‘Verkeerde kant’.                 Minks wekelijkse column 25-2-2026

Ik stem best wel al een poosje. Snel uitgerekend al zo’n 50 jaar.

Met steeds weer de prangende vraag: wie geef ik in godsnaam mijn stem? Ik kwam er altijd wel uit, maar of mijn keuze het nou wel of niet werd, ik voelde me achteraf veelal gewoon belazerd.

Lasten werden altijd zwaarder en beloftes kwam men niet of nauwelijks na.

Natuurlijk is dat zuur, over zoet spreken we gemakshalve maar niet meer;-).

Maar wat verwacht je dan? Dat ze bij elk nieuw kabinet de schatkist omkeren en het volk bedelven onder een dikke laag gouden dukaten. Nooit natuurlijk.

Tis net een huwelijk, je belooft elkaar van te voren alles, want je wil nou eenmaal de vrouw of de man uit je ultimate dromen voor je winnen. Maar dan?

Het gedroogd bruidsboeket belandt op zolder, de trouwjurk op Marktplaats.

Je hoofd onder de kraan, ogen uitwrijven, de droom is over, we gaan beginnen.

Hypotheek/huur, ziektekosten, kinderen, energie en ga zo nog maar ff door.

Zo ook met de BV Nederland, de verkiezingsroes is voorbij, wakkah wohduh. Defensie, vergrijzing, milieu, woningtekort, immigratie, criminaliteit, dat gaat geld kosten. Die gouden regen kun je dus wel vergeten, ‘t blijft kurkdroog.

Het vers echtpaar heeft de kosten opgeteld en komt tot een conclusie: oeps!

Zo ook een nieuw kabinet, hoewel dat eigenlijk allang wist hoe het zat. Blijkbaar is de regeerhonger zo groot dat ze de ellende op de koop toe nemen.

Ik zou er niet aan beginnen, is het wellicht masochisme of zullen de nieuwe roergangers nou écht het ideaal hebben Nederland verder te willen helpen. 

Wat ik in het begin van dit verhaal al stelde: kat of hond, het gaat pijn doen.

We zoeken een zondebok. Dit keer heet hij Jetten, en nog homoseksueel ook.

Wat wil je als ‘politieke ziener’ nou nog meer, tijd om ff helemaal los te gaan.  

Wat voor benamingen ik voorbij zie komen, ben wel wat gewend, maar dit.

Het homohatelijk bagger dat hij over zich heen krijgt bewijst maar weer dat de menselijke creativiteit ook op dit vlak tot ongekende hoogtes kan stijgen.

Een hoog niveau van laag-bij-de-grondse opmerkingen wordt helaas bereikt.

Google: platvloers, gemeen, ordinair, van een laag intellectueel/moreel niveau.

Veel van de mensen die deze ‘creatieve’ stroming aanhangen verschuilen zich achter een synoniem. Een enkeling die wel zijn eigen naam gebruikt blijkt een gewone man uit Ede. Hij is verzot op zijn kleinkinderen en lijkt tof. Mag hopen dat zijn kleinzoon niet van de ‘verkeerde’ kant blijkt en een politieke carrière ambieert. Geef die Rob nou het voordeel van de twijfel, hij’s amper begonnen.   

Tekst: Mink Out.                             Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Ca. 1651 De Ridderzaal op het Binnenhof tijdens de Grote Vergadering van 1651. Bartholomeus van Bassen.

Vroegere kroegbaas (verb). Minks wekelijkse column 18-2-2026

 

Achter de bar stond het kleine zwarte juspannetje op een warmhoudplaatje te wachten op klandizie. Er paste precies vier balletjes in en dat vond ome Toon genoeg, morgen weer nieuwe.

Boven de bar prijkte een zwart-wit foto van zijn zoon, in een jaren dertig bokshouding, je moest in deze kroeg blijkbaar geen mot krijgen.

 

Ome Toon had een markante kale kop, gedragen door een stierennek.

Spreken deed hij binnensmonds. De vaste klanten wisten dat het laatste woord van zijn zin een hint was van wat hij wilde. De klank gaf aan of hij het leuk, ernstig of kwaad bedoelde. Achter de bar stond een grote roestige bijl met een door spinrag omsponnen steel die tot aan je middel kwam.

Bovengenoemde bijl was sinds mensenheugenis slecht één keer gebruikt.

