De krant.                     Minks wekelijkse column 14-1-2026

 

Als mens tegenover mens kan ik bij deze wel bekennen dat ik verslaafd ben. Kijk nou heeft iedereen volgens mij wel een verslaving, maar die van mij is er 1 van de hardnekkigste soort. Wellicht laat de verslaving van een cafébaas zich eenvoudig raden, zal u in uw onmetelijke wijsheid denken, maar ik moet u teleurstellen.

Niet dat ik het idee heb dat u mij graag zou zien als een alcoholverslaafde, maar meer dat u fout gegokt heeft door een link met mijn beroep te leggen.

Maar ik drijf, zoals gewoonlijk, af van het door mij te behandelen onderwerp.

De verslaving waar ik van doordrongen ben is die aan de sociale media.

Zeg maar ff vlug YouTube (YT), Facebook (FB) en omdat Meta dat gekoppeld heeft ook nog aan Instagram. Met de laatste doe ik niet veel, maar door die koppeling ga je toch antwoord geven, gewoon uit een soort fatsoen. 

Nou was/is de tijd die ik kwijt ben aan deze kanalen best wel aanzienlijk.

Laat ik stellen dat ik uit angst mijn schermtijd niet meer regelmatig check.

Dat is toch ook wel een duidelijke aanwijzing dat het e.e.a. uit de hand loopt.

 

Maar toch is de tijdsduur niet zozeer het probleem, ik functioneer nog best.

Mijn werk lijdt er niet onder en zeker via YT doe ik enorm veel kennis op over kunst, geschiedenis, boeken enz. Dat wekt weer meer interesses op, das goed.

Neen, wat mij zorg baart is het in dezelfde bubbel van interesse te blijven hangen, of te worden gedwongen, vanwege die hardnekkige algoritmes.

Ik zie alleen nog maar dingen over kunst, motoren, vrouwen en huisdieren.

Laatst een lange reportage over Iran gekeken, word ik plots bedolven onder een lawine over die “Iraanse lente” terwijl het nieuws nog niets meldde.

t’ Zelfde met dat Oekraïneconflict, plots een tsunami over dit onderwerp.

Door die bubbel- en klikangst stagneert mijn “wijzer” worden wat jammer is.

En nou wil ik het niet eens hebben over fakenews en deepfake foto’s of films. Dat wekt nog meer wantrouwen op over wat ik via het internet tot mij neem.

 

Nou las ik laatst gewoon een simpele krant, u kent ze misschien nog wel.

Die dingen waarvan je de bladzijden handmatig omslaat en niet kunt inzoomen.

Ze houden ook niet bij wat je leest en hoe lang. En als je ff oplet kom je er ook wel achter of ze aan factchecking doen en min of meer onafhankelijk zijn.

Een ander voordeel: het dagenlange reclameterrorisme blijft hierbij ook uit.

Ja en toen besefte ik ineens dat dit wel heel wat relaxter las dan online.

En als je koffie er overheen valt koop je voor weinig gewoon een nieuwe krant.

 

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl   1890 Housekeeper. Eva Bonnier (1830–1906).  

Ondergronds.             Minks wekelijkse column 7-1-2026

Ben al meerdere malen in Parijs geweest. Op de motor en niet zoals nu met de trein. Als de winter je overvalt zit je mooi vast.

Met de motor vond ik fijn, je rijd dan door die stad, bent overal snel en leert vrij vlug de weg vinden in die heksenketel.

Toeteren van ik kom er aan, of wil er door. Niet zoals thuis van boerenlul.  

Maar wat ik nog belangrijker vind is dat je dingen ziet die je in de metro mist. Ja de metro, daar reis ik nu ondergronds mee. Had eerst een hevige vrees, zo van kan dat maar goed gaan, straks rijd ik verkeerd en wat moet ik dan doen.

Met wat advies begeef ik me nu krijgshaftig in het metrolabyrint van Parijs.

Ja , je zal nog lang genoeg onder de grond verblijven, dus nu zo min mogelijk.

Mooi bruggetje voor mijn metroritje naar de begraafplaats Père-Lachaise.

Bij eerdere Parijsbezoekjes kwam het er niet van, maar het boekje over deze plek van die “Links naar rechts” gozah Rob Kemps maakte mij nieuwsgierig.

Rustplaats voor heel wat groten der aarde, waaronder veel kunstenaars waar ik fan van ben. Ga ze u niet noemen, het zal u wellicht mateloos vervelen.

Tis een beetje een stad met over het algemeen hele kleine huisjes, tuurlijk zitten, of beter gezegd, liggen er ook uitslovers bij met kolossale bouwsels.

Net als in de steden der levenden heb je er het ingetogen- en het patsertype.

Alleen heerst hier, in plaats van overlast gevend burengerucht, serene stilte.

Ik bezoek wat graven van mijn helden en heldinnen, best een raar idee dat hier hun overblijfselen liggen. De zon gaat onder en het wordt nog kouder. Voor een specifiek graf moet ik tussen engtes door en kom bij de echte oude met mos bedekte tombes. Takken striemen, het wordt krap en onbehaaglijk.

“Zo, ben je daar” fluistert plots een stem uit zo’n tombehuisje. Ik zie een deel van een monnikskap en een finale zonnestraal laat een zeislemmet schitteren.

“Heb hier nog wel een mooi pandje voor je vrij Minnekus Out. Ik wacht al een tijdje op je. Dacht dat jouw tijd zo zoetjes aan wel gekomen was mannetje”. Zijn koude knokige hand omvat mijn pols klemvast. Hij heeft me, dat was um.

Kippenvel, nekharen recht overeind. “Nog ff niet meneer?” smeek ik angstig.

De sluitingsbel van de begraafplaats luidt. “Ik moet nu echt gaan meneer, mats me, ik heb het nog zo enorm naar mijn zin. Ik kom heus wel, maar nog ff niet toch?” Hij twijfelt, knikt zijn hoofd zo van ga dan nog maar even. Zijn grip verslapt, ik knik dankbaar terug en ren, alsof de duivel me op de hielen zit, naar de uitgang. Wat later zit ik opgelucht weer ondergronds in de metro.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl      

De barmhartige Marokkaan.  

Als ik aan mijn bureau zit heb ik een kleine foto van Den Ouden Neel aan het pennenbakje vastgeclipt met zo’n houtklemmetje.

Het zit in zo’n truttig zilveren lijstje waar ze er te veel van had.

Een leuke herinnering. Als ik er naar kijk voel ik geen verdriet, moet altijd glimlachen en ben trots dat we haar zo lang konden steunen.

Missen doe ik haar wel, niet alleen haar, maar ook alles om haar heen, het tehuis met al zijn mensen en zo, maar het was genoeg, 100 jaar is echt zat.

Op die foto zit ze in een witte PVC tuinstoel, met zo’n gestreept kussen, op het plaatsje achter haar huis in de Noordstraat. Klein maar fijn, zeg maar ff.

Er hangt een bloeiende geranium in een beschilderde klomp aan de muur.

Ze kijkt tevreden, zo van ik hou nog wel een beetje een oogje op je knulletje.

 

Schiet me ineens een verhaal te binnen uit haar laatste volle levensjaar.

Ik parkeer de invalidenbus op een parkeerplaats voor mijn deur, maak haar rolstoel los, doe de achterklep open, maar de achterplank klapt niet uit.

Het voorwiel van de bus staat op de stoep, dan gaat die plank niet plat.

Ik doe het hekwerk weer dicht en laat Den Oude Neel met rolstoel, remmetjes er op, midden in de ruimte staan. Deuren dicht, “ik rij hem ff van de stoep af mam”. Ik geef zachtjes gas, hoor een gil en de rolstoel kiept achterover. Een flinke klap, ze gilt, jammert, ik spring naar achter, probeer haar te sussen. Geschokt en met mijn jarenlange ervaring met Den Ouden Neels gevoel voor drama zeg ik: “Ja hou nou maar op met dat gejammer mam. Daar gaat het niet van over, ik help je wel ff overeind schat”. Ze werd kalm.

 

Ja, wat denk je met moeders: 110 kilo schoon aan de haak, dat ging niet alleen.

Aan de overkant zag ik een groepje Marokkaanse jongens lopen. Ik riep of ze bij konden springen. Snel waren ze gevieren drukdoende met helpen.

Of het hun eigen moeder was, zo bezorgd gingen ze met Den Ouden Neel om.

In een mum stond de stoel, met Den Ouden Neel erin, weer op de stoep.

Ik dankte de mannen voor de geboden diensten en schudde hartelijk handen.

Toppers! Moeder ongedeerd, in een mum zat ze weer aan de koffie met gebak.

Kijk dit soort acties mogen ook wel eens voor het voetlicht gebracht worden.

Alleen 1 ding van dit ongelukkig gebeuren blijft toch wel aan mij knagen.

Terwijl die jongens haar overeind tilden bleef ik het tasje van Den Ouden Neel, dat geopend naast haar stond, met enige regelmaat in de gaten houden.

Zou ik dat bij iedereen doen? Ondanks dat: bedankt barmhartige Marokkanen.

 

Tekst: Mink Out.                 Bundels 1 en 2 verkrijgbaar op: www.conckshop.nl    

Jan.                                      Minks kerstcolumn 24-12-2025

 

Het liep tegen de kerst, Annie had 70 lentes aangetikt en dat moest groots gevierd worden met veel drank en spijzen.

Het cafeetje op de hoek was een goede plek om dat te doen.

Annie had zich lekker jeugdig opgetut, waardoor je haar die 70 jaren niet zou geven. De natte felicitatiekussen vlogen om ieders oren.

Tineke, een vriendin van Annie maakte, samen met haar nieuwe vriend Jan, ook hun opwachting. Het was duidelijk dat Jan en Tineke hun 2^e jeugd doorliepen.

Annie had me al toevertrouwd dat het stel als Velpon en Bisonkit waren.

In deze opmerking dacht ik een flinke zweem van jalouzie te bespeuren.

Jan en Tineke hadden heel wat gedaan om hun jeugdigheid een boost te geven. Sjaals zaten losjes om hun rimpelnekkies gedrapeerd. Flowerpower zeg maar.

Een aantal kralenarmbanden en leren veters snoepten er nóg een paar jaar af.

Ja, ze waren overduidelijk aan elkaar verbonden, een glanzend voorbeeld van prille verliefdheid. Het aan elkaar plukken en zoenen bezegelde deze status.

 

Een kans om zich nog meer te onderscheiden van hun ‘suffe’ leeftijdsgenoten werd na korte tijd op een presenteerblaadje aangereikt, dansmuziek klonk.

Jan greep zijn Tineke bij de hand en begon als een jonge hond te bewegen, hij liet zijn danspartner alle hoeken van het café zien. Ze wervelden om elkaar heen of het een lieve lust was, ze voelden zich heerlijk. Duidelijk wat te hoog gegrepen: Jan zakte in elkaar en Tineke slaakte een hartverscheurende kreet.

Het zag er niet best uit, Jan op een brancard in de geparkeerde ambulance.

Tineke bleef als een treurwilg achter met haar handen voor het gezicht.

Dat zijn rare momenten, de muziek gaat uit, de goede sfeer is plotsklaps verdwenen en terwijl iemand in de ziekenauto voor zijn leven vecht bestelt een ander glashard een bacootje aan de bar. Waarom niet, live goes on.

 

Het duurde best lang. Plots ging het licht in de ambulance uit en reed deze stapvoets de straat uit. Op zeker dat Jan de pijp aan Maarten had gegeven.

Tineke gilde smartelijk dat ze haar pas gewonnen liefde zo snel was verloren.

Maar toen de ambulance uit het zicht verdween werd, als bij een wonder, de wachtende Jan zichtbaar om over te steken. t’Was een flauwte, niets loos.

Het weerzien was hartverwarmend, de tortelduiven waren gelukkig herenigd.

Binnen ging het tot in de late uurtjes door, buiten daalde de sneeuw geruisloos neer. Een spierwit sprookje afgetopt met een fonkelende sterrenhemel.

Een prettige kerst gewenst en dat er maar een flinke bak vrede mag komen.  

 

Tekst: Mink Out.                               Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

De kist.                               Minks wekelijkse column 17-12-2025

 

Het was een hele tour om de grenen grafkist, uit de fietsenbox onder het flat, de trap op te krijgen zonder hem te beschadigen.

Ja, we hadden dat ding zolang daar opgeslagen tot de grote dag. Hij was nodig als rekwisiet voor een eng feest in een zwembad. Vanuit die kist moest een zekere Graaf Dracula acte de presence geven in een soort van dance macabre, waarin onschuldige meisjes veranderden in vamps.

Overdag werd de kist, gecamoufleerd met een sprei, het zwembad ingedragen. Paniek onder de bezoekers toen de sprei er af gleed, voordat de opslag bereikt was. Een doodskist: er was natuurlijk iemand verdronken!

 

Ok, een foto met jezelf in zo’n kist wilden alle medewerkers wel hebben, dus werd het dringen om een plek waar men normaal niet voor staat te trappelen.

Toen de generale repetitie aanvang nam moest de toneelspelende neef er in.

Aan zijn instap-enthousiasme en angstige blik was overduidelijk te zien dat dit een nep-Dracula was die de kist zeker niet als een riante rustplaats zag.   

Na wat stimulerende woorden lag hij er dan toch eindelijk in, het was maar voor korte duur, de afstand aan de lange zijde van het bad en een stukkie.

Het deksel over de tapeinden heen, de eikels werden handvast aangedraaid.

 

Dragers, in vol ornaat, namen de ‘kist’ op hun schouders. Het Adagio in C Minor van Albinoni (prachtig, zoek maar op) vloeide zoetgevooisd uit de boxen. De stoet ging stapvoets en vol van geveinsde piëteit langs het waterpolobad richting podium alwaar een sokkel wachtte op de uitstappende graaf Dracula.

Maar wat was dat? Tumult vanuit de kist. Aanzwellend gebonk was duidelijk hoorbaar. Naarmate het gebonk luider werd bewoog de kist ook steeds meer. Er was blijkbaar een duister probleem in de aardedonkere kist van de vampier.

Snel werd de kist op een kantinetafel geplaatst en de eikels losgeschroefd.

Een zuigend geluid, deksel er af, een paarse neef Dracula hapte naar zuurstof of zijn leven er vanaf hing. Blijkbaar was een doodskist niet zo geschikt voor levende lijven. Er kan geen zuurstof in, daar staat toch geen drager bij stil.

 

We hebben maar wat klosjes met een tapeindgat gemaakt zodat de ventilatie in de kist optimaal was. Na een straffe overreding kregen we neef Dracula, die plotseling als de dood was voor onze prachtige kist, er ook weer in terug.

Al met al werd de opvoering en de Mysterie Pool Party een doorslaand succes.

Dus: niet je kist in voordat je dood bent, anders laat je wellicht het leven.     

 

Tekst: Mink Out. Voor de kerst bundel 1 en 2 op: www.conckshop.nl

DNA.                            Minks wekelijkse column 10-12-2025

 

Kijk, dat die ADO Den Haag hooligans regelmatig verder gaan dan dat je van fans mag verwachten is haast niet te vermijden. Die schermutselingen bij Cambuur-ADO, zo’n 3 weken geleden, waren weer een triest voorbeeld. Toch levert zoiets ook wel weer interessante beelden op. Zoals die ADO-er die als enige dapper over het scheidingshek wist te klimmen. Plotseling stond hij ‘huh’, zonder zijn vrienden, tussen de Cambuuraanhang en kreeg de klappen waarom hij vroeg.

Mazzel voor deze ‘mat-gast’ waren de reddende Cambuur-supposten en zo.  

Kunnen ze er nu echt wat aan doen die Haagse mat-gasten? Ik denk het niet.

Voordat u mij verdenkt van té veel clementie zal ik u dit eens haarfijn uit de doeken doen. Het zit gewoon besloten in hun DNA, ze zijn eigenlijk onschuldig.

Wat denkt u, het handelt hier om kleinkinderen van de nozems die met dat Rolling Stones concert in 1964 de Kurzaal van het Kurhaus in onze mooie badplaats verrampeneerden. Ja ook toen al. Alleen lichter getint dan dit jaar.

Het zit in de genen, hen treft geen blaam, goeie jongens, alleen dat DNA hé.

 

En laten we de Gevangen Poort niet vergeten. U weet wel dat grapje met die gebroeders De Witt. Gewoon gevild en deels opgegeten door het volk uit de stegen en sloppen van het toen veel kleinere ‘s-Gravenhage. Slecht een pink en tong is wat rest van deze vooraanstaande politici die het beste voor hadden met den Hollander. Het was schijnbaar een spelletje van Oranje, nepnieuws!

Wellicht voelt u op uw klompen aan waar ik naar toe wil? Ja precies daarheen!

Ook dit waren voorouders van de Haagsche hooligan, weer dat dekselse DNA.

 

Ja en hoe ga je dat in godsnaam keren? Is er tegen DNA-programmering iets in te brengen, behalve genetische manipulatie (klinkt wel erg Adolf-achtig).

Ik denk het dus van wel. Ik denk dat wij, de zijlijnkijkers, met die ‘andere’ DNA, van het gelaten en ingetogen afkeuren nu echt eens in moeten grijpen. Maken we ook meteen een vuist voor onze immer tolererende voorouders.

De zwijgers wat meer gas er op en de Hooligan een beetje in de remmen.

Neem die ander bij de hand of zo nodig bij de strot en laten we voetbal weer leuk maken. Het is Engeland gelukt, waarom ook niet in ons kikkerlandje.

Want laten ff eerlijk zijn, ze bedoelen het niet zo, het zijn aardige gasten.  

 

Dit verhaal is gelardeerd met een gezonde en bescheiden dosis sarcasme. Deze voetnoot heeft als bedoeling onnodige discussiepunten te omzeilen;-)  

 

Tekst: Mink Out. Bundels voor onder de kerstboom: www.conckshop.nl

  1664 Celebrating the birth. Jan Steen.

Bier.                            Minks wekelijkse column 3-12-2025

 

Ja dit verhaal gaat over bier. Kwam op het idee door een gesprek met Aai (Arie) tijdens de fantastische film Nürnberg.

De uiteindelijke berechting van de overgebleven Nazitop, met in het bijzonder Hermann Göring, is hier echt ‘fabelhaft’ verfilmd.

Dat de bloedige bevalling van deze partij plaatsvond in een bierkelder maakt deze geforceerde cirkel, over het begin van dit bierverhaal, ‘net aan’ sluitend.

 

Bier, ik verkoop het al 30 jaar, en besef me plots dat ik het nog langer drink.

Het begon zo op mijn 20^ste. Ik was laat, met meer dingen, maar haalde de schade in rap tempo in, wat was ik lekker bezig. Alleen voor de gezelligheid.

Maar ja, het werd alsmaar gezelliger en gezelliger, er kwam geen einde aan.

Ik was nou eenmaal een horecagozah, DJ geweest in een klein, tof tentje.

Was daar kind aan huis, op stille avonden met de baas nippen en inzakken, op drukke avonden hieven we met veel bravoure de schuimkop klotsende kelken.

Daarna nog even een bezoekje aan de binnenstad waar we nog ff doorgingen.

Je kan zeggen dat ik er aardig tegen kon, aan mij zag je niks, alleen vrolijker.

 

En gewoon naar mijn werk, wel met vallen en opstaan weliswaar, maar ik ging.

Ok, heel soms moest een griep mijn te grote kater verbloemen, maar toch.

Wat dat betreft is er weinig verandert, jongeren van nu hebben ook wel griep.

Ondanks alle goedbedoelde Sirespots, leeftijdsverboden en prijsverhogingen zuipt de jeugd nog net zoveel als toen, alleen niet meer in de legale horeca.

Ik zie ook wel weer trends van bieren met minder alcohol, die best smaken.

Mensen vragen er om. Eigenlijk zijn er best wel wat die de gezelligheid willen, maar niet de alcohol, en dat mag van mij ook, de keuze is reuze zeg maar ff.

 

En ik, diehard (nou ja diehard?) biertjesnuttiger drink steeds minder.

Kan er gewoon niet meer zo goed tegen, slaap erna erg slecht, ben gesloopt.

Had ik vroeger niet, Je kan gerust stellen dat ik er niet goed meer tegen kan.

Maar ik vind het nog steeds lekker en gezellig, dat is een beetje het funeste.

Aan de bar maakt het de tongen los, we praten serieuzer en lachen harder.

Om de misère en slapeloosheid het hoofd te bieden hebben mijn lotgenoten en ik, vindingrijk als we op dit gebied zijn, een top compromis op maat gevonden.

We drinken uit kleinere glazen, 16 cl. Hetgeen aanzienlijk scheelt per glas.

We wachten dan netjes tot de anderen hun (grotere) glazen leeg hebben, dat werkt…….Maar naarmate de avond vordert drinken ze alsmaar trager……

  

Tekst: Mink Out. Voor sint/kerst bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1878 At the café. Édouard Manet.  

Sniper Alley.                        Minks wekelijkse column 26-11-2025

 

Toen ik pas neerstreek in mijn Voorburgse cafeetje aan de Hoekweg, idyllisch gelegen aan de Trekvliet wachtte me een verrassing van jewelste: een heus asielzoekerscentrum vlakbij.

Op nog geen kilometer hemelsbreed aan de Junostraat werden zo’n 250 vluchtelingen gehuisvest. Merendeels getraumatiseerde figuren?

En ik dan als enig café in de buurt, zou ze natuurlijk allemaal binnenkrijgen.

Het zat me niet lekker, maar buiten een pittig gesprek met een Joego onder de naam Drako en zijn reusachtige maat in een wit, nep-Nike trainingspak en het vermaken van een 5-tal pikzwarte Afrikaners, met een heus stamhoofd wiens voeten ze kusten en wat losse incidenten viel het allemaal best wel mee.

 

Kreeg ook van die gasten binnen die zich moeiteloos bij de vaste klanten aansloten, Senna was er zo één, tofferik, had een geluidsstudio in Sarajevo.

Had hij net, al zijn geld zat er in, ging erg goed, sommige hits sloegen in als een bom. Tot er een echte bom op zijn studio neerkwam, een echte hit.

Slechts een krater markeerde de plek waar Senna had gedacht zijn toekomst op te kunnen bouwen. Niets restte om te blijven, hij vluchtte naar Nederland.

Is toch ellende, een paar jaar ervoor hoste Sarajevo de Olympische spelen, zoiets moderns, je kon je toch niet voorstellen dat daar zo’n Neanderthaler event zou gaan voorvallen, zoals die brute oorlog tussen bevolkingsgroepen.

Herinneren me de docu nog dat Serven vanaf de heuvels de stad beschoten met wellicht de echte hit van Senna. Radovan Karadzic liep daar ook rond.

 

Vanaf die heuvels werden door snipers vrouwen, mannen, ouderen en zelfs kinderen, die op straat liepen voor boodschappen of zo, onder vuur genomen.

Zit een tragisch verhaal aan vast: de Sarajevo Romeo en Juliet, door snipers doodgeschoten, lichamen lagen dagen bij elkaar op straat. (Docu op YouTube).

En als je dan wel genoeg drollen in de goot van het menselijk bestaan hebt zien drijven, schijnt er toch nog een overtreffende trap te zijn die regelrecht toegang zou moeten bieden tot aan en door, de poorten van de hel.

Zeer rijke Italianen, Russen en Amerikanen kochten zich, voor veel geld, een geheel verzorgde “safari” om op de mensen op Sniper Alley te mogen schieten.    

Er waren zelfs tarieven, kinderen kostten het meest, daarna mannen, dan vrouwen, liefst gewapend en in uniform, bejaarden mocht je gratis afknallen.

Er schijnen bewijzen te zijn. Kan een mens zo ver afdalen? Daal dan die trap maar af, en mogen u eeuwig branden! Lekker verhaal. Rijke Amerikanen???  

 

Tekst: Mink Out. Voor sint/kerst bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl     1908 Street Scene Dresden. Ernst Ludwig Kirchner.  

Slingeruurwerk.          Minks wekelijkse column 19-10-2025

 

Het oude slingeruurwerk dat in mijn huiskamer hangt heb ik ooit van mijn vader gekregen, een erfstuk van zijn ouders zei hij.

Vaak staat het stil. Niet omdat het kapot is, maar gewoonweg omdat ik er de tijd niet voor neem om hem gelijk te zetten en op te winden.

Hij staat iig niet jaren onopgewonden in een slaapkamer zijn tijd te verdoen.

Neen, bij mijn oma en opa in Haarlem stond dit uurwerk nooit stil, bij hen hoorde het klok-opwind-ritueel bij de dagroutine. Ze waren reuze trots op het ding, was een huwelijkscadeau, een waar pronkstuk dat altijd in de was stond.

Kan me zo voorstellen dat, als ze ‘s morgens uit bed kwamen, opa als vaste prik het slingeruurwerk een paar slagen gaf, terwijl oma de D-E koffie zette.

Als ik in bed lig slaat hij de hele en halve uren, heerlijk geluid is dat.

Mijn oren vullen zich met de klanken die mijn grootouders ook ooit hoorden. Die prachtige bassige drieslag per keer, dat geeft me een geborgen gevoel.

Zo van dat er vanuit het verre verleden ook nog een beetje op me wordt gelet.

 

Dit slingeruurwerk houdt de familie Out dus al zo’n 100 jaar bij de tijd.

Ja uhhh, alleen bij mij dan soms niet, wanneer ik hem weer eens vergeet.

Weet je, als ik die klok opwind, bevestigt dat een onzichtbare familieband.

Als je dan het glas-in-lood deurtje opent kijk je tegen dat oude uurwerk aan,

net als ooit mijn opa en oma. Een wat muffe houtlucht komt je dan tegemoet. En dan die prachtige oude sleutel om hem met een droog geratel op te winden.

Ook het op tijd zetten gaat niet zo maar. Familieregel schrijft van ou(t)dsher

voor dat je de wijzers niet tegen de richting in mag draaien, dan gaat tie stuk.

Telkens wachten tot de slagcyclus is uitgegongd, spaart óók reparatiekosten.

 

Deze klok heeft ook de heftige tijden meegemaakt, zo slingerde hij zich ongeschonden door de 2^e Wereldoorlog. Razzia’s, mannen moesten gedwongen werken in Duitsland. Ramen afgeplakt, letterlijk en figuurlijk donkere dagen.

Wachtend op het vrolijk feit dat ouderen AOW kregen telde hij minutieus af. 

Hij liep onverstoorbaar door de Cubacrisis heen, dat met die atoomdreiging, en sloeg de dodenklok bij het plots overlijden van bombshell Marilyn Monroe.

Dat die President Kennedy aardig in de explosieven zat is wel duidelijk, maar dat terzijde. Over de wat recentere geschiedenis zal ik ff niet uitweiden, dat weet iedereen wel: over moderne oorlogen de financiële crises, corona, EK 88.

Dit slingeruurwerk doorleefde zat. Hij loopt nog steeds en wellicht nog langer.

Het kijkt stoïcijns op ons neer en slaat uren die nimmer terug zullen keren.

 

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

   

Grote mensen.            Minks wekelijkse column 12-11-2025

 

Op mijn vakantie in Italië, belandde ik in de Arena van Verona, alwaar men in het oude Romeinse Amfitheater opera’s opvoerde.

Het was prachtig, op zo’n warme nacht in de openlucht waar de echte maan als een decorstuk gestaag voorbij schuift, luisteren naar een opvoering van Aida, gecomponeerd door dé maestro Gioseppe Verdi.

Toegegeven, het was een wat treurig verhaal met een nog treuriger einde en jammerlijk een opera met maar weinig herkenbare muziekstukken of aria’s.

Maar als je daar bent laat je zo’n spektakel niet schieten, alles bij elkaar was het een avond die de zoveelste gouden rand van dit Italië avontuur betekende.

 

Maar ik laat me meeslepen, het onderwerp van de column is grote mensen.

Dit item rispte ik op toen een man, die mij bij deze opera opviel, voor de zoveelste keer sinds deze fantastische vakantie door mijn hoofd spookte.

Het was voordat de opera begon, die momenten van naarstig zoeken, weer opstaan, netjes knikken zo van geen probleem en ff wat kennismaakgekeuvel.

Dat moment van het is nog niet begonnen, maar we zijn er popelend klaar voor.

En daar stond hij dan met zijn goudblond geverfd en gekruld kapsel, de benen licht gespreid, de armen over elkaar, stoer de/zijn massa te overzien.

Een vergelijk met de wrede Romeinse heerser Nero kon ik niet onderdrukken.

Zijn houding wekte bij mij het idee alsof hij de baas van alle aanwezigen was, en dat hij, zonder enig gevoel van mededogen, ze zo het slagveld op zou jagen.

De paralellen met Adolf H of zijn maat Benito M kon ik moeiteloos trekken.

Voor een beschrijving van zijn nazaten en vrouw is mijn columnruimte te karig.

 

Na de opera pik ik een terras met uitzicht op de in kunstlicht badende Arena.

Een stukje verderop zat goudlokje, zijn gedrag sloot naadloos aan bij mijn typering van de onvervalste dictator. Luisteren! Ik ben de baas van de wereld!

Reuring rolde plots als een golfbeweging vanaf de arena langs de terrassen.

Als bij een stadionwave stond de meute applaudisserend en bravo roepend op. De diva liep, ondanks haar gevolg en geweldig talent, ingetogen wuivend langs. Genietend, maar in verlegenheid gebracht door deze zee van aandacht. Mooi.

Echt Italiaans was het, een beetje dat gemaakte, maar prachtige theatrale. Ze was struis als een diva kan zijn, zoiets als de operazangeres uit Kuifje.

2 grote mensen. Blondlokje die dat veinst en tergt door zelfoverschatting.

De diva, barstensvol talent die dit draagt met een stijlvolle bescheidenheid.

Best een geruststellende tegenhanger, de menselijkheid toch weer gered.   

    

Tekst: Mink Out. Voor sint/kerst bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl