Brommen.                    Minks wekelijkse column 24-6-2026

We gingen naar de gevangenis, aan de Haagse Pompstationsweg. Om de welbekende monopolyzin te gebruiken ‘slechts op bezoek’.

We reden in de Amerikaan van Zwarte Sjaak, een neus als een voetbalveld, die auto dan hé. Als die wagen de bocht aansneed draaide het voetbalveld met zijn rechtopstaand embleem majestueus mee.

We zouden Rooie Ruud bezoeken, een traag reizende ster aan het firmament der Haagsche onderwereld. Hij zat, zoals de meesten, helaas onschuldig vast.

Zwarte Sjaak en ik hadden wel een vermoeden, maar onze mening hielden we hier, in het hol van de leeuw, logischerwijs ook achter slot en grendel.

“Vuile teringlijers”, sprak Rooie Ruud toen we na veel sleutelgerinkel en net zoveel sloten ge-krik-krak eindelijk bij zijn tafel aangeschoven waren.

“Sta ik op de Vaillantlaan voor een stoplicht te wachten klapt er ineens een idioot van achter op me, die gozer en dat wijf bleven als 2 ‘dooielingen’ zitten.

Ik stap vertieft uit de wagen, loop naar ze toe en wordt van achter door een paar gasten vastgepakt. Voor ik het goed en wel doorhad zat ik in de boeien met een zak over m’n hoofd in een arrestantenbusje richting politiebureau”. “Het ging allemaal vliegensvlug. Wel sluw gedaan hoor”, sprak hij met een niet te verhullen respect voor de geoliede actie. “Vieze bloedhonden zijn het”.

“Ja, met een sterretje (vuurgevaarlijk) achter je naam nemen ze geen risico Ruud, zeker niet met jouw gezicht als een ouwe puntenboxer”, grapte Sjaak.

Aan de tafel naast ons zat Mooie Joop voorzichtig met een vrouw te tongen. Met haar accentuerende kleding en make-up veinsde zij een jonge vrouw die bijna op zeker het oudste beroep ter wereld uitoefende. Haar bezoek aan Mooie Joop nam de laatste twijfel aan haar dubieuze broodwinning weg.

De bewaarders keken niet zo nauw, maar toen zij onder het tafelblad de handelingen van haar nobel beroep leek te praktiseren grepen ze toch in.

Nadat we een dubbel gevuld pakje shag verwisseld hadden met het lege van Rooie Ruud was het tijd om te gaan. We stortten bij de administratie nog wat geld op zijn boekje en lieten deze mistroostige omgeving voor wat het was. 

Na het bezoek deden we aan de rand van het bos een koffiehuisje aan. We zaten op het terras, de zon piekte zo nu en dan tussen het bladerdak door.

De zachte zomerwind verkoelde. Na het bajesbezoek aan Ruud voelden wij ons extra vrij. Wij zaten goed, we hadden geen reden of tijd om te brommen.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Che.                                     Minks wekelijkse column 17-6-2026

Met mijn 14/15^e jaar had ik veel weg van een revolutionair.

De ondraaglijke last van mijn leerboeken droeg ik met me mee in een pukkel, een soort van kleine, stevige legerrugtas.

Tijdens een loos schoolmoment, voor een lastige leerling zoals ik waren er zat, had ik er met pen een vet ban-de-bom teken opgekalkt.

Ook het jasje dat ik droeg had wel iets van jeugdige opstandigheid over zich.

Het was een 3-kwart legerjasje, eigenlijk een dikke blouse, met van die grote borstzakken, af te sluiten met een knoop. Mooi om mijn pakkie shag en zo in te doen, en een kitten, gekregen van mensen in mijn krantenwijk. Knoop dicht, koppie eruit en mee op de fiets. Leuk beest, meteen bij kat Witje in de mand.  

Het 3^e teken van mijn schijnbare rebellie waar ik trots op was: de poster van de oude Cuba-revolutionair Che Guevara, gabber van Fidel Castro.

Die Che, die hing boven mijn bed. Alles is achteraf met mij nog goed gekomen.

Met die Che niet, maar daarover later meer in dit o zo boeiend verhaal;-).

Als kroon op mijn veelbelovend reactionair ‘hoof’ was daar dan ook nog het dienstweigeraarskapsel, lang haar dat vormloos tot mijn schouders reikte.

Het leek een beetje zo van alles moet anders en ik heb overal maling aan.  

Zoals vaak bij jongeren was het eigenlijk meer uiterlijk vertoon dan inhoud.

Die pukkel was gewoon makkelijk en iedereen van mijn ‘unieke’ generatie gebruikte hem, je hoorde er pas echt bij als je met zo’n tas in het rond liep.

En die jas? Niks revolutionair, het was ook gewoon een lekkah jasje, onze generatie had hem herontdekt en we onderscheidden ons er mee van de rest.

En die poster van Che Guevara dan, zal de oplettende lezer wellicht denken? Nou, het was zo’n fluorescerende poster die zo lekker van de muur afknalde in het fel rode licht van een energievretende 100 watt par 38 jampotglas-spot.

Dus ook deze uiting had helemaal niks te maken met mij dapper voor het communistisch systeem kiezen, neen tuurlijk niet, gewoon gemak en gaaf en een teken van een saamhorige slungel-puber-puistenkoppen generatie.

Ik had eigenlijk niks met politiek. Heb altijd wel in een bepaalde, volgens mij goede richting, gedacht, maar had in die tijd wel wat anders aan m’n ‘hoof’.

En dan nog ff over die Che? Dat was achteraf gezien ook niet echt een lentefris gozahtjuh. Liet mensen zonder enige vorm van proces neerschieten. Dit lot trof hem ook, karma? Che, een mooi portret voor boven je bed hoor.  

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Blind kijken.                           Minks wekelijkse column 10-6-2026

Een traditie zet het land weer op zijn kop, mogen we hopen.

Huizen en soms hele straten kleuren klap-in-je-bek-oranje.

Tis altijd wel een toffe periode, vooral wanneer je van voetbal houdt en ook nog eens een florerend horecabedrijf hebt.

Ja, ik ben er altijd wel blij mee, het geeft reuring en je verdient nog wat.

Tis in Amerika, Mexico en Canada, aanvankelijk qua tijd een tegenvaller, maar bij nader inzien valt het toch wel mee, slechts 1 wedstrijd om 1 u ‘s nachts.

Gezien de kwaliteit van de oefenwedstrijden houd ik mijn hart vast. Beloofde niet veel goeds, maar ik ben geen bondscoach en laten we dat maar zo houden.

We hopen dat Oranje, zoals wel vaker gebeurde, in het toernooi zal groeien.

Maar nu ff een andere kant van dit fantastisch WK voetbal in Amerika.

Er is, zoals enkele van jullie wellicht hebben meegekregen, al een Somalische scheidsrechter de toegang tot de USA geweigerd, ondanks een geldig visum.

FIFA directeur Infantino, de man die Trump ten overstaan van een schamper lachend publiek een FIFA vredesprijs toekende, doet alsof zijn neus bloedt.

Hij zegt geen invloed te hebben op het toelatingsbeleid van de USA en laat de beste scheidsrechter van Afrika, met rood, zonder VAR, het veld uit sturen.

Een aantal stafleden uit de Iraanse equipe is ook de USA-toegang ontzegd.

En dan zijn we er nog niet hé. Fans een kwart van de deelnemende landen kunnen hun cluppie niet aanmoedigen door het strenge Trump-visumbeleid.

Rijke landen kunnen daarentegen een stuk makkelijker binnenkomen, mits je zo woke en zelfverzekerd was om in plaats van de genderaanduiding M/V een X in je paspoort te laten vermelden, dan kom je er bij oom Donald ook niet in.

Daar hebben we dan de koppeltraditie behorend bij die van het WK voetbal. Namelijk het net doen of we gek zijn, we kijken gewoon de andere kant op.

We zijn ziende blind voor de dingen die het daglicht niet kunnen verdragen.

‘t Vertoont wel nare paralellen met de Olympische spelen van Adolf H in 1936. Afro-Amerikaan Jesse Owens won 4x goud in Londen, uh Berlijn, wel 4x goud.

Overigens zei Owens wel dat hij in de weken in Berlijn beter behandeld was dan tijdens zijn hele leven in de Verenigde Staten trouwens, daarvan akte.

Ik zie de opening van het WK wel voor me hoor, een gelikte show met een glansrol voor ‘Donald Trump de fantastische’. Volop genieten, zeker voor hem.  

Tis smullen van dit niet te negeren schouwspel. Het gaat om voetbal toch en niet om politiek. Zo dacht men toen ook, laten we maar snel blind gaan kijken.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1900 Nero in circus. Wilhelm Peters (1851–1935).

Tegenvaller.                         Minks wekelijkse column 3-6-2026

Dat men ooit het communisme achterna liep om te ontsnappen aan de uitbuiting van de Kapitalisten was niet zo heel gek.

Men hoopte op een beter leven en dat werd ze door die rode gozers beloofd. Zoals de geschiedenis ons heeft geleerd was het een loze belofte. Het heeft een berg mensenlevens gekost doordat de ‘grote leiders’ visies hadden welke niet echt werkten, uitputting, hongersnood en zo.

Praten we niet over al die, of nu eigenlijk wel, over al die mensen die het leven lieten en laten in de wegmoffelkampen van Lenin, Stalin en nu weer van Poetin.

Nou brak van de week toch ff m’n klomp toen ik een bericht zag over een geopende wijnkelder van Stalin met zo’n slordige 40.000 flessen godendrank.

Een decadent topje van de ijsberg dat uitsteekt boven een zee van ellende.

Wel een fors teken aan de wand dat deze ‘Slager’ aan weinig niet genoeg had.   

Zoiets verwacht je toch niet van de ‘Vader der Volken’ waar geen ‘gezeik allemaal gelijk’ schijnbaar alleen een zalvend motto voor het volk blijkt.

Genoeg hierover, maar dat het een gluiperig verzwijgen blootlegt is duidelijk. Van zo iemand kan je verwachten dat tie het enkel met zichzelf goed voor heeft. Zo’n dertig jaar lang die arme Russen gedicteerd. Echt een tegenvaller.     

Kijk, nu wil ik de volgende persoon die ik in dit verhaal betrek niet spiegelen aan Stalin, dat gaat echt te ver, maar de titel is ‘tegenvaller’ en dat is hij ook.

Ik zie hem nog zo, met cowboyhoed, hevig euforisch de rechtszaal verlaten.

Ja, hij had het met milieudefensie via rechtszaken voor elkaar gekregen dat de Nederlandse staat (dat zijn wij voor alle duidelijkheid) moest gaan dokken als ze de milieuregels niet serieus gingen handhaven. Wat een redder in nood.

Kijk, dat milieu moet natuurlijk betah, dat staat als een paal boven water, maar hoe je het nu wendt of keert men moet soms andere prioriteiten stellen.

Eerst al die aanstelling als directeur bij Tatasteel, dat was een vreemde truc.

Later was het een meesterzet om deze vervuiler van binnenuit te hervormen.

Maar toen bleek ineens dat deze Heer Donald Pols toch een klein smetje op zijn blazoen droeg. Hij was op de universiteit in Zuid Afrika een aanhanger van extreemrechts geweest, had zowaar Nelson Mandela nog dwars gezeten.   

Milieudefensie wist dat ook wel, echter het doel heiligt de middelen zeg maar. Bek houden was dus het devies. We zijn allemaal jong geweest en hebben daardoor ook wel eens verkeerde keuzes gemaakt, of niet? Maar het milieu redden in een zweem van extreemrechtse luchtjes is ook wel een tegenvaller.  

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1887 Factories at Asnieres, seen from the Quai de Clichy. Vincent van Gogh.

Hekje van de dam.     Minks wekelijkse column 27-5-2026

Kijk als je tegenwoordig een probleem hebt kom je vaak in zo’n molen terecht die zo sluw is opgezet dat je het veelal opgeeft.

Of het kost een berg tijd eer je de onderste steen boven hebt.

Optimistisch, maar met een slecht onderbuikgevoel belde ik op.

Het betrof een koelvest voor op de motor, een uitkomst als ik tijdens de vakantie zuidwaarts rijd terwijl de zon een verzengende hitte afgeeft.

Het was niet bezorgd en ik wel. Best een duur vest, de tijd begon te dringen.

Een keuzemenu dat me naar de plaats van bestemming zou leiden volgde, telkens af te sluiten met een #. Het duurde ff, maar ik was lekker bezig.

Het gesprek zou voor trainingsdoeleinden gebruikt worden. Of ik het hiermee eens was, daarvoor kon geen keuze met een eind-hekje (#) gemaakt worden.

“Fijn dat je belt. De eerstvolgende beschikbare medewerker zal u zo spoedig mogelijk helpen”. Fijn dat ik bel? Er was iets mis, ik moest wel. Das niet fijn!

“Het is nogal druk, wellicht wilt u op een ander moment terugbellen of blijft u nog even wachten?” Nou, ik wachtte wel even, hoewel dat niet makkelijk was met de herhalende boodschap van de drukte, afgewisseld met afhaakmuziek. Met al die voorafgaande keuzenummers kon er toch nog wel een keuze bij zo van voor klassiek druk een 1 en voor jengel druk een 2 en sluit af met een #. Of was dat naar hun mening wellicht iets té klantgericht. Dat excuus van het wachten zat er natuurlijk dik in, dus daar had ik me danig op voorbereid.

Ik deed mijn Apple oortjes in, pakte de gereedstaande stofzuiger en voor ik er erg in had was ik, gelijk een stoere vrouw, zowaar aan het multitasken.

Net op het moment dat ik het hele huis stofvrij had kreeg ik iemand aan de lijn: “Goedemiddag met Jeroen fijn dat JE belt, waarmee kan ik JE helpen?”

“Aha Jeroen fijn dat JE even tijd hebt, mijn bestelling is er nog niet en de vakantie zit er aan te komen”. Ik keek en passant op de timer van mijn mobiel die 46 minuten aangaf, met een vriendelijke stem vertelde ik hem dat ook ff.

Ja, hij snapte wat ik zei en begreep dat dat zo lang wachten erg vervelend voor me was, verder ging hij er niet op in. Het vest was vandaag verzonden kon hij lezen. “Das fijn, maar het zou er na twee dagen al zijn en nu zijn we 3 weken verder”. Ook hier snapte hij weer dat dat erg vervelend voor me was.

Ik was al blij dat het koelvest er aankwam, wellicht ook makkelijk om aan te trekken bij zo’n zelfde telefoontje waarbij de stoom uit mijn oren spoot.

En of ik de medewerker achteraf nog ff een beoordelingscijfer wilde geven.

Eigenlijk worden we toch gewoon in de maling genomen, het # is van de dam.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Kroon.                               Minks wekelijkse column 20-5-2026

Al eerder had ik iets “grappigs” gemeld over mijn steeds rapper voortschrijdende jaren en de bijbehorende ongemakken.

Ja uhhhhh dit wordt geen ouwe lullen zeikverhaal, das beloofd.

Maar toch………. van de week was ik in de keuken bezig en er moest zo nodig iemand een hamburger. Daar ging die dan: oventje aan, sla, tomaat en cheddar klaarleggen, hamburger en broodje in de oven, 220 graadjes, broodje na 5 minuten eruit, dan de mayo op het broodje, sla en tomaat dr’op en dan nog ff de auwegurk, de augurk………de aug……… ze draaien die potten steeds strakker dicht, dat doen ze gewoon expres. Hij zat ‘pot’verdomme ‘moervast’.

Het hulpstuk van de dag kwam binnen en zag een amechtig hijgende ex-macho met een verhit ‘hoof’ en hulpeloze blik. “Zal ik ff”, vroeg het 17-jarig schatje. Ze pakte de pot over en schroefde het deksel, hetzij met iets van moeite, los.

Met een triomfantelijke blik, pretoogjes en een luchtig “alsjeblieft” gaf ze de pot terug en liep, of er niets gebeurd was, naar de bijkeuken. “Koffie Mink?”.

Ja, dat echt kracht zetten wordt met mijn rechter hand steeds lastiger.

De 1 zegt artrose de ander reuma, er zijn pilletjes voor of een operatie, maar pillen zijn slecht voor het levertjuh, en zo’n ingreep geeft ook geen zekerheid.

Tis gewoon slijtage en dat mag ook wel, dat lichaam heeft al wat af gerotzooid in de 7 decennia van zijn intensief, merendeels ‘vrije jongens’ bestaan.

Ben van alles geweest en dat zeker niet voor een 32-urige werkweek en zoveel vrije dagen dat je bijna geen tijd over hebt om op je werk te verschijnen.

Kijk, zo lang het kan blijf ik (wel wat minder) werken, t’ gaat best en ik tel liever ervaringen dan geraniumblaadjes met sluimermuziek op de achtergrond.

Weet je, ik zie intensief bezig zijn op mijn leeftijd steeds meer als een soort van zegen, zo van jij mag nog wel. Er zijn er zat die al op non-actief staan, qua tijd van leven, mobiliteit of omdat ze eenvoudigweg liever helemaal niets doen.

Ben me wel alvast mentaal aan het voorbereiden op het immobiele gedeelte van mijn bewust verblijf op deze aardkloot. Heb daar een goed plan voor.

Van lieverlee zit je toch in een kamertje met een rail in het plafond zodat de verpleegster je zo, arbo-technisch-verantwoord, naar de wc kan roetsjen.

Dan wil ik een PC met schermen om de foto’s van mijn vele gebeurtenissen te kunnen bekijken en ordenen, en verhalen schrijven natuurlijk, lijkt me top.

Berg Nespresso’s erbij en ik zit gebakken, tenzij ik voortijdig uitstap dan.

Voorlopig draag ik de kroon van mijn ouderdom met trots, alleen de doornen die af en toe in mijn hoofdhuid dringen, daar moet ik toch wel ff aan’ wennen.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1894 Interior with an old man enjoying his pipe and an akvavit. Peder Mønsted (Danish painter) 1859 – 1941.

Tutteren. Minks wekelijkse column 13-5-2026

De heerlijkste momenten die ik op een zonnige dag beleef, zijn de momenten dat ik net mijn terras startklaar heb staan.

Met een bakkie koffie voor me vouw ik dan theedoeken of zo. Ik koester dit soort schaarse momenten enorm, zeg maar ff. Wanneer mensen richting het lege terras lopen volg ik ze, hoofd geknikt, door mijn wimpers glurend, beducht dit gouden moment aan hen te gaan verliezen.

Top is zo’n bejaard echtpaar met trage E-bikes en die tuttige fietshelmpjes. Levenslang zonder helmpje gereden en dan bij de eindstreep moet het ineens. Ze stoppen dan aan de overkant voor een fluisterdiscussie of ze wel of niet mijn terras met hun zonnige aanwezigheid zullen vereren. En dat duurt maar. En ik maar opletten, gaat mooi van mijn primetime af hé.

De beslissing is daar, ze doen het. Beide een cappuccino en of de parasol uit kan, weg gouden uurtje. Het wordt nog heel gezellig, vooral wanneer hij zijn 3e biertje wil en zij daar weinig trek in heeft, ik bedoel dat hij die 3e wil. Ze ziet de bui al hangen.

Ik blijf stoïcijns vouwen, maar geniet van de 2e, wat fellere, fluisterdiscussie. Zij wint, vergezeld van donderwolken gaan ze, geen fooi, hij rijdt ver vooruit. Het terras vult zich gestaag, het verkeer in de omgeving zwelt ook flink aan. Voor de Geestbrug op de Mariannelaan staat een flinke file. Het is meer een kunstmatige file, omdat de stoplichten enorm slecht op elkaar zijn afgesteld. Zo tegen vijven begint het getutter, telkens als het groen is staat er wel weer iemand met meer oog voor z’n mobiel dan voor het broodnodige stoplicht.

Tel daarbij op dat in elke hap wachtende auto’s altijd wel een opgefokte lul of lullin zit, dan begrijp je wel dat het veelvuldig getutter niet van de lucht is. Het leeft enorm rond de Geestbrug. De een zegt opgefokt, de ander levendig. Zo worden we ook op de grote verscheidenheid van muzieksoorten gewezen. Hardrock, House, Arabische-, Bollywood-, Hollandse-, en Discomuziek klinkt regelmatig door geopende autoramen of uit de ‘dakloze’ auto’s der rijken.

Een enkele bestuurder slaat, zijn tattoo-arm achteloos op de deur leunend, met zijn hand bezitterig de maat van zijn super-exquise muziekkeuze aan. Ja, die muziek van hem of haar, dat is natuurlijk dé muziek, en die mogen we allemaal horen, hoe attent is dat. Ja, wat dat betreft gunnen we elkaar zat. Dan het licht weer op groen en rijden maar weer, vol gas, laat die bruluitlaten maar horen hoah, we vinden het echt heel erg leuk dat jij die hebt, gaaf man.

O, bijna vergeten, daar komt tie dan: ook eerst nog ff tutteren natuurlijk.

Tekst: Mink Out. Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1889 Carriages on the Champs-Élysées. Jean Béraud

Goed voorbeeld?                 Minks wekelijkse column 6-5-2026.

Nu ik wat ruimer in m’n tijd zit hou ik me (nóg) meer met de sociale media bezig. Je kunt gerust van een verslaving spreken.

Probeer het te onderdrukken, maar das zo makkelijk nog niet.

Nou wil ik het in dit stukje niet zozeer over mijn ‘problemen’ hebben, maar gewoon lekker over de problemen van al die anderen.

Zeg maar even de problemen die ze zelf niet of nauwelijks doorhebben dan.

Ik ga het vandaag eens fijn hebben over de vreselijke snobistische wijze van het uiterlijk vertoon, zeg maar ff het zo van kijk mij eens even goed zijn.

Dat ogen-uitsteek-gedrag met wat ze allemaal zo’n beetje bezitten en kunnen.

Natuurlijk weet ik wel dat in de ‘asociale’ media alles flink wordt uitvergroot, dus daar gaat dit stukje ook nog eens over: het uitvergroten zo te zeggen.

Kijk veel van ons zetten zichzelf regelmatig in de etalage van Facebook of zo.

Van die drang tot deze exhibitionistische zelfverheerlijking ben ik zelf ook niet gevrijwaard, hoewel ik de mijne toch van een zeer onschuldige aard acht.

Neen het gaat hier over mensen die hun enorme rijkdom aan de wereld tonen als zijnde kijk eens hoe goed ik ben. Laatst een tot in de puntjes verzorgde influencer, ze stapt een deur uit en telt een bundel bankbiljetten af, waarna ze als blaadjes van een boom op straat vallen, zo van pak ze maar sloebers.

Of een paar van die kwaad kijkende, uitgebluste Arabieren die met hun Guggi-vrouwen in een restaurant een gigantische hoeveelheid eten voor zich hebben. Was genoeg voor een school vol kinderen uit Gaza, Libanon of wellicht Iran. Zij waren maar met z’n vieren en aten er amper van. Ze genoten wel, maar dat was omdat ze de aandacht kregen waarvoor ze kwamen, gekochte aandacht.

Zo zijn er zat voorbeelden: 15 laags chocoladetaart, een tafel breed dessert, een satéschotel van 6 meter. Het gaat niet op, maar het staat wel erg goed.

En natuurlijk breed uitgemeten op de sociale media, kijk mij eens goed zijn.

Ik kan nog wel 100 voorbeelden noemen, maar heb mijn punt wel gemaakt toch.

Waarom ze het doen? De zucht naar erkenning en de verachting van anderen?

We zien het steeds vaker, ik ben de beste en die ander interesseert me niets.

Het is een nare eigenschap en heeft bijzonder weinig met respect te maken.

En met die sociale media krijgt de gewone mens het pardoes op z’n bord, dus

ook kinderen/jongeren die aan een lege pan hangen. Velen van hen willen ook weelde en hebben daar zat voor over. Goed voorbeeld doet goed volgen:-(

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1644 Pronkstuk. Adriaen van Utrecht.

Doorstromen.                      Minks wekelijkse column 29-4-2026

Eén keer in de 14 dagen gaan we een potje biljarten, mijn vriend en ik, dan komen de willens en wetens van onlangs aan bod.

De openingszin, van wie hem als eerste uit: “Heb jij nog dooie?” Soms 1 of 2, en zo af en toe zijn er geen gevallenen te melden.

Eén ding is zeker, de kraan is wel al langzaam en gestaag aan het druppelen.

Tis net een soort van regenbui, u herkent het wellicht, zo’n bui die je toch nog overvalt. Je wist sowieso dat hij zou komen, maar niet precies wanneer.

Je zit relaxt in de tuin en plots valt er één grote druppel, je hoort hem op de bankirai-houten vlonder te pletter slaan, een natte plek markeert zijn positie.

Voordat je o, o gedacht hebt is daar een tweede plop, een derde en vierde. Daarna loopt het geluid razendsnel op tot een oorverdovend roffelen en is je verschoten lichtgrijze vloertje veranderd in een somber donkerbruin plankier.

Zo snel als het begon stopt het ook weer, alleen het nat en een doordringende houtlucht blijven. De paniekerige emotie komt misschien niet voort uit het door de bui overvallen te zijn, maar meer door de impact van het geluid.

Daarna wordt het stil, doodstil en boven aan die kraan bungelt de laatste druppel die zich, door viscositeit gedreven, angstvallig verzet tegen de val.

Wie die laatste is weet ik niet, hoogstwaarschijnlijk een leeftijdsgenoot of misschien ben ík het wel die de twijfelachtige eer toekomt de laatste te zijn.

Wie het ook zij, eens valt ook díe kraanklever en is een hele generatie klaar.

Nou zult u denken wat een somber verhaal, gedeeltelijk klopt dat ook wel, naarmate mijn leeftijd stijgt sta ik steeds meer stil bij dit fenomeen.

Niet zo heel erg vreemd met al die vallende druppels om me heen toch.

De vrolijke kant aan dit verhaal is dat er ruimte komt voor vers bloed, jongere mensen met dezelfde dromen, angsten, ideeën en geneugten als wij.

Types die ook kinderen krijgen en hypotheken afsluiten om droog te zitten.

Gewoon mensen die ook dingen gaan doen en hopelijk net zo veel mazzel als wij hebben met het niet verstrikt raken in een oorlog of gelijksoortige ellende.

Neen tis een repeterend proces, al duizenden jaren hetzelfde, voor de eenling vaak een bitter afscheid, maar voor het op peil houden van de soort een must. Liefst blijft men nog veel langer, maar er komt alweer een flinke regenbui aan.

Hoe hard het ook mag klinken, het moet gewoon wel een beetje doorstromen.    

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1875 L’Yerres, Effet de Pluie (The Yerres, Effect of Rain). Gustave Caillebotte.

Voortekenen. 

Onlangs een paar dagen naar Brussel geweest. De echte aanleiding van deze niet voor de hand liggende stadskeuze was het dorp ‘Onze-Lieve-Vrouw-Waver’, dat op de route lag.

Daar is een oude meisjesschool die ik erg graag wilde bezoeken. Neen, ik ging niet voor die meisjes, maar voor het prachtige jugendstilpand waarvan ik foto’s had gezien. Tis tegenwoordig trouwens een gemengde school.

Toen ik het hotel in Brussel reeds geboekt had bleek dat de school maar enkele dagen per maand te bezoeken was omdat men er nog steeds les gaf.

Dat was even een misser, dus plande ik een ander bezoek in en zou dan op de geboekte dag met de motor een mooi, niet onoverbrugbaar retourtje maken.

Het ondenkbare gebeurde, mijn ‘Black Beauty’ haperde, op onverklaarbare wijze functioneerde de koppeling niet meer, dus was er een flink probleem.

De onderste steen moest boven, dus de reparatie liet even op zich wachten.

De OLV Waver datum naderde, dus kwam er vervangend vervoer, en wat voor.

Er stond plots een BMW 1300 GS Adventure van zo’n slordige 30 k voor.

Zal u niet technisch vermoeien, maar dit is er 1 om je vingers mee af te likken. Gewoon next level. Hij verstelt hoogtes, de snelheid van je voorganger houdt hij aan, cruise control, een supercomputer, kortom een (natte) mannendroom.

Het was geregeld, dinsdag zou mijn ‘kind-in-een-snoepwinkel-rit’ plaatsvinden.

Check de avond ervoor het ticket, mmm woensdag, kleine vergissing van me.

Afspraken met veel gedoe kunnen verzetten, dus kon de rit op woensdag.

De avond ervoor sprokkelde ik, vrolijk hummend, mijn spullen bij elkaar.

Het weerbericht beloofde geen wolkje aan de lucht, dit zou een feest worden. Nog ff slapen. Telefoon-wekkertje en de elektrische onderdeken aan, wat kon er nog mis gaan. Nou, een heel essentieel iets dus. De mobiel was gloeiendheet met een bericht dat hij af moest koelen alvorens gebruikt te kunnen worden.

Ook gaf de batterij 10 % aan, terwijl hij al de hele avond in de lader stond.

De navigatie zit in mijn mobiel, zonder dat is zo’n motorrit kommer en kwel.

Nog een naarstige poging gedaan om de navigatie van een vriend te lenen, maar dat wordt te veel gedoe met het aansluiten en bevestigen van zo’n apparaat.

Mijn autistische twijfel zou een donkere schaduw over deze rit gaan werpen.

Ontgoocheld hak ik de knoop door en besluit niet te gaan, er zit teveel tegen.

De teleurstelling is groot, maar na wat sippe momenten daalt een serene rust op me neer, tis goed. Met zo’n reeks slechte voortekenen wellicht ook beter.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl