Overslaan en naar de inhoud gaan

Sensatie. Minks wekelijkse column 17-11-2021

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Sensatie. Minks wekelijkse column 17-11-2021
 
Al jaren was hij kansarm. Zenuwen op zijn spieren sprak de bedrijfsarts. Hij had het zwaar maar zou zijn kruis dragen.
Hij onderging dit lot met een zekere mate van zelfempathie.
Uitkering, ziektekostenvergoeding, huursubsidie en een keer in de maand de opbrengst van zijn bescheiden en goed verborgen hasjtuintje. Het leven was eentonig: blowtje, filmpje, eten, drinken, uitslapen.
 
Maar hij had zijn roeping alsnog gevonden. Hij deed aan demonstreren.
Hij ging ervoor. Ze zouden die zakkenvullers eens flink aanpakken.
Op de fiets naar het strijdtoneel van die dag, spandoek onder zijn arm.
Hij was bedreven in het maken van die dingen. Stond er bekend om.
Hij glom van trots wanneer bij het uitrollen de medestanders zijn rake teksten en prachtige kleuren bewonderden. Eindelijk erkenning.
Ook van Annegien, die met paars haar en tattoos in haar gezicht helaas al jarenlang kansloos was op de arbeidsmarkt. Ze liep vaak naast hem.
 
De mobiele telefoon was hun wapen. Ze filmden alles, de hele route als het ff kon en het overdreven optreden van Romeo en politiepet.
Met dat demonstreren had hij een (h)echte vriendenkring opgebouwd.
Dat ging natuurlijk vanzelf wanneer je lief en leed met elkaar deelde.
Na een tik van de lange lat der ME gingen ze voor elkaar door het vuur. Een vuur, meestal rap geblust door de forse straal van het waterkanon. Het had veel weg van een slagveld na de strijd, wanneer wondenlikkend heldendaden, drankjes en boterhammen werden gedeeld.
 
Het ging niet om sensatie. Hoewel als het in hun voordeel hoog opliep, stroomde de adrenaline wel in recordtijd door je lijf. Dan was het onmogelijk de innerlijke jubel der overwinning te onderdrukken.
Dat gevoel, daar raakte hij meer en meer aan verslaafd. Meer nog dan waar het om begonnen was: demonstreren. Was het dan toch sensatie??
 
Tekst: Mink Out. Feestdagentip: Minks bundel: De Kunst v/h kijken. www.conckshop.nl
1906 Demonstration on October 17 1905. Ilya Repin.

Een familie die nooit was.   Minks wekelijkse column 10-11-‘21

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Een familie die nooit was.   Minks wekelijkse column 10-11-‘21

 

Hij was een begaafd schilder, ja uhhhh niet van huizen, of toch, ja hij schilderde wel huizen maar dan op een doek.

Het liefst schilderde hij mensen. Ten eerste zichzelf.

Hij was ziekelijk gefixeerd op zijn eigen persoontje.

Er zijn zat zelfportretten. Gekleed en regelmatig ook naakt in houdingen die niet veel aan de verbeelding over laten, zeg maar.

 

Verder schilderde hij vooral vrouwen, het liefst jonge vrouwen.

Vaak ook schaars of niet gekleed. Met een paar strepen zette hij ze neer op doek of papier. Zonder aarzeling, bam, meteen raak.

Je kijkt via het gezicht regelrecht in de ziel van zijn modellen.

Zeg maar ff in een poging weer te geven wat men denkt of voelt.

Expressionisme noemt hij, die er verstand van heeft, dat.

 

Als de ogen van de argeloze museumbezoeker langs de provocerende afbeeldingen van deze Egon Schiele glijden, worden gevoelens aardig op de proef gesteld. Kan dit eigenlijk wel. Tis bijna of echt porno.

Dat viel anno 1912 ook de Rechterlijke Macht in Oostenrijk op en onze Egon werd aangeklaagd voor dingen met minderjarigen.

Dit werd niet bewezen en onze over-geobsedeerde schilder kreeg een korte straf, voor het tonen van pornografie aan minderjarigen.

De rechter verbrandde in afschuw een der bewijsstukken: een tekening met een amoureuze voorstelling. Egon was furieus.

 

Een tragisch einde. Egons vrouw, zes maanden zwanger, overlijdt aan de Spaanse griep. 3 dagen later glijdt Egon (28) haar kalm achterna .

In de stille, verlaten studio vindt men een groot schilderij met daarop Egon Schiele, die de kijker quasi verbaasd aanstaart.

Voor hem zijn vrouw Edith die haar blik teleurgesteld afwendt met tussen haar benen een, zich aan haar hand vastklampend, kind.   

Een schilderij van een familie: een familie die nooit was.

     

Tekst: Mink Out.        Bundel nu verkrijgbaar: www.conckshop.nl

1918 The family. Egon Schiele.

Dat hou je voor jezelf.       Minks wekelijkse column 3-10-2021

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Dat hou je voor jezelf.       Minks wekelijkse column 3-10-2021

 

Met de feestdagen op komst wil ik toch even ingaan op een aantekening die ik jaren geleden maakte.

Tis zo’n gedachte die men liever voor zichzelf houdt maar bij gebrek aan inspiratie spuug ik hem maar gewoon ‘s op tafel.

Het is een irritatie die je vanuit meerdere invalshoeken kan bekijken. De 1 zal zeggen: “waar zeik je over” terwijl een ander het wellicht volkomen met me eens is. We zien wel waar het schip strandt.

Ik ga niet zwartgallig doen door het te hebben over die zak zeulende hulp van de Sint. Dat onderwerp krijgt, vind ik, een te lange baard.

 

Neen, de zaaigrond voor mijn ergernis zit hem in het volgende.

Zo voor de feestdagen krijg ik nogal wat kerstkaarten.

Dat dit heel attent is van de afzenders staat uiteraard buiten kijf.

Maar tussen al die bonte en ingetogen enveloppen met dito inhoud, zitten er altijd wel enkele zonder postzegel.

Niet omdat hij ongefrankeerd is verstuurd of het zegel er afviel. Neen, het komt doordat deze mensen de groet zelf in de bus gooien.

Wanneer ze stad en land afreizen om hem persoonlijk te bezorgen is dat benijdenswaardig, maar het betreft hier echte dichtbijwoners.

 

Is dit nou typisch een staaltje Hollandse zuinigheid of hoe zit dat?

Ik kan er ook wel inkomen. Zonde van de porto maar toch sluimert bij mij het nare idee dat die euro er voor mijn persoontje niet af kon.

Sluit nou deze kerst die zegel gewoon eens bij, in de enveloppe.

Al is het alleen maar om mij van deze, wellicht psychische, kronkel af te helpen en tegelijkertijd mijn Hollandse zuinigheid te staven;-).   

Nou bestaat er natuurlijk het risico dat ik een enkeling, door deze column, op zijn geslachtsdeel trap, maar dat merk ik dan nog wel.

Of zou hij zijn blinde Minkhaat, veroorzaakt door mijn opmerkelijke openheid, ook zien als iets dat je liever voor jezelf houdt.

 

Tekst: Mink Out.        Bundel nu verkrijgbaar: www.conckshop.nl

 

P.S. Nu de vertrouwde papieren kersthoffelijkheid wordt verzwolgen door zijn digitale opvolger kon ik deze column nog net ff doen.

1915 Forest in winter. Peder Mork Mønsted.

Prachtig kind.   Minks wekelijkse column 27-10-2021

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Prachtig kind.                     Minks wekelijkse column 27-10-2021

 

Tutje (ons elektrisch autootje) zoeft alweer fijn een poosje door het Randstadse land als mijn heerlijk woon- werkvervoer.

Tis een zalig ding en een deugd om in te rijden, telkens weer.

Dat het een zalig ding is valt ook veel medeweggebruikers op.

Tutje is een echte sjansdoos. Wanneer men haar (en mij) voorbij zien snorren worden we vaak, met een lach op het gezicht, nagewezen.

 

Zo was ze in de vrijdagmiddagverkeerschaos (mooi scrabblewoord trouwens, maar dit terzijde) ook weer overdreven aandachtsgeil.

Een flinke SUV was in de remmen gegaan voor de flitser bij het stoplicht van de Laan Copes van Cattenburch/Raamweg. Berucht ding.

Tutje en ik stonden naast dit rijdend kasteel ook op poleposition.

Ik voelde dat er vanuit de SUV naar ons gekeken werd. Om de aandacht te smoren staarde ik ongenaakbaar voor me, je weet nooit.

Totdat aanhoudend kloppen me min of meer tot aandacht verplichtte.

Ik keek naar links, pal in het gezicht van een klein meisje met blond vlashaar en een veel te grote zonnebril op haar eigenwijs wipneusje.

Be bril gaf haar de uitstraling van een over het paard getilde diva.

Met haar duim omhoog prees ook zij Tutje (en mij) de hemel in.

Ik stak ook mijn duim op en we begrepen elkaar. Het raam ging open.

 

Met een kordate kinderstem riep ze: “wat een leuk klein autootje”.

“Bedankt, maar wat een grote zonnebril heb je op”. “Is van mama”. “O, maar uh je mist een voortand, heeft je vader die er uit geslagen of zo? (hij zat er naast en lachte, de kindertelefoon kon wachten;-)”.

“Nee, heb ik er zelf uitgehaald, ik heet Fleur, en jij?” “Ik heet Mink”.

“Zo heet mijn broer ook” sprak ze, en wierp terloops een verbaasde blik naar haar vader die geamuseerd mee zat te luisteren.

“Ja maar deze Mink is al 64 en die van jou?” “Mijn broer is ook al 9”.

Het groene licht ging aan, de flitser uit. De file kroop verder.

Raam dicht, vrolijk zwaaien ten afscheid, wat een prachtig kind.

 

Tekst: Mink Out.                 Bundel verkrijgbaar: www.conckshop.nl

1886 The girl with the straw hat. Mary Cassatt.

Sensationeel!!!! Minks wekelijkse column 20-10-2021

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Sensationeel!!!! Minks wekelijkse column 20-10-2021
 
Ben geen echte liefhebber van Hollandse muziek, maar als DJ leesbril kom je daar echt niet onderuit;-).
Beetje Frans Duits, Zwemmen in Bacardi Lemon en nu weer die Froger met ene Donnie. Een klapper: ‘Bon Gepakt’ is leuk.
Had hem nog niet zo vaak gehoord dus wachtend op het NOS Journaal van 20.00 uur kreeg ik de kans. Ff goed kijken en luisteren.
Sfeervol op een groot vierkant podium gingen allerlei mensen van divers pluimage ‘spontaan’ mee in een polonaise van jewelste,
hoewel, het tempo der polonaisers was opmerkelijk laag, aan de motoriek te zien dacht ik heel even aan een gehandicaptenfeest.
Zoals Hollandse zangahtjus dat doen stootte ook René er energiek opzwepende kreten uit als: “OKAI” en “YEAH”. Het hielp niets.
 
Toen viel het kwartje. De wankele dansers hadden allemaal een nummer op. Gestreepte scheidrechters hielden een oogje in het zeil. Het was een dansmarathon. De deelnemers waren oververmoeid.
Tijdens de crisistijd in Amerika deden ze dit ook, alleen wat erger.
Een aantal kansarmen deed mee, er vielen volgens mij zelfs doden.
De overheid kwam met regels om dit soort uitbuiting te voorkomen.
 
Maar SBS6 had in zijn rücksichtslose strijd om het geld deze formule afgestoft en in een fonkelend glitterjasje gehesen.
‘Respect voor de deelnemers’ toonden de sociale- en oude media.
Nou, als je mensen respecteert geniet je niet van hun ontering, terwijl je aan een toastje brie knabbelt. Blijkbaar wel dus.
Zelf crowdfunding werd geopperd voor de meelijwekkende nep Elvis en zijn vrouw, die als tweede ‘helaas’ zonder geld huiswaarts keerden.
De vrouwtjeswinnaar kwam door uitputting wel erg verward over.
Ik vond het programma een aanfluiting. Zeer slechtesmaak tv.
We hebben weer een nieuw dieptepunt bereikt in sensatie-tv-land.
John de Mol en consorten, bedankt dat jullie programma’s maken waar veel mensen van kunnen genieten, sensationeel!!!!
 
 
Tekst: Mink Out. Bundel nu verkrijgbaar: www.conckshop.nl
1911 Cirkusbild II: Athletenpaar, Clown und Affe. August Macke.
1911 Circusbild II: Atletenpaar, Clown und Affe. Agust Macke

De vrouw die nooit een jurk zou dragen. Minks wekelijkse column 13-10-2021

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

De vrouw die nooit een jurk zou dragen. Minks wekelijkse column 13-10-2021
 
“Wat een downie zeg. Strijken, wie doet dat nou nog”,
spotte de jonge, altijd stoere Samantha die zich nooit in iets anders lijkt te kleden dan een slobbertuinbroek.
“Nou ik, dat zeg ik toch! Theedoeken, t-shirts, sokken, soms gooit mijn vrouw er een jurk bij en dan doe ik die ook nog ff.
Vind het niet erg, het geeft me ook nog een soort van rust.
Schaam me er niet voor, doe het net zo makkelijk hier in het café”.
“Hier in het café? Dat geloof ik echt niet” schamperde Samantha.
 
Debbie, vriendin van Samantha, zag een snood plan gestalte krijgen. “Lijkt me lachen. Martin die hier in het café een jurk strijkt.
Als hij dat doet dan moet jij hem aantrekken Samant, hand er op!” Samantha’s gaf de hand, haar ogen schitterden, hadden ze die Martin ff mooi te grazen.
De schittering in haar ogen maakte al snel plaats voor een angstblik.
“Ja ….. maar ik …in een jurk. No way. Ik hou niet van jurken. Mij niet bellen. Das niks voor mij Deb, dat weet je!!!” “Niks mee te maken, je hebt je hand er op gegeven dus je gaat het gewoon doen.
Hoe vaak je mij voor lul hebt laten lopen met dat geintje ‘hand er op’. Met mij had je ook geen medelijden, je hangt er gewoon aan Sam!”
 
Na het zoveelste shotje kwam de treitermachine lekker op gang.
Van prinsessenjurk tot lingerie, high heels en muziek zo van ‘morgen ben ik de bruid’. Geen middel werd geschuwd om de nachtmerrie voor Samantha zo heftig mogelijk te laten verlopen.
Ze wilde er van alles voor doen om de jurkenkwelling af te wenden, maar daar waren haar beulen niet van onder de indruk.
We hebben nog fijn nageborreld, wij iets meer dan Samantha.
Wat betreft dat ‘fijne’ dan. Meteen ook maar een datum geprikt voor de dag der grand entree van de vrouw die nooit een jurk zou dragen.
 
Tekst: Mink Out. Bundel nu verkrijgbaar: www.conckshop.nl
1893 When the cats away. Harold Knight.

Antiquariaat. Minks wekelijkse Column 6-10-2021

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Antiquariaat. Minks wekelijkse Column 6-10-2021
 
Bekrulde lantaarns hangen aan de gevels van dit smal bestoept, nostalgisch binnenstadstraatje.
Een bejaarde soest in een luie stoel tussen uitpuilend klimop.
De zon liefkoost zijn vriendelijk, bebaard gezicht. Hij snurkt zacht.
 
Verderop naast de Zoete Suikerbol, een bakkertje waar je vers kan halen wat al heel oud is, zit een boekwinkel, pardon een antiquariaat.
Het oogt ietwat stoffig. Neem dat voor lief en ga op avontuur.
Hier verkoopt men boeken uit tijden die verdwenen in verleden.
 
Hier ligt wat door de grote meute al lang en breed vergeten is.
Moeilijke namen als Voltaire en Plato vergelen in de etalage.
Titels als: ‘Het landschap’ of ‘De roep der velden’ wekken bij de stokkende passant een rijping die een kleine oogst kan brengen.
 
Drie dagen in de week zit Kees tussen de opgetaste boeken te wachten tot het belletje klingelt, hij weet ook precies hoe laat.
Twee keer per dag komt zijn vrouw van boven met koffie of thee.
Hij hoort haar de trap afdalen. Dezelfde gracieuze tred als toen die eerste keer op de universiteit van Leiden. Ze deed ook letterkunde.
 
Als het klingeltje op een vreemd tijdstip klinkt slaat de angst toe.
Geïrriteerd kijkt hij dan van zijn te lezen boek op en gluurt stilletjes tussen de stapels door naar de verstoorder van zijn serene stilte.
Hij kan maar moeilijk afstand van de boeken doen, is aan ze gehecht. Zeker degene die hij nog moet lezen. De rest tegen heug en meug.
 
Wanneer de dag voorbij is gaat Kees naar boven. De kat spint in zijn mandje voor de kachel en de aardappelen staan dampend op tafel.
Ze kussen nog steeds. Zij vraagt nimmer wat hij verkocht heeft.
Tis niet belangrijk, ze hebben een goed pensioen en het Antiquariaat.
 
Tekst: Mink Out. Bundel nu verkrijgbaar: www.conckshop.nl
 
 
 
1900 A little girl reading. Johan Gudmundsen-Holmgreen.

Gebarentaal. Minks wekelijkse column 29-9-21

Geschreven door Arthur Boon op . Gepost in column.

Nou denkt u bij gebarentaal wellicht aan de kunst van het communiceren, met ledematen en mimiek, tussen mensen.
Dat is natuurlijk ook een logische gedachtegang (van zaken).
Zeker nadat we de zo’n anderhalf jaar regelmatig de coronapersco’ s zagen die Mark en Hugo ons voorschotelden. Onontkoombaar werden we met stomheid geslagen over de vaardigheid der beweegvertalers.
De gebarentaal waar ik het over wil hebben, of u het gelooft of niet, is die met Trees. Voor de outsiders; Trees is mijn eenogige poes.
Een jaar of wat geleden was ze plots spoorloos, niks voor haar.
Later bleek deze ouwe viervoeter stokdoof en dement te zijn.
Bij de zoektocht was roepen niet een van de mogelijkheden zeg maar.
En zelfs een kat die dement is weet net als een mens ook niet echt waar zijn huis woont, laat staan dat hij het ooit nog terugvindt.
Zo’n beest drentelt volgens mij gewoon in het rond zo van: wat is het hier mooi of niet, of zo. Overigens is het ook wel wat lastig om je in de gedachtes van een demente kat te verplaatsen, vindt u niet?
 
Dat dove heeft ook zo, hoe lullig het ook klinkt, zijn voordelen.
Wanneer ik de koelkast open, staat ze niet meer steeds met haar snufferd tussen mij en de lekkere hapjes. Ook het stofzuigen vindt voor haar onopgemerkt en zonder kattenluikuitbraak plaats.
Klom ze vroeger langs mijn spijkerbroek omhoog wanneer ik een blik zalm in gelei opentrok blijft ze nu, als een sfinx voor zich uit kijken. En als ze mijn handeling toevallig wel ziet snapt ze er nog niks van.
Dan gebarentaal ik haar om naar het etensbakje te lopen.
Dus in nachtelijk huize Out maak ik een uitnodigend gebaar met een sierlijke buiging en een zwaai met mijn arm. Zoals iemand die een gast een stoel aanbiedt, maar dan een keer of vijf.
Hetzelfde ritueel met naar bed gaan. Ik nodig haar, met een naar mij toe bewegende hand, uit (slaan helpt niet………op het matras dan).
Het duurt ff maar uiteindelijk ligt ze dan toch met haar kopje op mijn onderarm te slapen. In gebarentaal: ik voel me hier thuis:-)
 
 
Tekst Mink Out. Bundel nu verkrijgbaar: www.conckshop.nl

 

1926 The old actress. Max Beckmann.

Schitterend. Minks wekelijkse column 22-9-2021

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Schitterend. Minks wekelijkse column 22-9-2021
Avondje op stap, afgesproken met die twee heerlijke verpleegsters bij café de Barrebul. Tonight was the night.
 
De portier was immens, model Bokito. Vanonder zijn kolletje kronkelde een getatoeëerde slang richting het oor. Hij leek te loeren op het schattige, kleine diamantje dat daar schitterde van jewelste.
De keienkop werd afgetopt met een gemillimeterde coupe.
“Neen sorry mannen dit is niet jullie soort tent. Heel ander volk binnen. Niks voor jullie. Loop maar ff een deurtje verder”.
“Ja maar we hebben binnen afgesproken, die meisjes wachten op ons. We zien er netjes uit, zijn niet dronken of zo, ik zie geen probleem”.
Geïrriteerd door de tegenspraak van Jerry keek de portier hem strak aan, zette zijn borst op en bulderde: “DOORLOPEN!!”.
Jer was het duidelijk niet eens met de voorgestelde marsorder.
Hij wilde in debat maar zijn vriend Bert trok hem weg van de gebalde-vuistenportier, ze zouden de meisjes appen. Kwam goed.
 
Maandagmorgen, na een zwaar weekend met een overactieve ‘nacht’zuster wachtte dokter Rambalsing op zijn eerste patiënt.
Deze scheen zat nazaten te hebben. Hij wilde een sterilisatie.
De deur ging open en een keienkop stelde zich voor, “Jansen.
U heeft een bekend gezicht” sprak Jansen (Rambalsing zag dat de slang het schitterende steentje nog steeds niet te pakken had).
“Dat klopt, ik ben de man die u zaterdagavond bij de Barrebul weigerde binnen te laten omdat het niet ons soort tent was.
Ik ben ook de man die u vandaag, met permissie, gaat steriliseren”. Jansens adamsappel kwam traag omhoog en vice versa.
Rambalsing heeft de ingreep gewetensvol uitgevoerd. De glans van het operatielicht op de balzak naderende scalpel was schitterend;-)
Dat Jansen bij de ingreep plots het bewustzijn verloor is slecht een detail maar mooi genoeg om tot slot nog ff te vermelden;-)
 
Tekst: Mink Out. Bundel nu verkrijgbaar: www.conckshop.nl
1909 Nurses holding a sheet or Two nurses. Edvard Munch.

Botte pech. Minks wekelijkse column 15-9-2021

Geschreven door Mink Out op . Gepost in column.

Botte pech. Minks wekelijkse column 15-9-2021
 
Ik kreeg anderhalf jaar geleden een rolberoerte.
Het nieuwe normaal werd anderhalve meter, je zou een café hebben, en dat had ik. Vraag me niet hoe maar ik heb het winkeltje nog steeds. Wat veel (ex)collega’s niet kunnen zeggen.
Weliswaar een aardige financiële knauw gehad, maar I will survive
en hopelijk lang genoeg om de wond te laten helen, voor ik op mijn lauweren kan gaan rusten, ooit. Op je lauweren rusten klinkt overigens niet echt aantrekkelijk voor een bezig bijtje als ikke, maar dat terzijde:-).
 
Een collega van mij moest zijn huis verkopen om zich te redden.
Das wel ff wat anders dan een paar maanden doorbetaald, met het gejengel van je kinderen in the background, thuis werken.
Hij gaat dit jaar weer niet op vakantie waar u ook zo aan toe bent.
Hij resideert nu op een zolderkamertje ‘tweehoog achter’ zijn zaak.
Als rasechte optimist en Hagenees grapte hij nog wel vanuit het dakraam een prachtig uitzicht op de Haagsche Toren te hebben.
In de nacht ziet hij de verlichte wijzers traag de minuten tellen die hij nog steeds gesloten is. Zeg maar ff gewoon botte pech.
 
Maar nu is er een nieuwe stap in het Cor-drama gezet. Het nieuwe normaal is, mede door allerlei ‘linke toverdrankjes’, afgeschaft.
Krijgen we weer een hoop geschreeuw over discriminatie omdat een niet ‘gespotene’ nergens naar binnen mag. Das ook gewoon botte pech.
Echte discriminatie vindt niet plaats wanneer je als infectieBOM (Bewust Ongevaccineerd Mens) besmet bij een ziekenhuis aanklopt.
Dan gaat de deur gewoon open en laten ze je vol barmhartigheid binnen.
Mede daardoor kan mijn collega nog langer van zijn uitzicht op de Haagsche toren genieten en hoef ik voorlopig nog niet op mijn lauweren te rusten. Dank daarvoor, botte pech????
 
Tekst: Mink Out. Bundel nu verkrijgbaar: www.conckshop.nl
 
1775 De Prinsestraat Den Haag. Op de achtergrond de toren van de Grote of Sint-Jacobskerk. Paulus Constantijn la Fargue.