Auteur: Mink Out

Even stil bij staan.              Minks wekelijkse column 5-5-2015

Naast het café staat een huis, Hoekweg 1a, er woont een jong gezin met vrolijke kinderen die vaak voor de deur spelen en regelmatig bij mij binnenlopen voor een gratis lolly. 
Een niet nader te noemen buurman, bezoeker, biertjesnuttiger, en koffie slurper stuurt zo nu en dan oude foto’s van de omgeving, top.
Zo ook op deze dodenherdenkingsavond; een foto uit 1942 van het café, belendende percelen en een straat met, ook toen, voor de deur, spelende kinderen. 
Naast de foto stond een reactie van éne heer M. van Liempt;

Op de Hoekweg 1a, naast het café woonde het Joodse gezin Drilsma waarvan de vader in juli 1944 op transport naar Auschwitz was gezet, in midden Duitsland overleden. 
Na wat ge-Google, blijkt dat hij stoffenhandelaar en voorzitter van de voetbal vereniging Rijswijk was, het huidige Haaglandia. Onderweg naar Auschwitz haalden ze hem uit de trein om dwangarbeid te verrichten, het werd zijn dood, Paul Drilsma werd 47 jaar oud.

Hoekweg 1a is vlak naast mij, ik zat er weleens binnen, daar had dus ‘die Paul’ verjaardagen gevierd, gegeten, geslapen en de heg geknipt. Op de fiets gestapt om naar de V V Rijswijk te gaan. Wellicht op de terugweg nog een paar biertjes met medebuurtbewoners in mijn café met muziek van Lou Bandy. Het leven was goed op deze jaren dertig VINEX-locatie. Geen mens op de Hoekweg was zich bewust van het drama dat Paul, en met hem vele anderen, boven het hoofd hingen. 
Het komt door deze foto wel ineens confronterend, eng dichtbij.

Zittend op het terras tijdens de twee minuten stilte, snelt het verkeer gewoon door. Geen tijd, even niet aan gedacht, life goes on. 
En nu Bevrijdingsdag; democratie mede mogelijk gemaakt door zovelen wiens leven op zwart ging terwijl het amper was gestart.

Problemen? Dat waren pas problemen, toch wel iets om even bij stil te staan. Ook met de wagen tijdens die twee minuten, dat de (gerepareerde) klepel weer tegen de klok op de Waalsdorpervlakte slaat.

Tekst verantwoording: Mink Out.                      Meer; www.conck.nl 

Kondagsrust .                 Minks wekelijkse column 27-4-2015

De kroegbaas schuift aan bij zijn vriend van de gereedschap-penwinkel. Het hypermodern koffiezet apparaat maakt na veel klikken en kreunen, tergend langzaam een espressootje.

De Kroegbaas schudt het hoofd en spreekt op dezelfde steunende manier als het koffieapparaat: “Ton, ik kap met die KonDag (Koninginnen/Koningsdag), vijf maanden een berg werk en weer weinig tot geen winst”. De laatste jaren werd het een wat eentonige tekst. “Ja maar Mink, je kan het niet, niet doen, de mensen rekenen er op, het is hartstikke leuk”.

“Weet ik Ton maar ik voel me net zo’n stier die iedere keer met tegenzin aan zijn neusring uit de schuur wordt getrokken om ‘het’ kunstje te vertonen. Het kalf dartel, een lust voor het oog, maar de stier staat te kniezen in de muffe, donkere stal met pijn in zijn ontwrichte en gestoten neus”.

En nu, na jaren dralen is de knoop doorgehakt of beter nog; de ketting gebroken. Een onwennige vrijheid, na twintig jaar scepter zwaaien over het KonDag spektakel nabij de Geestbrug.

De loodzware koningsmantel vol afschuw afgeworpen, opgelucht en vrij, tegelijkertijd naakt en kwetsbaar, doelloos wellicht.

Wat te doen met welverdiende vrijheid. Zeker geen bezoek aan andere koningsfeesten. Neen, die hectiek toch maar even niet.

Een dagje zeelucht snuiven aan het strand lijkt me wel wat. Fietsen in een nationaal park? Een museumbezoek?

Keuze te over, maar als eerste, demonstratieve daad van ontspanning wil ik grasspriet-kauwend, ruggelings in een weiland naar de blauwe lucht kijken.

Een nuttig niets doen als spottend tegenwicht van twintig jaar opgekropte KonDag heftigheid.