Stille getuige daarvan was een diepe kloof in de eikenhouten barrand.

Deze kroeg in de Haagse Zeeheldenbuurt had ook zijn klootzakken, en als die de regels van ome Toon dreigden te overtreden sprak deze kwaad één van zijn niet te verstane zinnen, met als laatste dringende hint: “bijl”.

Met de hand richting de steel werd de amokmaker als bij toverslag weer een vriend van de kranige kroegbaas welke dan, nog even dreigend napruttelde.

 

Kwart voor één, tijd voor de laatste ronde. Fien, het tengere vrouwtje van ome Toon, gaf hem dan een seintje, hij mompelde een zin met aan het eind het woord ‘ronde’ en een ieder wist dat het bijna gedaan was met de pret.

Genoemde laatste ronde was altijd hetzelfde ritueel, ome Toon begon bij de linkerkant van de bar met het neerzetten van de flessen bier tot iedereen voorzien was gevolgd door het afrekenen. Als laatste handeling pakte hij, weer van links beginnend, het eerste nog volle flesje Heineken van de klant in kwestie af en sloeg er een met een forse klap de kroonkurk er weer op.

Zonder brabbelende voorzin hoorde je hem dan zeggen: “ome Toon” terwijl hij het pijpje bier weer terug zette in de koelkast, u zult begrijpen dat als ome Toon zo’n flesje of vier had weggekaapt, de rest van de klanten naar de rechter zijde van de bar het kostelijke vocht schielijk achterover goten en om klokslag één uur buiten stonden.

Toon de Pauw, een man die geniale simpelheid verstond als geen ander.

 

 

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl  

Vlammende vrouwen.  Minks wekelijkse column 10-2-2026

 

Ik ben niet zo’n Olympische spelen type en nog minder van de winterspelen. Het raakt me gewoon niet goed genoeg.

En ondanks dat veel afstanden op de spelen met gezwinde spoed worden overbrugd, schijnt de afstand tussen mij en dit evene-ment halsstarrig voor goud op het onderdeel onwrikbaarheid te gaan.

Heb eigenlijk het idee dat het daar in Milaan meer iets is voor de sporters zelf en hun directe aanhang, familie en zo, en natuurlijk voor Max en Alex.

En last but not least de groot-geld-verdieners. € 750 voor de openingsavond.

De gewone Italiaan kan dat echt niet ophoesten, tis meer voor muntenmensen.

Tijdens het schaatsen zaten de tribunes trouwens wel vol met Oranjefans;-).

 

Door het bovenstaande moet u niet denken dat ik olympische sportprestaties probeer te bagatelliseren, verre van dat. Het zijn allemaal keien van mensen met een serieuze missie. Zo ook Femke en Jutta (ja, ik mag Femke en Jutta zeggen). De 1000 meter beloofde een titanenstrijd tussen die 2 te worden.

Zij zouden wellicht de eerste medailles voor de Nederlandse equipe behalen.  

Dus zat ik maandagvooravond al aardappel schillend voor mijn beeldscherm.

Femke zette de toon met een record op die afstand, het leek beklonken.

Alles wees er op dat Jutta een schier onmogelijke taak te wachten stond.

 

En toen gaf ze acte de présence, de spanning was te snijden, “Paf” weg was ze.

Alles ging goed, wat een schaatsplezier en wat een toonbeeld van pure klasse. Op alle manieren een genot om naar te kijken. In dat strakke pak over die ijsbaan snellend is een ode aan de anatomie van de vrouw en een streling voor het menselijk oog. Maar ook zonder dat vloeiend fysiek was het top geweest.

Maar toch, was ik ook maar een Amerikaanse bokser van een jaar of 29 of zo.

Gefinisht lieten Jutta, Jake en ik vol emotie onze tranen de vrije loop.

Dat van ‘enfant terrible’ Jake en Jutta was pas echt een winter vol liefde.

We zaten als het ware vanaf balkonloge naar topschaatsen plus een love story op hoog niveau te kijken, eindelijk weer eens zalige TV, dat werd tijd.       

 

Kijk, niet dat ik Femke in mijn verhaal expres een onderbedeelde rol geef, maar het verhaal van Jutta spreekt gewoon meer aan, met die Amerikaanse bokser Jake huilend op de tribune, een echt mensenverhaal vind ik dat.

Door haar manier van doen, door velen onbegrepen of zelfs gehaat, jammer.    

Gefeliciteerd vlammende vrouwen: Femke, Jutta en ook ff Femke Bol, toch?

 

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl Ca. 1870’s Two Women Skating on a Frozen Lake. Unknown painter.

Lekker prutsen.                   Minks wekelijkse column 4-2-2026

 

Daar loop je dan als klein nietig mensje op een achterlijk grote wereldbol met zij- en hoofdstraten, snelwegen en afslagen.

Soms door sneeuw, regen, wind of een mix van deze elementen.

Kom je thuis, haar door de war, doorweekt, gelukkig is er koffie.

Met een beetje pech neem je op de koop toe nog een griepje mee naar binnen.

Of je krijgt heftige kiespijn, welke na raadpleging van de tandarts te wijten is aan een ontstoken wortelkanaal. De behandeling kost 400 euro, die je mees-muilend betaald, waarna de pijn vanuit je mond naar je portemonnee verhuisd.

Maar wees nou eerlijk, we prutsen ons hele leven toch wat af, boodschappen doen, werken, beetje sporten. Uit bed, in bed, ontbijt, middag- en avondeten.

 

Of verliefd worden op een ander nietig mensje dat ook het voornemen heeft iets voor zichzelf en de wereld te betekenen, als het een beetje meezit.

Dan komen er kinderen en wordt het nog veel meer gepruts dan daarvoor.

Opgroeien, inenten, luiers, kleuters en pubers. En met jouw mazzel krijg je natuurlijk een bankhangende slungelpuber die je koelkast, als ‘Rups’-Nooit- genoeg in twee tellen leeg schranst, nadat jij hem voor de zoveelste keer gevuld hebt. En dat tot hun 42^e jaar met het huizentekort van tegenwoordig.

Kinderen krijgen is niet vanzelfsprekend, dat geeft dan ook weer gedoe. Temperaturen om de eisprong te detecteren. Man opgetrommeld om op hoop van zegen, naar kerkelijk voorschrift, klinisch en a-spontaan te copuleren.

Mislukt, ten einde raad wordt een kunstmatig ‘bestuivingtraject’ ingezet.

Met zaad waarvan later blijkt dat er nóg 200 vrouwen mee bevrucht werden.

Dus met een beetje mazzel worden er 200 potentiële belastingbetalertjes geboren met dezelfde genen als hun biologische vader c.q. de zaaddonor.

Good looking, intelligent en net zo narcistisch als hun valse verwekker.  

Misschien is ‘kinderloosheid’ wel een optie, iig wel erg goed voor het milieu.

 

Ik vond deze week geen geschikt onderwerp, dus heb ik mijn creativiteit onbelemmerd en frivool rond laten dartelen in de wei van mijn gedachtes.

Hier en daar wellicht wat onsamenhangend, maar naar mijn idee wel grappig.

Ook met weinig inspiratie wil ik mijn wekelijkse column blijven schrijven. Enerzijds omdat het dan wel een wekelijkse column blijft, en anderzijds vind ik iets creëren met woorden fantastisch en dat duldt geen 14 dagen pauze.

Ik heb aan de laptop, gelijk wij allen in het leven, gewoon wat zitten prutsen.

“Een dag niet geprutst is een dag niet geleefd en das een slecht alternatief”.  

 

Tekst: Mink Out.                             Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl  

Fjodor Dostojevski.    Minks wekelijkse column 28-1-2026

Mijn eerste ontmoeting met Fjodor was tijdens een korte, onvergetelijke vakantie in de prachtig herstelde stad Dresden.

Na een bezoek aan de Altstadt kuierde ik langs de oever van de Elbe naar mijn hotel. Het was al donker. Sneeuwvlokjes dartelden om mij heen. Achter me verried een voetstappenspoor waar ik vandaan kwam, voor mij het maagdelijk wit, eigenlijk zonde om te betreden.    

Ik snoof de frisse buitenlucht op en genoot van het uitzicht over de snel stromende rivier. Die wandeling daar was één van de mooiste uit mijn leven.

Bij het hotel, liep ik hem tegen het lijf, de schrijver Fjodor Dostojevski.

Dat wil zeggen niet tegen het levende lijf, maar tegen het bronzen lijf, als standbeeld kijkend over de rivier. Alleen in de sneeuw, net als ik. Niet dat we daar nou heel erg veel last van hadden, maar een goed gesprek zat er niet in.

Bij het standbeeld stond een plaquette waar op te lezen was dat Fjodor geruime tijd in Dresden had gewoond en er wat bekende boeken schreef.

Hij was er ook 1 keer om z’n schuldeisers te ontlopen, hij hield van gokken.

In 2006, toen Oost en West nog vrienden waren, werd het beeld door de initiatiefnemer Georg Milbradt, Vladimir Poetin en Angela Merkel onthuld.

Ik kende die Fjodor alleen van naam, dus ben ik me in hem gaan verdiepen.

Was een bekende Russische schrijver van voor het communistische tijdperk.

Eens werd hij vanwege banden met een socialistische groepering door de geheime dienst van de Tsaar, die ook geen lieverdje was, gearresteerd.

Hij kwam voor een vuurpeloton, maar de executie werd net op tijd afgelast.

Wel moest Fjodor 4 jaar naar een werkkamp in Siberië, dat was geen pretje,

maar dat zult u zelf ook wel begrijpen. Heeft hij een boek over geschreven. Er werden daar lijfstraffen uitgedeeld, stokslagen waren geen uitzondering, niet 10 of 100 slagen, neen gewoon 2 á 3 duizend, vaak gevolgd door de dood, of een dokter greep in, als de gestrafte dan genezen was kreeg hij de rest.

IJzeren voetboeien waren de regel, omstandigheden bar en het eten slecht.

Die Russen wisselen zo nu en dan van regime, maar tegenstanders zette ze allemaal in dezelfde Siberische ijskast, van Tsaar Nicolaas tot Tsaar Poetin.

Nu wat boeken gelezen, een kijkje in zo’n strafkamp, hoe interessant is dat.

Fjodor Dostojevski leefde een zwaar leven, maar werd mede daardoor een geniale schrijver. Heel soms wat lastig te lezen, maar ik geniet er enorm van.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Monteuse.                          Minks wekelijkse column 21-1-2026

 

Na de laatste keer dat het inbrekersgilde mij met een bezoek vereerd had heb ik een alarm aangeschaft dat 24 uur aanstaat.

Niet dat er bij mij erg veel te halen valt, maar deze magere toevoeging van zekerheid brengt net wat extra gemoedsrust.

Wanneer ik naar bed ga zet ik hem óók aan. Als er dan wat beweegt gaan de sirenes af. Dan ben ik een gewaarschuwd mens en tel meteen voor 2, 3 of 4.

Mijn wasmachine ging net na m’n Parijsavontuur voor een derde keer kapot.

Voor het eerst in mijn leven een duurdere machine gekocht, maar tis 1 drama.

Steeds hetzelfde euvel, Autodose. Je doet 1 liter wasmiddel in het reservoir en hij neemt telkens de benodigde hoeveelheid, hoef je niet vaak bij te vullen.

Tot na zo’n half jaar, dan wordt hij slordig en schuimt er, van mijn centen, lekker op los. Totdat de foutstoring EF 40 verschijnt. Dan is het game over.

Voor de derde keer, via een digitaal formulier, contact opgenomen met de TD.

Agenda invullen, 8 dagen wachten en de monteur komt om 10.00 uur, voor een horecaman met een aangepast bioritme zowat midden in de nacht, maar ach:-(.

Wanneer ik met een sterke bak koffie knikkebollend om 10.00 uur aan de keukentafel zit gaat de bel, daar zou je hem hebben, shit het alarm er nog af.

Vanachter de voordeur roep ik: “doe zo open meneer, ff het alarm afzetten”.

En daar staat hij dan, nou ja hij, dat blijkt een inschattingsfout. Tis een zij, ik reageer verbaasd, maar waarom ook niet, als ze m’n machine maar maakt toch.

“Morgen”, groet een zwaar gebouwde dame met een nog zwaardere stem.

“Kom binnen” zeg ik ook zo zwaar mogelijk om een opwellend huisvrouwgevoel het hoofd te bieden. Haar met logo’s bedrukte zwarte doorwerkpak is weinig flatteus, maar al zeulend met een gereedschapstrolley kan ik niet waarnemen dat ze daar nou heel erg mee zit. Sterker nog ze draagt de kleding met een zeker mate van bravoure. Als ze maar niet gaat aanspreken met mevrouwtje.

Ja ze had voor zichzelf gewerkt maar dit was veel beter, geen stress meer. Als het werk maar af kwam, dan was ze ook écht vrij, sprak ze ietwat nors.

Het euvel was snel en vaardig verholpen, ze hoefde geen koffie, had net een duur koffieapparaat gerepareerd, dus ze had al genoeg gehad. Ik gaf fooi.

“Ah, koop ik daar wat plantjes van voor in mijn tuintje” sprak ze enthousiast.

Op dit onbewaakte moment vergat ze haar mannelijk masker en verscheen een ontwapenende vrouwenglimlach op het gezicht van de monteuse. Mooi mens.

           

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

 

De krant.                     Minks wekelijkse column 14-1-2026

 

Als mens tegenover mens kan ik bij deze wel bekennen dat ik verslaafd ben. Kijk nou heeft iedereen volgens mij wel een verslaving, maar die van mij is er 1 van de hardnekkigste soort. Wellicht laat de verslaving van een cafébaas zich eenvoudig raden, zal u in uw onmetelijke wijsheid denken, maar ik moet u teleurstellen.

Niet dat ik het idee heb dat u mij graag zou zien als een alcoholverslaafde, maar meer dat u fout gegokt heeft door een link met mijn beroep te leggen.

Maar ik drijf, zoals gewoonlijk, af van het door mij te behandelen onderwerp.

De verslaving waar ik van doordrongen ben is die aan de sociale media.

Zeg maar ff vlug YouTube (YT), Facebook (FB) en omdat Meta dat gekoppeld heeft ook nog aan Instagram. Met de laatste doe ik niet veel, maar door die koppeling ga je toch antwoord geven, gewoon uit een soort fatsoen. 

Nou was/is de tijd die ik kwijt ben aan deze kanalen best wel aanzienlijk.

Laat ik stellen dat ik uit angst mijn schermtijd niet meer regelmatig check.

Dat is toch ook wel een duidelijke aanwijzing dat het e.e.a. uit de hand loopt.

 

Maar toch is de tijdsduur niet zozeer het probleem, ik functioneer nog best.

Mijn werk lijdt er niet onder en zeker via YT doe ik enorm veel kennis op over kunst, geschiedenis, boeken enz. Dat wekt weer meer interesses op, das goed.

Neen, wat mij zorg baart is het in dezelfde bubbel van interesse te blijven hangen, of te worden gedwongen, vanwege die hardnekkige algoritmes.

Ik zie alleen nog maar dingen over kunst, motoren, vrouwen en huisdieren.

Laatst een lange reportage over Iran gekeken, word ik plots bedolven onder een lawine over die “Iraanse lente” terwijl het nieuws nog niets meldde.

t’ Zelfde met dat Oekraïneconflict, plots een tsunami over dit onderwerp.

Door die bubbel- en klikangst stagneert mijn “wijzer” worden wat jammer is.

En nou wil ik het niet eens hebben over fakenews en deepfake foto’s of films. Dat wekt nog meer wantrouwen op over wat ik via het internet tot mij neem.

 

Nou las ik laatst gewoon een simpele krant, u kent ze misschien nog wel.

Die dingen waarvan je de bladzijden handmatig omslaat en niet kunt inzoomen.

Ze houden ook niet bij wat je leest en hoe lang. En als je ff oplet kom je er ook wel achter of ze aan factchecking doen en min of meer onafhankelijk zijn.

Een ander voordeel: het dagenlange reclameterrorisme blijft hierbij ook uit.

Ja en toen besefte ik ineens dat dit wel heel wat relaxter las dan online.

En als je koffie er overheen valt koop je voor weinig gewoon een nieuwe krant.

 

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl   1890 Housekeeper. Eva Bonnier (1830–1906).  

Ondergronds.             Minks wekelijkse column 7-1-2026

Ben al meerdere malen in Parijs geweest. Op de motor en niet zoals nu met de trein. Als de winter je overvalt zit je mooi vast.

Met de motor vond ik fijn, je rijd dan door die stad, bent overal snel en leert vrij vlug de weg vinden in die heksenketel.

Toeteren van ik kom er aan, of wil er door. Niet zoals thuis van boerenlul.  

Maar wat ik nog belangrijker vind is dat je dingen ziet die je in de metro mist. Ja de metro, daar reis ik nu ondergronds mee. Had eerst een hevige vrees, zo van kan dat maar goed gaan, straks rijd ik verkeerd en wat moet ik dan doen.

Met wat advies begeef ik me nu krijgshaftig in het metrolabyrint van Parijs.

Ja , je zal nog lang genoeg onder de grond verblijven, dus nu zo min mogelijk.

Mooi bruggetje voor mijn metroritje naar de begraafplaats Père-Lachaise.

Bij eerdere Parijsbezoekjes kwam het er niet van, maar het boekje over deze plek van die “Links naar rechts” gozah Rob Kemps maakte mij nieuwsgierig.

Rustplaats voor heel wat groten der aarde, waaronder veel kunstenaars waar ik fan van ben. Ga ze u niet noemen, het zal u wellicht mateloos vervelen.

Tis een beetje een stad met over het algemeen hele kleine huisjes, tuurlijk zitten, of beter gezegd, liggen er ook uitslovers bij met kolossale bouwsels.

Net als in de steden der levenden heb je er het ingetogen- en het patsertype.

Alleen heerst hier, in plaats van overlast gevend burengerucht, serene stilte.

Ik bezoek wat graven van mijn helden en heldinnen, best een raar idee dat hier hun overblijfselen liggen. De zon gaat onder en het wordt nog kouder. Voor een specifiek graf moet ik tussen engtes door en kom bij de echte oude met mos bedekte tombes. Takken striemen, het wordt krap en onbehaaglijk.

“Zo, ben je daar” fluistert plots een stem uit zo’n tombehuisje. Ik zie een deel van een monnikskap en een finale zonnestraal laat een zeislemmet schitteren.

“Heb hier nog wel een mooi pandje voor je vrij Minnekus Out. Ik wacht al een tijdje op je. Dacht dat jouw tijd zo zoetjes aan wel gekomen was mannetje”. Zijn koude knokige hand omvat mijn pols klemvast. Hij heeft me, dat was um.

Kippenvel, nekharen recht overeind. “Nog ff niet meneer?” smeek ik angstig.

De sluitingsbel van de begraafplaats luidt. “Ik moet nu echt gaan meneer, mats me, ik heb het nog zo enorm naar mijn zin. Ik kom heus wel, maar nog ff niet toch?” Hij twijfelt, knikt zijn hoofd zo van ga dan nog maar even. Zijn grip verslapt, ik knik dankbaar terug en ren, alsof de duivel me op de hielen zit, naar de uitgang. Wat later zit ik opgelucht weer ondergronds in de metro.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl      

De barmhartige Marokkaan.  

Als ik aan mijn bureau zit heb ik een kleine foto van Den Ouden Neel aan het pennenbakje vastgeclipt met zo’n houtklemmetje.

Het zit in zo’n truttig zilveren lijstje waar ze er te veel van had.

Een leuke herinnering. Als ik er naar kijk voel ik geen verdriet, moet altijd glimlachen en ben trots dat we haar zo lang konden steunen.

Missen doe ik haar wel, niet alleen haar, maar ook alles om haar heen, het tehuis met al zijn mensen en zo, maar het was genoeg, 100 jaar is echt zat.

Op die foto zit ze in een witte PVC tuinstoel, met zo’n gestreept kussen, op het plaatsje achter haar huis in de Noordstraat. Klein maar fijn, zeg maar ff.

Er hangt een bloeiende geranium in een beschilderde klomp aan de muur.

Ze kijkt tevreden, zo van ik hou nog wel een beetje een oogje op je knulletje.

 

Schiet me ineens een verhaal te binnen uit haar laatste volle levensjaar.

Ik parkeer de invalidenbus op een parkeerplaats voor mijn deur, maak haar rolstoel los, doe de achterklep open, maar de achterplank klapt niet uit.

Het voorwiel van de bus staat op de stoep, dan gaat die plank niet plat.

Ik doe het hekwerk weer dicht en laat Den Oude Neel met rolstoel, remmetjes er op, midden in de ruimte staan. Deuren dicht, “ik rij hem ff van de stoep af mam”. Ik geef zachtjes gas, hoor een gil en de rolstoel kiept achterover. Een flinke klap, ze gilt, jammert, ik spring naar achter, probeer haar te sussen. Geschokt en met mijn jarenlange ervaring met Den Ouden Neels gevoel voor drama zeg ik: “Ja hou nou maar op met dat gejammer mam. Daar gaat het niet van over, ik help je wel ff overeind schat”. Ze werd kalm.

 

Ja, wat denk je met moeders: 110 kilo schoon aan de haak, dat ging niet alleen.

Aan de overkant zag ik een groepje Marokkaanse jongens lopen. Ik riep of ze bij konden springen. Snel waren ze gevieren drukdoende met helpen.

Of het hun eigen moeder was, zo bezorgd gingen ze met Den Ouden Neel om.

In een mum stond de stoel, met Den Ouden Neel erin, weer op de stoep.

Ik dankte de mannen voor de geboden diensten en schudde hartelijk handen.

Toppers! Moeder ongedeerd, in een mum zat ze weer aan de koffie met gebak.

Kijk dit soort acties mogen ook wel eens voor het voetlicht gebracht worden.

Alleen 1 ding van dit ongelukkig gebeuren blijft toch wel aan mij knagen.

Terwijl die jongens haar overeind tilden bleef ik het tasje van Den Ouden Neel, dat geopend naast haar stond, met enige regelmaat in de gaten houden.

Zou ik dat bij iedereen doen? Ondanks dat: bedankt barmhartige Marokkanen.

 

Tekst: Mink Out.                 Bundels 1 en 2 verkrijgbaar op: www.conckshop.nl    

Jan.                                      Minks kerstcolumn 24-12-2025

 

Het liep tegen de kerst, Annie had 70 lentes aangetikt en dat moest groots gevierd worden met veel drank en spijzen.

Het cafeetje op de hoek was een goede plek om dat te doen.

Annie had zich lekker jeugdig opgetut, waardoor je haar die 70 jaren niet zou geven. De natte felicitatiekussen vlogen om ieders oren.

Tineke, een vriendin van Annie maakte, samen met haar nieuwe vriend Jan, ook hun opwachting. Het was duidelijk dat Jan en Tineke hun 2^e jeugd doorliepen.

Annie had me al toevertrouwd dat het stel als Velpon en Bisonkit waren.

In deze opmerking dacht ik een flinke zweem van jalouzie te bespeuren.

Jan en Tineke hadden heel wat gedaan om hun jeugdigheid een boost te geven. Sjaals zaten losjes om hun rimpelnekkies gedrapeerd. Flowerpower zeg maar.

Een aantal kralenarmbanden en leren veters snoepten er nóg een paar jaar af.

Ja, ze waren overduidelijk aan elkaar verbonden, een glanzend voorbeeld van prille verliefdheid. Het aan elkaar plukken en zoenen bezegelde deze status.

 

Een kans om zich nog meer te onderscheiden van hun ‘suffe’ leeftijdsgenoten werd na korte tijd op een presenteerblaadje aangereikt, dansmuziek klonk.

Jan greep zijn Tineke bij de hand en begon als een jonge hond te bewegen, hij liet zijn danspartner alle hoeken van het café zien. Ze wervelden om elkaar heen of het een lieve lust was, ze voelden zich heerlijk. Duidelijk wat te hoog gegrepen: Jan zakte in elkaar en Tineke slaakte een hartverscheurende kreet.

Het zag er niet best uit, Jan op een brancard in de geparkeerde ambulance.

Tineke bleef als een treurwilg achter met haar handen voor het gezicht.

Dat zijn rare momenten, de muziek gaat uit, de goede sfeer is plotsklaps verdwenen en terwijl iemand in de ziekenauto voor zijn leven vecht bestelt een ander glashard een bacootje aan de bar. Waarom niet, live goes on.

 

Het duurde best lang. Plots ging het licht in de ambulance uit en reed deze stapvoets de straat uit. Op zeker dat Jan de pijp aan Maarten had gegeven.

Tineke gilde smartelijk dat ze haar pas gewonnen liefde zo snel was verloren.

Maar toen de ambulance uit het zicht verdween werd, als bij een wonder, de wachtende Jan zichtbaar om over te steken. t’Was een flauwte, niets loos.

Het weerzien was hartverwarmend, de tortelduiven waren gelukkig herenigd.

Binnen ging het tot in de late uurtjes door, buiten daalde de sneeuw geruisloos neer. Een spierwit sprookje afgetopt met een fonkelende sterrenhemel.

Een prettige kerst gewenst en dat er maar een flinke bak vrede mag komen.  

 

Tekst: Mink Out.                               Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl