Mozes.                        Minks wekelijkse column 22-10-2025

 

De pubquiz was weer zeer vermakelijk en erg gezellig.

Nog ff buiten een sjekkie, opruimen, klein biertje en naar huis.

Tussen de buien door stonden de diehard verslaafden te paffen.

Plots liep er een aardig verzopen kat tussen onze benen door.

Nou kwam dat regelmatig voor, maar deze was wel erg klein om op dit uur van de nacht buiten te zijn. Aan zijn nat vachtje te zien moest hij in de warmte. Met een hoog ballenknijp stemmetje zo van: “kommaah, kommaah, kommaah, kommaah” tussen het terrasmeubilair door in tijgersluipgang achter ‘het’ aan,

‘Het’ liet zich in de maling nemen en al snel had ik ‘het’ in z’n kittennekkie.

 

Het bewegend water in de spoelbak had zijn speelse aandacht, dus moesten dit woelwatertje goed in de smiezen houden om een waterballet te voorkomen.

Dit snoesje was een troetelkind, brokjes op de bar. Water kon Mozes niet genoeg naar binnen werken, het beessie had dorst, het was een heuse barkat.

Loslaten in het café was te link, allemaal plekken waar hij wel in kon en wij niet, dus een handenbindertje was het wel, geen moment kon Mozes alleen.

Na nog wat drankjes en heel veel knuffels moesten we de nacht in met Mozes.

In de dames. Bril dicht, als een soort verplicht, anders verzuipt tie wellicht.

t’ Was een noodoplossing. Altijd beter dan natte uren onder tochtige auto’s. Mozes zou op zeker niet voor een 2^e keer het hazenpad kunnen kiezen.

Plastic bak met een dekentje voor het slapen en een ander bakkie met een laag papiersnippers voor de ienieminie kleine en grote boodschap van Mozes.

Hartverscheurend was het om hem daar, hevig miauwend, achter te laten.

 

De dag er na moesten we hem wakker maken, hij strekte zich, zoals een kat dat kan doen, genoegzaam uit. Reismandje meegenomen als kennel, anders kwam er niets van werken. Amivedi, FB melding, die was zo weer thuis toch?

“Een meisje of jongen”, vroeg een biertjes nuttiger snel tussen 2 slokken in.

“Weet ik niet, vond het wat indiscreet om tussen die pootjes te gaan gluren”.

Na een gênante inspectie bleek Mozes een meisje, past wel in deze tijd van genderwisseling en vrije homoseksualiteit en zo. Lekker dan een Mozesmeisje.

Voorlopig zit Mozes in een opvanghuis en blijft ondanks het doodknuffelen wonderbaarlijk goed in leven. Tis allemaal wel extra gedoe, maar zo geinig. Het hele café met klanten en al is in rep en roer. En die naam Mozes? “Uit het water gehaald” (de stromende regen) en nog een vondeling ook, passend toch.

Een mooie naam “Mozes” ook voor een meissie;-) Maar of ze hem ook houdt?

     

Tekst: Mink Out. Voor de sint, bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl    

Blote kont.                  Minks wekelijkse column 15-10-2025

De Leugen zei tegen de Waarheid: “Laten we een bad nemen, het bronwater zal u verkwikken”. De Waarheid, uiterst achterdochtig, testte het water en ontdekte dat het inderdaad heerlijk verkoelend was.

Ze kleedden zich uit en namen een bad. Plotseling sprong de Leugen uit het water en vluchtte, gekleed in de kleren van de Waarheid.

De woedende Waarheid, klom uit de put voor haar kleren, maar bij het zien van de naakte Waarheid, keek Wereld met woede en minachting voor het exhibitionistisch gedrag weg.

De arme Waarheid keerde terug naar de put en verdween voor eeuwig, haar schaamte verbergend. Sindsdien loopt de Leugen op de wereld rond, verkleed als de Waarheid,

En de samenleving is erg gelukkig… Omdat de wereld de naakte Waarheid niet wil kennen.

Bovenstaand verhaal is een mythe uit 18 honderd-zoveel. Ik moest het een poosje geleden een paar keer lezen om het een beetje door te krijgen.

Als je het niks vindt stop dan gewoon met lezen, maar ik wil er ff iets mee.

Nu de verkiezingen er aan komen moet ik er steeds meer aan denken, gek hé? Want eigenlijk zit volgens mij de naakte waarheid nog steeds in die put en rent de leugen, gekleed in de kleren van de waarheid, nog vrolijk in het rond.

Kan nu niet zeggen dat de leiders van de wereld erg betrouwbaar klinken, wat tevens geldt voor het gros van politieke grootheden in óns kleine kikkerlandje.

Ik volg de debatten op tv, radio en online, maar het rammelt aan alle kanten. Beetje links en rechts om je heen graaien naar ideeën die stemmen brengen.

Dat die dan niet blijken te kloppen is naar zeggen een foutje, neen volgens mij gewoon puur een leugen bedekt met de gestolen kleren van de echte waarheid.

Wanneer de kleur van het jasje je aanstaat geloof je al gauw in een leugen.

Wat ik hier schrijf geldt in mijn ogen voor links, midden en rechts, tis lastig.

En dan de tegenstellingen. Laatst dacht ik een luchtig stukje op FB te zetten over mijn radeloosheid van op welke partij ik deze keer zou gaan stemmen.

Kom er gewoon niet uit. Maar toen ik las hoe ongemanierd sommige mensen in MIJN post reageerden werd ik toch wel kwaad. FF gewoon normaal doen toch.

Nepnieuws aan alle kanten maakt het er ook niet makkelijker op, wat kan je nog geloven en wat niet. Doe als ik, luister, lees, kijk en laat je niet door één groep leiden, kijk om je heen en vergelijk. Ik twijfel nog, maar ben wel bezig. Waardeer i.i.g. wat we hebben, das nog niet zo slecht dat je er een revolutie voor moet ontketenen, die hebben trouwens alleen maar chaos voortgebracht.    

En bij chaos komen de kakkerlakken onder de straatstenen vandaan en blijft de gewone burger, net als de naakte waarheid, helaas in z’n blote kont achter.

Tekst: Mink Out. Bundels, ook voor de sint, verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Passanten.                   Minks wekelijkse column 8-10-2025

 

In de bloei van mijn aftakeling zijn er van die kleine dingetjes.

Niet schokkend, ik slik 2 pilletjes per dag, dat valt vergeleken met veel van mijn leeftijdsgenootjes enorm mee, geloof me.

Ik heb er zo’n schattig rond pillendoosje voor gekocht met een afbeelding van Monets waterlelies er op. Prachtige afbeelding, knap gedaan.

Terwijl de 2 pillen, meegesleurd door een kolkende melkmassa, de weg in mijn slokdarm vinden, fleurt het sluiten van dit prachtig doosje mij enorm op.

Vaak voltrekt dit ritueel zich op het terras van mijn ontbijtplek Florencia.

 

Deze dag had ik vrij, dus kon ik wat langer, ontspannen blijven zitten, heerlijk.

Een herfstzonnetje zorgt voor de ideale temperatuur, ik lees een boek.

Dat doe ik omdat het rust brengt en ik tegelijkertijd met rust gelaten word.

Het zijn veelal toffe mensen die hier zitten, maar ff niemand is ook lekkah.

Ik lees Kurt Tucholsky (eindelijk een Nederlandse vertaling kunnen vinden, maar dat klopt dan ook weer niet) en observeer tussendoor de passanten.

 

Aan de overkant haalt een dakloze man wat statiegeld uit de prullenbak.

Ik heb alleen niet het idee dat zijn slordigheid het milieu vooruit helpt.

Veel pleurt hij gewoon op de grond, ze zijn hem wellicht al voor geweest.

Toch vist hij zowaar een leeg blikje Red Bull uit de groene ‘grabbelton’.

Ok, wel wat gedeukt, maar daar wist deze expert blijkbaar wel wat op.

Hij zette het aan zijn mond, met gebolde wangen probeerde hij er weer leven in te blazen. Niet dus, hij gooide het op de grond, trapte het plat en liep weg.

Toch gek dat alleen gave blikjes het milieu mogen redden en de gedeukte niet.

 

Ik nip koffie, hap koek en verschuil me weer achter de Nederlandse Kurt.

Er komen 2 meisjes langs. Ze lopen hand in hand, hun vingers verstrengeld.

De één kijkt wat schuchter naar het volle terras. De ander is niet van plan hun damesliefde onder terrasstoelen of banken te steken, iedereen mag het zien.

Ze trekt haar vriendin nog een stuk dichter tegen zich aan en waarom niet.

Zo te zien zijn ze harstikke blij met elkaar, en dan is het gewoon goed toch.

De terrastribune volgt deze passanten óók. De 1 smaalt, de ander jaloerst, weer een ander volgt het stel begripvol en sommigen valt het niet eens op.

Het boek is uit, de laatste hap koek spoel ik door met het bodempje koffie.  

De observeerder staat resoluut op en verandert in een passant, zoals zo velen.   

 

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl  

God bless America.              Minks wekelijkse column 1-9-2025

Nou ben ik dat met die Trump een beetje aan het volgen, maar het lijkt er toch meer en meer op dat hij een alleenheerser is.

Hij doet wat hij in het zakendoen heeft geleerd, als je niet loyaal bent stuurt hij je weg. Als je het met hem oneens bent of hij krijgt zijn zin niet stapt hij naar de rechter. Recht van de langste adem.

En dan die fanatieke, briljante jaknikkers om hem heen, zoals die Vance en Hegseth, ladderbeklimmers pur-sang die hun ziel verkopen voor een carrière.

Wanneer ik die types bij elkaar zie moet ik rillen, overdreven lachen als de baas iets zegt of hem snel bijvallen in gesprekken, ook al klopt het echt niet.

Ik moet steeds weer denken aan die gozah uit Duitsland die WO II begon.

Die had ook van die briljante jaknikkers om zich heen verzameld, we hebben gezien waar dat toe geleid heeft, dat behoeft geen verdere toelichting toch.

Die gozah wist ook de democratie met vals spel naar zijn hand te zetten.

Ook hij gaf schreeuwers valse hoop. Voor ze het door hadden zaten ze met een berg ellende, waar ze nog lang de wrange vruchten van geplukt hebben.

Ook hij was in het zadel geholpen door mensen met heel veel geld, welke in hem, zijn idealen en vooral in hun eigen voordeel geloofden. Waarom niet.

Eigenlijk was het al duidelijk na die Capitolbestorming, dit was niet goed.

De meeste van die gasten hebben direct gratie gekregen van “hun” Trump.

Neen, deze man gebruikt een andere tactiek, de tactiek van een volksmenner. Tuurlijk de goede politicus mag ook een volksmenner zijn, zo win je stemmen.

Maar eenmaal gekozen moet je wel regeren voor allen en niet alleen voor de mensen van jouw kant. Hij stuurt de Nationale Garde naar steden die hem niet gezind zijn. Hij trekt subsidies van universiteiten in die niet zijn ding doen.

Hij weigert vragen van nieuwszenders die niet Trump-gericht zijn.

Rechters die niet in zijn lijn denken en doen tracht hij te vervangen.

De directeur van de Federale Bank zet hij onder druk om de rentetarieven te verlagen, hetgeen na veel tegensputteren nu toch (summier) in gang is gezet.

De kunst moet het ook ontgelden, alles moet meer naar zijn ‘gefingeerde’ smaak. En satire over hem of zijn beleid is ‘niet leuk’ en wordt bestraft.

  

Voelen jullie dat nou ook? Er is daar iets aan ‘t rollen wat lastig te stoppen is.

Amerika, het land van de ‘vrijheid’, voorvechter en beschermer van de democratie wankelt. Trump draait haar de nek om. God bless America!

      

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

   

Aan de beurt.                            Minks wekelijkse column 24-9-2025

 

Het omdraaien van mijn huissleutel ging onheilspellend makkelijk, ik voelde meteen dat er stront aan de denkbeeldige knikker was.

Iemand had van binnenuit de deurkruk al naar beneden gedrukt, maar kwam er helaas achter dat de deur op nachtsloten zat.

Ik stapte naar binnen en vond al de kasten open en vliegensvlug doorzocht.

GVD, dat was de tweede keer in tien jaar. De vorige keer hadden de inbrekers grondiger gezocht, de kastinhoud lag toen verspreid door het gehele huis.

Weken werk om de boel weer georganiseerd te krijgen, en veel spullen kwijt.

 

Déze inbrekers hadden de spullen netjes op de grond gezet, “alleen uit op geld en sieraden” sprak de blonde politieagente met de sportieve paardenstaart.

Wellicht hadden de boeven een aangeboren ziekelijke angst voor rotzooi.

Zo te zien was er niets weg, dus heb ik geen aanklacht ingediend. Verleden keer wel gedaan. Wachten op de recherche betekende slapen in de chaos.

Het leek een beetje op slapen in een open wond. Dat hoefde voor mij geen 2^e keer. Ze waren aan de straatkant met een schroevendraaier binnen gekomen.

Ramen zitten altijd op slot, dat had ik nu bij hoge uitzondering vergeten, lul!

 

Of het me wat heeft gedaan? Nou ja, dat er vreemden in mijn huis geweest waren kon me, vreemd genoeg, niet veel schelen, maar ik viel wel pas om 10 uur in de ochtend in slaap. Je gaat toch liggen prakkiseren en bent hyperalert.

Had een paar maanden geleden net de hele boel beter beveiligd, maar deze variant, sluitijzers met bruut geweld verbuigen, had ik geenszins voorzien.

Op naar de doe-het-zelf winkel voor een nóg doortrapter project.

Voor € 300.= kocht ik de zelfverzekerdheid terug die me zo bruut was ontnomen en ging in een ‘probeer het nu nog maar eens stemming’ huiswaarts.

 

De expert op inbraakgebied vertelde: “hoe beter beveiligd hoe groter de kans dat de inbrekers bij de buren hun onwettige boodschappen gaat doen”.

Nou heb ik stuk voor stuk erg fijne buren, daar niet van zal ik maar zeggen.

Ik gun ze zeker geen rampspoed, maar ja, als ik dan toch moet kiezen……..

Wel samen met 1 van de buren camera’s kopen, krijg je een seintje op een app.

Het kost wat, maar we doen er veel aan om ons huiselijk gevoel te waarborgen.

Om mijn onrust het hoofd te bieden houd ik mezelf voor dat ik gewoon weer eens aan de beurt was. Ja het leven gaat nu eenmaal niet altijd over rozen, maar nogmaals: nu laat ik echt even de eer aan een ander, sorry daarvoor;-)  

 

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

 

Michelangelo.               Minks wekelijkse column 17-9-2025

 

In 1571 werd ergens, zoals wel vaker, een mensje geboren.

Deze keer een mannetjesmens en ze noemden hem Michelangelo.

“Caravaggio”, de naam van het dorp werd ook zijn bijnaam.

Het plaatsje ligt zo’n 40 km ten oosten van mooi Milaan.

Onze Michelangelo Merisi da Caravaggio (hierna voor het gemak Angelo te noemen) heeft geen mazzel, op zijn elfde wordt hij wees, maar krijgt in Milaan een baantje als schildersknechtje met wellicht kost en inwoning.

Als twintiger werd Milaan te klein en vertrok Angelo spoorslags naar Rome, ‘the place to be’, wanneer je als kunstenaar rijk en beroemd wilde worden.

En dat werd hij! Binnen een zucht schilderde hij (Je)zus en zo voor een bekende kardinaal, die ook nog wel plek had voor het wat meer erotisch genre. 

 

En daar komt tie, onze Angelo schilderde heel anders dan zijn tijdsgenoten, welke bleven hangen in de stijve Barok. Hij schilderde levensecht en ook zijn lichtval kon menigeen bekoren, vandaar dat hij in korte tijd een ster was.

Niet zo heel gek dat zijn manier van schilderen ook invloed had op Hollandse meesters, waaronder onze eigen Rembrandt van Rijn en Gerard van Honthorst.

So far so good. Het geld kwam in bakken binnen, het leven lachte hem toe. Mooie vrouwen vlinderden om hem heen, hij baadde, zeg maar ff, in weelde.

 

Nou was onze Angelo verre van een engel, meer een bengel of zelfs een duivel.

Wat wil je als je zo snel zonder ouders bent, een slechte jeugd, klinkt bekend.

Hij was een gozahtjuh met een grote bek. Droeg een zwaard op de heup (ook in die tijd verboden) en zocht om het minste bonje met andere macho’s.

Het kwam zelfs zo ver dat Angelo op een zeker moment iemand doodstak in een zwaardgevecht om de eer van een vrouw;-) Om gevangenschap te ontlopen vluchtte hij via Napels naar Malta, waar hij weer in ’t gevang belandde.

Deze keer omdat hij een hospitaalridder had gekleineerd, was niet erg handig.

Hij ontsnapte en ging weer in de richting van Rome, met de hoop op gratie.

Bepakt, bezakt en zeer hoopvol nam hij een boot voor de snelle overtocht.

In Sicilië werd hij wéér gearresteerd. Toen hij vrijkwam was de boot, inclusief zijn bezittingen waaronder veel van zijn schilderijen, vertrokken.

Hij ging zonder geld en schilderijen toch weer richting Rome, maar stierf onderweg zonder de wetenschap van zijn uiteindelijk toegekende gratie.

  

Als schilder een genie en als mens een eikel, maar wel wat geleerd, jij dan;-).     

  

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1596-97 Bacchus. Caravaggio Michelangelo Merisi.  

Druppel, glas, liter, plas.    Minks wekelijkse column 10-9-2025

Ik loop al jaren te kloten met de zogenaamde oude mannenkwaal. Vergroting van de prostaat, lastig en vaak plassen, een ramp.

Na de zoveelste slapeloze nacht gaf ik me over aan de goede zorgen van mijn huisarts dokter Omar, echt een wereldman.

“Er moet een katheter in Mink” sprak hij met een meewarige blik in zijn ogen.

“Ik vertrouw u best dokter, maar zoiets is volgens mij nogal pijnlijk toch”.

“Dat klopt, maar nachten wakker liggen is ook geen optie. Het is voor een paar dagen en dan gaat de uroloog kijken. Tis iig niet kwaadaardig, so far so good”.

Eerst een spuit met verdovende glijmiddel om de pijn redelijk te verzachten.

Het eerste gedeelte viel mee, maar hij moest nog wel ff een stukkie verder. Dr. Omar drukte plots resoluut door, pijnscheuten flitsen door mijn onderlijf. “Godverdegodver”. ” Vloek maar Mink, dat helpt” sprak Omar begripvol. “Godverdegodver!” schreeuwde ik nogmaals. De tranen schoten in mijn ogen.

In een gematigd tempo begon het klatergoud de plastic zak te vullen.

De pijn maakte al snel plaats voor een gelukzalig gevoel van opluchting.

Het vocht sloop gestaag langs de maataanduidingen omhoog. 1 liter, 1,25 liter, 1,5 liter. 2 liter bleek de limiet. Dat zijn 8 vaasjes bier, best veel om binnen te hebben zonder dat het eruit kan. Niet zo verwonderlijk die slapeloosheid.

“Ga nu maar naar het toilet om de zak te legen Mink” sprak Omar nerveus.

“Met mijn jeans op mijn enkels, m’n onderbroek rond mijn knieën, een slang in mijn piemel moest ik ook nog eens langs een open wachtkamer naar de wc?”

Met opgehesen broek en overhangend T-shirt strompelde ik, mandarijnachtig lachend, zo goed en zo slecht als het ging, langs de wachtenden naar de wc.

De acht vaasjes klokte rap het riool in. Beetje pielen;-), maar het ging.

Het gemak van de katheter had ik onderschat. Kon weer grote glazen melk drinken zonder in paniek naar een plasplek te hoeven zoeken voor 2 druppels.

In de avond schuifelde ik door de binnenstad om mijn column rond te brengen.

Ik voelde me ineens stokoud en was overduidelijk halfgod-af zeg maar ff.

Er was ook een beugel om de zak aan mijn bed te hangen. Via de spiegelkast, waar ik in betere jaren de nodige erotische verrichtingen volgde, kon ik nu het niveau van de katheter checken. Het kan verkeren, maar diende beiden doelen.

**Normaal vind ik het delen van lichamelijke ellende op FB en Insta niet tof.

Ondanks de ernst van het verhaal zag ik ook wel humor en werkt het wellicht taboedoorbrekend, want dit ongemak houdt veel ouderen in isolatie thuis.**

   

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

   

S.d. Couple in a bedroom, by Jan Steen.

 

Ontsnappen.                             Minks wekelijkse column 3-9-2025

 

Dat mijn onlangs gevierde vakantie in Italië erg goed beviel, zal voor hen die me op FB en Insta volgden geen verrassing zijn.

Ik had nog wat notities gemaakt voor een eventueel verhaal.

Dit ‘eventueel verhaal’ licht ik met stelligheid uit zijn onzekere positie door het hieronder geschreven relaas. Komt tie dan:

 

Voor zomermotorhandschoenen reed ik naar de andere kant van Milaan.

Al snel werd duidelijk dat dit, in vergelijking met de toeristische omgeving waar ik tot nu toe verbleef, een soort van milde twilight-zone was.

De hardheid van het bestaan was af te lezen van de gezichten der Milanezen wiens pad ik in deze buurt kruisten. Groepjes jongeren keken argwanend om.

Ouderen met rolstoelen en moeders met kinderwagens smoesden heimelijk.

In tegenstelling met mijn “mooi” Milaan, waar iedereen Sharp dressed was, droeg men hier slippers en sportbroeken afgetopt door goedkope T-shirts.

 

Aan de rand van deze buurt was een winkelcentrum met een Decathlon, daar kon ik ook mooi ff dingen kopen. Ik deed mijn Black beauty extra goed op slot.

Om me heen kijkend bekroop me een gevoel van ‘mijn god’. Dat was geen hint van bovenaf voor deze heiden, het was een acute state of mind betiteling.

Flatgebouwen die hun beste tijd wel achter zich hadden vertolkten armoede.

Eigenlijk zouden ze tegen de grond moeten, maar blijkbaar was de vraag naar woonruimte ook hier groot. Stukken stuclagen misten, een goede kwast verf zou zeker geen overbodige luxe zijn. Schotelantennes ‘sierden’ de benauwende balkonnetjes. Neen, mijn woning was het niet. Wat was ik bevoorrecht zeg.

Ik hoopte zo dat kleine meisjes en kleine jongetjes kleine plekjes in deze huisjes hadden om te leren, zodat ze ooit konden ontsnappen aan deze misère.

 

In het winkelcentrum bracht de muziek een valse sfeer van pais en vree.

Er was een kleine tabaksshop waar gokken blijkbaar de hoogste omzet gaf.

De uitgespeelden werd hier de kans geboden hun laatste hoop te verspelen.

Buitengekomen stond een vader, moeder en dochtertje mijn stralende Black Beauty (mijn motah) te bewonderen. Aan hun kleding te zien hadden ze niet veel te lachen, maar toch sprankelden hun ogen bij het zien van al mijn moois.

Fantastische mensen, ze verdienden gewoon te weinig. De vragen over de BB waren niet van de lucht. Ook het dochtertje vroeg de oren van mijn hoofd.

Ik denk dat zij wel een klein leerplekje had en zou ontsnappen, op zekah.      

 

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1-8-2025 Trieste flatgebouwen ⁨in Cinisello Balsamo⁩, ⁨Italië⁩.    

Relatietherapeute.                 Minks wekelijkse column 27-8-2025

 

Na een berg mislukte samenwoonsessies en de teloorgang van haar IT bedrijf moest Annegien toch verder met haar leven.

Als ervaringsdeskundige in gestrande verhoudingen was de oplossing snel gevonden, ze begon als relatietherapeute.

 

In de keuken bij de conciërge was het ’s morgens, nadat de kinderen in hun bankjes de boeken voor zich hadden, altijd een enorm gezellige boel.

Ouders, leraren met een uitvaluur, leveranciers van schoolbenodigdheden, de glazenwasser, de technische dienst, de vuilnismannen en Annegien gebruikten het knusse keukentje van conciërge Ton maar wat graag als de zoete inval.

De koffie geurde, in de koektrommel werd gewillig gegraaid en de verhalen wisselden elkaar af of het een lieve lust was. Verhalen uit allerlei genres: serieus, grappig, tragisch, euforisch, je kon hier met alles terecht en vaak ging men met de goede raad van het gehele gezelschap huiswaarts.

 

Het gesprek kwam een keer op het vak van Annegien en het duurde niet lang voordat ze sprak over een dossier waar ze maar niet uitkwam. Het was haar eer te na om deze zaak te laten vallen. U kent het wel: kinderen in het spel.

“Neem mee dat dossier, dan buigen we ons er met z’n allen over, komt goed”.

“Ja jongens ik kan hier toch niet zomaar dat dossier op tafel gooien, tis strikt vertrouwelijk”. “Neem nou maar mee, het blijft onder ons en als we er een huwelijk met kinderen mee kunnen redden is dat vertrouwen ondergeschikt”.

 

Een dag later lag er een vuistdik dossier te midden van onze koffieleuten.

Er werd voorgelezen, gesproken, geadviseerd, velen weten meer dan één, zelfs de directeur kwam zich er tegenaan bemoeien. Toen een stagiair haar dringend uit de keuken wilde halen voor een ernstige zaak sprak ze zelfs: “daar heb ik nu echt geen tijd voor, we zijn hier een huwelijk aan het redden”!

Na een maand kwam Annegien met een dikke doos slagroomgebak aanzetten.

Het gestrande huwelijk uit het vuistdikke dossier leek vlot getrokken. Er was weer plezier, seks, tripjes naar de Efteling, dat kwam wel goed, dus gebak.

 

Soms als Annegien er weer niet uitkomt overlegt ze met haar experts.

Zo brengt ze het ook bij haar cliënten, als een overleg met relatie-experts.

U snapt natuurlijk wel dat dit verhaal van A tot Z verzonnen is en dat overeenkomstigheden puur voortkomen uit louter toeval. Dat u dat even weet.

 

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

 

De deur sloeg dicht.   Minks wekelijkse column 20-8-2025

 

De deur sloeg dicht. Drie weken het rijk alleen zeg maar even.

Hun huwelijk leek nergens meer op. Ze leefden als broer en zus. En de laatste paar jaren ook nog eens als water en vuur.

Ja, de kinderen merken er niet veel van, hadden ze het idee.

Om bij te komen ging ze niet mee op vakantie, hij ging alleen met de kinderen.

Het was een mooi, groot huis. Jacks vader had het eigenhandig gebouwd.

Jack was hier zo’n 40 jaar geleden geboren. Het was hun huwelijksgeschenk. Jill was te snel zwanger dus trouwen. Jacks ouders wilden toch kleiner wonen.

Hoewel er geld genoeg was leefden ze sober. Jill hoefde dus geen baas.

Ze deed de kinderen en het huishouden. Het was een goede manier van leven.

Totdat Jack steeds later thuis kwam of soms helemaal niet, omdat het werk hem opeiste. Hij belde dan wel, maar de spanningen namen hand over hand toe.

 

En nu zat ze dus 3 weken moederziel alleen in deze uithoek van de Dolomieten.

Ze had dan wel een auto, maar durfde daar na het dodelijke auto-ongeluk van haar broer niet meer in te rijden. Het was snikheet in deze tijd van het jaar.

Binnen was het met de airco en de dikke muren nog wel redelijk uit te houden.

Op een drukke dag reden er een auto of vijf langs en boerenzoon Lorenzo die met zijn landbouwtrekker van de akkers naar huis en terugdenderde.

 

In de verte klonk een kerkklok, die de eenzaamheid leek te onderstrepen.

Het dorp hoefde ze niet in, want daar was niet veel bedrijvigheid meer over.

De laatste winkel had een paar maanden geleden, met bloedend hart, de deuren voorgoed gesloten. Met het tanende klantenbestand kon er geen sprake meer zijn van verantwoord zakendoen. Hoewel steeds vaker per week dicht, bleef alleen de pizzawinkel bestaan. De laatste plek voor een praatje.

Te vaak kon ze daar ook niet komen, want de al te opdringerige mannen die ze afwees bezorgde je in zo’n gehucht al gauw de naam van een té makkelijk wijf.

 

De massieve muren leken zo langzamerhand als monsters op haar af te komen.

Het ooit zo vriendelijk klinkend getjirp der krekels ging haar nu door merg en been. Er was geen ontsnappen mogelijk. In de hoek van de kamer zat ze met opgetrokken knieën, in het duister, op de koude granito vloer. Met de handen stijf tegen de oren gedrukt probeerde ze het gekmakend geluid te dempen. Een ijzige gil van onmacht ontsnapte aan haar wijd opengesperde mond. 

Het werd zondag, de klok luidde eenzaam. De kerk riep, de deur sloeg dicht.

 

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

   

1851-52 Ophelia. John Everett Millais.