bed. Elkaar vasthoudend totdat de geborgenheid hen langzaam achterliet in dromenland.

Henri had hier in Salon de la Rue de Moulins zijn eigen kamer voor een schappelijk prijsje, omdat hij zo’n beetje bij de inboedel hoorde.

Hier vond hij rust, onderdak en saamhorigheid wanneer het trappen op zijn ziel hem te veel werd.

Hij was tijdelijk een van hen en kon zo ongestoord de meest intieme schilderijen maken met de ‘meisjes’ als gewild model.

Hij voelde de verleidelijke zachtheid van haar Weense weelde, maar hoefde er even helemaal niets mee. Het was goed zo.

De gekmakende eenzaamheid die hem sinds Myrianes vertrek achtervolgde, zou deze nacht zijn constante kwelling moeten staken.

Zijn leven was een reeks van doffe teleurstellingen in de liefde.

Hij had zoveel liefde te geven maar met zijn misvormd lichaam wilde geen vrouw een relatie met hem, ze vonden hem wel aardig maar toch.

De Groene Fee (ff googlen) was de enige die hem trouw bleef.

Als een Sirene, die hem al zijn wilskracht ontnam, lokte ze hem veel te vroeg de dood in.

Gedurende zijn leven had Henri al veel succes. Zijn voorstellingen geven een prachtig beeld van het nachtleven in Parijs (1880-1901).  Kunstschilder Graaf Henri de Toulouse-Lautrec werd 36 jaar oud.     

1901 Absintdrinker. Viktor Oliva.