Nou denkt u bij gebarentaal wellicht aan de kunst van het communiceren, met ledematen en mimiek, tussen mensen.
Dat is natuurlijk ook een logische gedachtegang (van zaken).
Zeker nadat we de zo’n anderhalf jaar regelmatig de coronapersco’ s zagen die Mark en Hugo ons voorschotelden. Onontkoombaar werden we met stomheid geslagen over de vaardigheid der beweegvertalers.
De gebarentaal waar ik het over wil hebben, of u het gelooft of niet, is die met Trees. Voor de outsiders; Trees is mijn eenogige poes.
Een jaar of wat geleden was ze plots spoorloos, niks voor haar.
Later bleek deze ouwe viervoeter stokdoof en dement te zijn.
Bij de zoektocht was roepen niet een van de mogelijkheden zeg maar.
En zelfs een kat die dement is weet net als een mens ook niet echt waar zijn huis woont, laat staan dat hij het ooit nog terugvindt.
Zo’n beest drentelt volgens mij gewoon in het rond zo van: wat is het hier mooi of niet, of zo. Overigens is het ook wel wat lastig om je in de gedachtes van een demente kat te verplaatsen, vindt u niet?
 
Dat dove heeft ook zo, hoe lullig het ook klinkt, zijn voordelen.
Wanneer ik de koelkast open, staat ze niet meer steeds met haar snufferd tussen mij en de lekkere hapjes. Ook het stofzuigen vindt voor haar onopgemerkt en zonder kattenluikuitbraak plaats.
Klom ze vroeger langs mijn spijkerbroek omhoog wanneer ik een blik zalm in gelei opentrok blijft ze nu, als een sfinx voor zich uit kijken. En als ze mijn handeling toevallig wel ziet snapt ze er nog niks van.
Dan gebarentaal ik haar om naar het etensbakje te lopen.
Dus in nachtelijk huize Out maak ik een uitnodigend gebaar met een sierlijke buiging en een zwaai met mijn arm. Zoals iemand die een gast een stoel aanbiedt, maar dan een keer of vijf.
Hetzelfde ritueel met naar bed gaan. Ik nodig haar, met een naar mij toe bewegende hand, uit (slaan helpt niet………op het matras dan).
Het duurt ff maar uiteindelijk ligt ze dan toch met haar kopje op mijn onderarm te slapen. In gebarentaal: ik voel me hier thuis:-)
 
 
Tekst Mink Out. Bundel nu verkrijgbaar: www.conckshop.nl

 

Mazzelpik.    Minks wekelijkse column 25-8-2021

 

Voor het eerst sinds maanden een echt dagje vrij.

Altijd een heel gedoe met beslissen wat dan te doen.

Het hardlopen, of wat u wilt joggen heb ik vanwege een wat minder presterende knie maar even uit mijn hoofd gezet, helaas. Met het Kafkaboek van duizend bladzijden in mijn rugzak is wandelen overigens wel net zo’n inspannende bezigheid als joggen zonder.

Zwaar boek met zware kost, maar het moet en zal uit, nu op blz. 659.

Stug doorstappend pik ik de tred van het marslopen uit dienst weer op. Handen in een vuist, duimen naar benee, links, recht, links rechts enz.

Bij de vijver in het Haagse bos ga ik op een bank in de schaduw zitten.

Ik pak mijn 1000 pagina’s dikke kwelgeest en worstel me door de immer naargeestige sfeer die K met verve en schijnbaar veel plezier schetste.

Een moedereend met pijltjes flipperen voorbij, de zon schijnt, bomen ruisen, tis de rust waar ik naar snak. Toch komt ook hier een eind aan.

Thuisgekomen, telefoon weg. Find my I-Phone (voor de onwetende: programma om je I-Phone te vinden) wijst op het bankje aan het meer.

Met een rotgang er heen, niets! Na een telefoontje neemt iemand op en ik kan hem halen. Opgelucht kom ik thuis, doe mijn brillenkoker open……. Nee hè een kostbaar brillenglas gebroken, lekker rustig dagje vrij.

 

Voor Tutje (ons voordelig, elektrische autootje) ben ik een bluetooth geluidsinstallatie aan het inbouwen naar een YouTube voorbeeld.

Met vereende krachten en in fases lukt dat verrassend goed.

Nog slechts 4 zeer kleine schroefjes en de overwinning is binnen.

Buiten in de nacht is het nog een heel gepiel om die minischroefjes in de kleine gaatjes te krijgen. Met het puntje van mijn tong tussen mijn lippen en het zweet op mijn voorhoofd gaat er één goed, dan twee, dan drie, nu het laatste schroefje en de champagne kan open. Maar dan……

Een moment schijnt het minischroevendraaiertje zijn magnetiserende krachten te hebben verloren. In slow motion laat hij het kostbaar kleinood los. Het verdwijnt in een onmetelijke diepte en duisternis.

Treurend over de niet af te maken klus nemen we, in mineurstemming, een drankje op het onvoltooide werk, echt pech.

Waarom niet wat extra schroefjes er bij, dat risico van kwijtraken zit er toch dik in met die kleine speldenknoppen, zeker een managerstruc.

Bij het weggaan ruimen we op. Dan, vanachter een viltje, doemt plots een vijfde, onopgemerkt minischroefje op, ben ik ff een mazzelpik!!!

 

Tekst: Mink Out.                         Bundel nu verkrijgbaar: www.conckshop.nl

Kleine man.            Minks wekelijkse column 18-8-2021

 

De grote autoambulance kwam midden op de Hoekweg pal voor het café tot stilstand. Het had iets weg van een alien die zijn net gelande ufo verlaat. De kleine, tanige man klauterde uit de metershoge chauffeurscabine naar beneden.

Een en ander gebeurde met een soort van geforceerd gemak.

Alsof hij iets te bewijzen had, maar ik kan me natuurlijk vergissen.

Gelet op de werkschoenen en de reflecterende oranje tuinbroek zat het met de veiligheid van deze redder in nood wel snor.

 

“Wellicht kunt u die wagen even om de hoek of langs de kant zetten, zo kan er geen mens meer door”. “Luister, ik ben aan het werk, ze wachten maar lekker of ze rijden gewoon weer ff terug”.

“Wilt u koffie?” vroeg ik om hem gunstig te stemmen, uiteindelijk was hij degene die Tutje van de onwrikbare handrem moest krijgen.

Zijn koffie nuttigend belde hij wat collega’s over hoe zo’n elektrisch autootje uit de geblokkeerde stand te krijgen was, niemand wist het.

 

Na de koffie liepen we richting Tutje. Met luide stem over dat hij aan het werk was gebaarde hij de volop toeterende file om te keren.

Tot mijn grote verbazing kreeg hij het nog voor elkaar ook.

“Heeft u wel verstand van zo’n elektrisch autootje?” “Tuurlijk” zei hij zelfverzekerd en stak de sleutel in het slotje van het dashboardkastje.

“Uuuuuhhhh, het contactslot zit bij de stuurkolom”. “Ja dat weet ik”, sprak hij weer net zo zelfverzekerd en bewijzingsdriftig.  

De hoop op een snelle reparatie daalde tot het nulpunt zult u begrijpen.

 

“Laats waren er een paar die wilde dat ik de motor van mijn oplegger af zette. Hadden ze last van. Echte zeikers. Heb ze de waarheid verteld, vond mijn baas niet zo geinig, heb ik schijt aan, wat ken die dan.

Na een paar forcerende rukken aan de handrem gaf hij godzijdank de moed op. Zijn Spartaanse aanpak leek me niet de beste. 

“Neen meneer, dat gaat niet lukken vandaag, hij moet naar de garage”.

De handigheid hoe hij met de reuze oplegger omging was bewonderings-waardig voor deze kleine man. ‘t Maakte hem groot. Zó bewees hij zich. Ons klein Tutje ging mee met de vliegende schotelman. Het kwam goed. Maar deze gozer, die ga ik niet snel meer vergeten.

 

Tekst: Mink Out.                    Bundel verkrijgbaar: www.conckshop.nl

Bij mazzel komt donderdags de afvalman. Hij leegt mijn kliko en zet hem steevast terug aan de overkant.
Irritant maar ik moet er mee leren leven.
Zo ook vorige week. Ik sjokte, in het spitsuur, met gevaar voor eigen leven, haaks over de Mariannelaan en de tramrails naar ‘onze’ kant.
De veilige stoep bereikt hebbende stond een jonge vrouw, steunend op het hek, billen naar mij gericht, haar regenbroek uit te trekken.
Een nauwsluitend tricot onthulde een derrière om in te bijten.
Ik moest en kon me inhouden maar het was wel tijd voor iets leuks.
“Nee joh, dat is nou ook weer niet nodig”, gooide ik er lachend uit.
Ze had weinig humor. Als blikken konden doden…… ze reed woest weg.
Wellicht voelde ze zich verheven en hoe ik zoiets durfde zeggen.
Had ik het nou verkeerd ingeschat of was zij, ondanks haar ogenschijnlijk goed geproportioneerd lijf, lid van de lange tenenclub.
 
 
De meningen aan de bar waren verdeeld. De grens tussen het wel- en niet kamp lag gemiddeld tussen de jongeren en de ouderen.
“Moet kunnen” hebben de ouden gezongen. “Kan echt niet meer”, piepten de jongen. K had geen kwaad in de zin dus ik vond dat het kon.
Die op-eieren-loop maatschappij das niks voor mij. Ik ben genuine.
Dat voor de bühne een ander uithangen dan wie je bent zint me niet.
Tuurlijk is het altijd wel een beetje opletten met wat je zegt, maar humor of een gesprek moet geen mijnenveld worden. Dat doet afbreuk aan de spontaniteit en zo doende ook aan de echtheid van een dialoog.
 
   
Een uitwas zijn veelal de speeches van politici en meer van dit soort Vips, deze worden door slimmeriken bedacht en geschreven.
Enerzijds om het maximum aan zieltjes te winnen, maar ook zeker om uitglijders te voorkomen.
Ach ja, soms maak ik het ook wel eens te bont. Ik ben een flapuit, gek op (mijn eigen;-) humor en regelmatig te spontaan in mijn uitspraken.
Alles beter dan een kruidenier die, met een oog op de kassa, zijn woorden met zout eet.
Neen, wees gewoon jezelf. Gevoelsmatig weet je heus wel waar de grens ligt. Zeg wat je wil zeggen op jouw manier. Dat kan echt nog wel!!!
 
   
Tekst Mink Out. Bundel verkrijgbaar: www.conckshop.nl

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1918 Blue Nude (Lead). Georgia O’Keeffe.