Als ik me in het groene gras neervlij, hoop ik dat de stier des weilands, vast aan zijn neusring, staat te kniezen in zijn muffe, donkere stal.

Want door een snoevende, dolle stier met, nog wel, een grote dosis prestatiedrang laat ik mijn Kondagsrust niet graag verstoren.

Tekstverantwoording; Mink Out.             Meer; www.conck.nl

Het risico waard.                Minks wekelijkse column 22-4-2015

Na maanden van gezondheidsellende en revalidatie is Den Ouden Neel het voortkabbelend bejaardenleventje knap zat. 
Dat horlogebandje zal toch vernieuwd moeten worden, het is een mooi klokje en zonde om in de kast te laten verpieteren.
Haar steun en toeverlaat, een tweedehands rollator, zeult ze mee de taxibus in. Deze keer een chauffeur die haar vriendelijk lachend handen toesteekt. Eindelijk weer eens alleen op stap, al die bemoeials.

Uitstappen bij de Hema, eerst een lekkere warme rookworst; “Kan ik ‘je’ helpen?” vraagt het meisje achter de counter. “Heeft ‘u’ voor mij een halve warme worst en een koude om mee naar huis te nemen”.
Buiten in het zonnetje op eten, hè hè vrijheid. Genietend kijkt ze naar de passerende shoppers die nodig iets nodig hebben.
Twee ongure types draaien om het bankje heen. Het tasje dat ze onder haar jas draagt, klem ze vast tegen het lichaam.
Dit voelt niet goed, ze staat op, een vrouw spreekt haar aan en loopt met haar op, de onguurtjes haken af.

“Hoe oud ben jij?” vraagt de man die, voor haar, een windstil plekje heeft uitgezocht op het stadhuis terras. “Eenennegentig” zegt ze nippend aan haar cappuccinootje. Hij neemt een forse slok van zijn grote glas bier en antwoord : “O, ik dacht een jaar of zeventig”.
Ze bloost en straalt tegelijkertijd; “, zit hij haar nou gewoon te..????

“Ik kan haast niet meer lopen” klaagt ze wanneer ik haar na ons 14 daags etentje thuis breng. “Ja mam, dat krijg je van die avonturen op jezelf, is weer even wennen!”. 

Ik zit op mijn knieën voor haar en doe, voorzichtig, bijna devoot, haar schoenen uit. Ik stroop de kousen met plakrand af en denk onwillekeurig aan menig vriendin die ik ook op deze manier de kousen ontfutselde. Alleen zijn dit de steunkousen van mijn grootste vriendin; Den Ouden Neel, de zuster was ze vergeten. Terwijl ik dit doe zegt ze: “Van de week weer even naar die horlogewinkel, hij staat stil, moet een nieuw batterijtje in”. “Doe je voorzichtig mam?” “Tuurlijk jongen!” Ik kijk naar haar op en denk ietwat bezorgt maar apentrots; Wat een grote vrouw met een onverslaanbare levenslust . 

Onverantwoord? Ach, vrijheid is voor haar (en mij) een risico waard.

Tekstverantwoording; Mink Out.                                          Meer; www.conck.nl

Hoofdzaak.                  Minks wekelijkse column 15-04-2015

Nadat men in de jaren zestig het hart vasthield bij de eerste harttransplantatie, wachten we nu hoofdschuddend op de eerste hoofdtransplantatie welke binnen een jaar staat te gebeuren.
Eén ding lijkt me duidelijk; beter het lichaam, dan het hoofd van een ander. Frankensteinachtige situaties zullen haast onvermijdelijk zijn.

Stanley een gezonde van origine boscreoolse jongen uit Suriname, komt, helaas voor hem, met zijn hoofd tussen de schuifdeuren van lijn 10 en werpt zich daarmee ‘neer’ als donor. 
Ik verheug me op zijn lichaam en hoop dat er straks geen steekje los blijkt te zitten. 
De narcotiseur doet zijn bedwelmend werk, ik cijfer mezelf weg. 
Ontwaakt, kijk ik onder de dekens en zie een vreemd bruin lichaam met kroeshaar op de borst, een kwestie van wennen.
Met mijn nieuwsgierige witte hoofd kijk ik nog wat verder naar beneden en begin te blozen, nou dat is wel even wat anders dan dat ik en mijn vriendinnen gewend zijn.

Nog een voorbeeld; Charlotte de struise dochter van de bakker om de hoek heeft ook een beklemmende confrontatie met lijn 10. 
Iedere seconde telt, de doctoren beslissen (te) snel. 
Ik word wakker en ben ineens de trotse bezitter/ster van het lichaam van Charlotte van de bakker. Smachtende nachten behoren tot het verleden, ik doe de dekens omhoog en zie haar/mijn romig lichaam met welvingen die me, als in een milde dronkenschap, doen duizelen.
Een droom is uit gekomen, dit heb ik altijd gewild, tussen de lakens met het lichaam van Charlotte. 
De aanblik van dit wulps, vruchtbaar vrouwenlichaam van Charlotte en mij, triggert een instinctieve drang………………..Ik wil een kind van mij!!!

Nou was ik met mijn vorig lichaam, lid van een zaaddonor clubje dus de oplossing is snel gevonden. Het voelt goed, zaad doneren aan haar die mijn lichaamsdonor was geweest, voor wat hoort wat, toch?
Op wie zou het kind eigenlijk gaan lijken? Ik hoopte op Charlotte, tjemig, wat was die knap, ik ben zelf ook niet echt oer, maar toch.
Als het maar geen vrouw wordt met een jongenshoofd of andersom. 
Ach………………… als ‘het’ maar gelukkig wordt, dat is de hoofdzaak.

Tekstverantwoording; Mink Out.   

Theater.                                Minks wekelijkse column 8-4-2015

De kalender geeft timide de lente aan, hetgeen met veel bravoure door de temperatuur ontkend wordt.

Hondenweer, geen kip op straat, in de bar is weinig reuring.

Van die dagen heb je, niet echt een probleem, krantje, kop koffie en een goed gesprek met vriend Ton die een gratis burenbakkie nuttigt.

De boog kan niet altijd gespannen staan. Ondanks het uitblijven van broodnodige verdiensten, koester ik dit soort dagen, vreemd genoeg.

De deur zwaait open en daar staat hij; een verre veertiger met een lang skateboard (longboard?) onder zijn arm.

Bij dit soort mensen heb ik als cafébaas zoiets van; haal het doek maar op, zet de spots maar aan, een nieuw optreden begint.

Deze Anton aus Tirol kijkt vanaf de deur in het rond als wacht hij op een applaus voor zijn fantastische aanwezigheid.

 “Is dit een kroeg?” Was de ‘grappige’ openingszin bij de eerste acte van zijn tragikomedie.

“Weet je wat jij moet doen! Je moet hier een wijf met grote tieten achter de bar zetten wordt het misschien wat drukker”.

“Ach, je kan hier eten, drinken, een praatje maken en de verse krant lezen, als je grote tieten zoekt moet je in de Geleenstraat zijn”.

Vriend Ton gaat snel naar huis, waarmee de helft van het publiek de zaal verlaten heeft. Ik blijf als enige toeschouwer achter bij deze, veel belovende, one-man-show.

Hij zet een plastic tasje met een viertal halve liters bier op de bar en begint mij het leven uit te leggen. Hij heeft overal verstand van en handelt groot in hamburgers, uiteraard alleen in het top segment.

Iedere poging die ik onderneem om nog wát van een gesprek te voeren, laat hem koud; hij blijft drammend door monologen.

Tijd om het doek te laten zakken: “Ik moet nog wat dingen in de keuken doen dus laat ik je even alleen, sorry”. Hij kijkt me aan: “Verkeerde uitspraak barman, aan mij ga je niks meer verdienen“. “Erg jammer, twee bier, dat is dan vierveertig” zeg ik bits. “Je bent niet aardig” .“Daar ben jij mee begonnen vriend”.

Het doek valt zonder een enkel applaus, stilletjes gaat hij af door de artiesteningang. Een tweede optreden, in dit theater, zal er voor deze acteur wel niet meer in zitten.

Tekstverantwoording; Mink Out.             

Aardig op weg.               Minks wekelijkse column 30-03-2015

Op weg naar mijn werk rij ik regelmatig langs Den Ouden Neel voor een bakkie en wat aandacht, dat hebben we nodig. 
Daarna van Loosduinen naar Voorburg om het café te openen. 
Als een volleerd stuntrijder winkelwaarts. 10 minuten nog, op schema totdat ik nabij het Lorentzplein vastzit. 
Met onwrikbare doortastendheid via de trambaan het plein op, om een dwarse auto heen. 
Kreunend ligt ze naast haar fiets op het plaveisel. Een vrouw die zich om het slachtoffer ontfermt dwingt me te stoppen met deze gewonde persoon op de weg. Ik denk aan de smachtende café klanten, die koning zijn, dus ik moet mijn weg vervolgen, er was immers hulp zat.

“Hij is doorgereden, die lul, er achter aan en noteer zijn kenteken!” schreeuwt de imitatie Florence Nightingale mij toe. 
De niet bij dit volksopstootje passende pianomuziek van Scarlatti in mijn helm, belet me te horen, wát voor auto de doorgereden lul rijdt. 
Ik ga in de aangegeven richting maar wat nu. Twee langs de kant staande jongens wijzen me de weg en schreeuwen: ”Een Alfa Romeo!”.

Als een man met een missie klap ik mijn vizier naar beneden, draai het gashendel vol open en spuit weg, verwachtingsvol na gekeken door mensen wiens hoop in mijn handen ligt (klinkt ook niet echt smaakvol). 
Aan het einde van de Van Musschenbroekstraat zie ik de Alfa achter een wagen voor het stoplicht staan. 
Zoals elk Haags stoplicht, staat ook deze ‘lekker’ lang op rood.
Ik pak mijn I-Phone en druk af, plots kiest hij, met piepende banden via het fietspad, het hazenpad. Te laat; een haarscherpe foto van de vluchtende vluchtauto is onweerlegbaar vastgelegd.                 

Met mijn mobiel zegevierend in de lucht gestoken word ik als een overwinnaar juichend begroet, bloemenregen, dansende mensen, smeltende kazen, vet schaep aan het spit, wijn die rijkelijk vloeit. 
Ik kan niet lang blijven, ben al veel te laat voor een smachtklant of tien, met hevige uitdrogingsverschijnselen, de plicht roept. 

Die Alfa bestuurder was natuurlijk weer een bruine………..
Overigens had de Lorentzplein Florence Nightingale ook die kleur.
De twee weg wijzende jongens waren van Marokkaanse origine en ik, ik ben een witte Hagenees, zijn we toch: “Aardig op weg”.

Tekstverantwoording; Mink Out.   

Dierenleed?                     Minks wekelijkse column 25-3-2015

Aan de rand van de Schilderswijk, Vaillantlaan 16, met uitzicht op het kleuterschooltje aan de overkant woonden wij. 
Drie kort Amerikaans (stekeltjeshaar) jochies van onder de tien liepen achter vader, de smalle trap op die uitkwam op een muffe zolderetage. 
In de bundel zonlicht die door het dakraam de planken vloer bescheen, dwarrelde stof speels in het rond.
Midden op de zolder een breed, rechtopstaand stuk boomstam met daarop een hakbijl. Nerveus gefladder trok de aandacht naar een klein hok met gaas. “Kip ik heb je” sprak vader terwijl hij, met een forse graai, een levende kip tevoorschijn trok. 
Beteuterd keek het driemanschap naar de niet zachtzinnige behandeling van deze onfortuinlijke, gevleugelde vriend. 
Wat u vreest, werd waarheid; de kip met kracht op het blok, de hakbijl omhoog en tak, met een welgemikte slag was de onthoofding een feit. De kinderen keken verstijft toe, vader liet de kip los die op zijn beurt weer het hazenpad koos. Als een kip zonder kop botste ons avondeten overal tegenop. Bloed als luguber teken aan de wand, voor een volgend onfortuinlijk stuk pluimvee in vaders hand.

In blinde paniek renden onze Schilderswijkertjes hals over kop en holderdebolder, weg van de zolder. 
Vader legde de inmiddels levenloze kip, zwijgend op het aanrecht en keek smalend naar de drie kuikens die snikkend achter de rokken van moederkloek “Den Jonge Neel” schuilden. “Was dat nou nodig?” Vroeg ze . “Anders leren ze het nooit!” Sprak vader nors. Hij liep de trap af en trok de buitendeur met een klap dicht.
Bovenstaand Ou(t)d Hollands familie tafereeltje schoot me te binnen toen ik laatst met veel smaak en weinig tafelmanieren een makreel tot op het vel leeg schraapte. Dit in vol zicht van mijn tropisch aquarium waarvan de bewoners het kannibalistisch hoogstandje met argusogen schenen te bekijken.      

Neen, het luguber zolder incident heeft mij niet doen toetreden tot de groepering der vegetariërs, veganisten of dierenactivisten. 
Hebben die “Vega ‘s” eigenlijk ook huisdieren? Zou er dan ook vegetarisch kattenvoer bestaan? Ja hoor, het bestaat, naar wens ook nog biologisch. Katten en honden die vegetarisch te eten krijgen, is dat eigenlijk ook dierenleed?

Tekstverantwoording; Mink Out.                    Meer; www.conck.nl

Twee monden.            Minks wekelijkse column 17-03-2015

*Zijn verhaal: “Ik betreed de kleine hofjeswoning, ze geeft me  drie zoenen, voel ik bij de laatste een vertragende twijfel. 
Ze heeft duidelijk gewikt en gewogen bij het zich aankleden, een kort rokje accentueert haar fantastisch gewelfde billen. Slechts de veelkleurige majo dempt mijn opvlammende begeerte”.

*Haar verhaal: “Wat te dragen op een tweede date? Een minirok waar mijn billen goed in uitkomen en een kleurige majo die wél de vormen van mijn benen accentueert maar niet schreeuwt ‘bespring mij’. 
Balans, de kunst van het vrouw zijn”.
    
*Hij: “Je woont wel mooi, in zo’n hofje.” 

(Zij;) “Vroeger woonden hier bejaarde nonnen.”
 
(Hij;)  “Maar goed dat ik wat later ben, liever jou dan een oude non.” Heupwiegend loopt ze de kamer uit voor koffie. Ik kijk haar en het fantastisch lichaam na. Als quasi gentleman hou ik me in, terwijl het beest in mij haar al op allerlei manieren heeft bezeten”.
 
*Zij: “Beleefd biedt hij aan te helpen met de afwas. Een echte heer die geen aanstalten maakt mij te betasten. Verbeeld ik me de klik? Vindt hij mij überhaupt wel aantrekkelijk? De bel gaat, Frits een oude vriend met zo te zien een probleem. Hij blijft, roet in het eten, geen toetje”.
 
*Hij: “Frits, die viespeuk kijkt ook naar haar minirokje. Voorstellen, koffie, bla, bla, bla, en zo zijn we al gauw een uur verder”.
 
*Zij: “De hoer in mij zet, ondanks Frits, de verleiding voort door mijn voetjes subtiel in de schoot van mijn ‘potentiële prooi’ te leggen, terwijl de non in mij, stoïcijns een koetjes en kalfjes gesprek voert.

*Hij: “Geen zin om als een kwijlende zwerfhond op mijn beurt te wachten; ja, ik stap maar eens op, heb nog een hoop te doen”.

*Zij: “Ik laat hem uit, wij in de gang, Frits in de huiskamer. Twee kussen en dan versmelten onze monden ineen. Als opgewonden tieners spelen we een koortsachtig doch muisstil tongenspel. Een bewegelijke, tantaliserende tango op Rimsky Korsakov’s “Vlucht van de hommel” als verkennende zoete schermutseling tussen man en vrouw.”

*Hij:” Ik zou de kleren van haar lijf te scheuren. Maar ja…………… op het Agnietenpad en Frits viespeuk als bewaker der goede zeden?”

*Zij: “Plots rukt hij zich los en vlucht gelijk de hommel. Mijn buik is warm, damned. De non is content, de hoer bijt zacht op haar onderlip.”

Verhaal van twee anonieme barhangers met toestemming (te grove woorden zijn afgezwakt☺).

Tekstverantwoording; Mink Out.                              Meer; www.conck.nl  

Sprinkhanen en volle melk.       Minks wekelijkse column 9-3-2015

Vóór mijn werk op de motor naar Den Ouden Neel. Deze eerste lentedag onthult een wankele belofte. Onzekere zonnestralen strelen bibberende krokussen die zich schuchter bij elkaar lijken te warmen. 
Zijstraten afgezet door mensen in gele vestjes. Motorpolitie vliegt mij om de oren en mensen staan mondjesmaat langs de weg.

“City Pier City loop” roept mijn Oud Neeltje met een gelukzalig gezicht nadat ik haar welkom heb gekust.
“Nou, dan mogen ze bij de Pier wel niet te hard stampen”, grap ik.
43.000 deelnemers die de Haagse straten met voeten treden en zowaar nog mensen over om aan te moedigen.
  
Met koffie en koeken zitten we voor het raam om de stoet voorbij te zien rennen. 
Bij het eerste hapmoment van mijn koek zegt moeder: “Ze zijn wel slank”. Ik verslik me in haar kletskoek en retourneer snibbig: ”Slank, ze zijn mager als sprinkhanen”. 
Mijn blik dwaalt langzaam naar beneden, tsja een aardige pens, maar ik voel me goed en beweeg zat, niks aan het handje. 
Oké bij het bukken zit die buik redelijk in de weg maar daar heb ik wat op gevonden. Zo’n schoonmaak grijparm aangeschaft. U weet wel waarmee laag geschoolden, met clowneske pakken de Binckhorst schoonmaken in de hoop ooit, ook een beter betaalde baan te zullen krijgen, maar dit terzijde. Door deze grijparm-koop, heb ik eigenlijk wel gecapituleerd in de strijd tegen dikker worden. 
Nou ja, in onze familie is een ieder stevig van bouw maar sterk van lijf en leden dus maakt ik me er niet al te dik om, ECHT NIET!!!! 

Naar gelang de staart van dit looplint in zicht komt, metamorfeert deze treiterende trein zich, tot mijn heimelijk genoegen, van sprintende sprinkhanen naar ploeterende potvissen.
Later die dag van mijn werk naar huis, jammer joh, accu leeg. 
De immer behulpzame Anton trommelt wat van zijn huisgenoten op en gezamenlijk proberen we weer leven in mijn nep Harley te krijgen.
Ik, loopfiets-steppend en zij duwend. Na de brugheuvel, nogmaals, op te zijn gestep-duwt voor een tweede poging, blijf ik amechtig naar adem snakkend over-(het)stuur hangen. 
Als ik even later, buiten adem, langs een (schone) Binckhorstlaan rij denk ik; Sprinkhanen? Zal ik als voorzichtig beginnetje die liter volle melk per dag maar eens laten staan???

Tekstverantwoording; Mink Out.                                 

Voetstuk.                            Minks wekelijkse column 4-3-2015

De in een jurk geklede, bebaarde man heft een kolossale hamer ten hemel. Nou dat werd tijd, die onthoofdingen met zo’n mes kwamen me ook een beetje de strot uit. Neen, zo’n hamer vol op het hoofd, dat maakt de tongen weer een beetje los. 
Maling aan dat Islamitische Staat, maar die jongens weten wel hoe ze in het nieuws moeten komen.
Wat schertst mijn verbazing, het ging niet om gevangen genomen geloofsopponenten maar om een beeldenstorm die raasde over deze eeuwenoude sculpturen. Bam, zo van hun voetstuk af.  
Nou waren deze beelden natuurlijk wel heel erg schuldig aan het overblijfsel zijn van een allang verdwenen heidense cultuur.
Dus: “Valt er wat te slopen, laat ff de jongens van Islamitische Staat een rondje lopen”.  
Pure kunst, mooi? Over smaak valt natuurlijk weer niet te twisten maar dat hoeft ook niet, dit was smakeloos, en dan druk ik me mild uit. 
3000 jaar oude beelden uit Nimrod, stad in het land van Eufraat en Tigris. Land waar ooit het paradijs zou hebben gelegen, lekker verhaal! 

Mooi bruggetje voor mijn tweede onderwerp, verdoezel ik het van de hak op de tak springen een beetje, iemand wat gemerkt?

Paradijs – Adam en Eva – Eva Jinec. Hebben we een aantrekkelijke, intelligente vrouw die ook nog kan presenteren, valt half Nederland over haar prachtig lange been, dat ze te veel bloot zou geven. Ik vond het geen probleem; dat lange in zwart nylon gehulde been, vervolmaakt met een high-heel om van te watertanden, pure lust, uh sorry kunst. 
Het blijkt dat juist veel vrouwen moeite hebben met dit staaltje zelfstandig meidensucces, ik zou trots zijn op zo’n seksegenote.
Te veel “ingepakte” vrouwen passen niet in onze cultuur, Eva pakt uit en ze wordt aangepakt. 
Koketteren en presenteren geen toegestane combi? Ik vind van wel.    
Maar ja, dat hoofd en het maaiveld, u weet wel. 
Eva Jinec, rijpe vrucht ontsproten uit de rauwe emancipatieklei der jaren zestig; blijft er nog wát op een voetstuk staan?

Tekstverantwoording; Mink Out.           

Beetje een vreemde combinatie, bovenstaande onderwerpen, maar ik wilde beide aanroeren. Bedankt: “Echte Jannen” Radio 1 maandagmorgen 00.00-02.00 uur.