Voor en achter de duinen.    Minks wekelijkse column 3-7-2019

Handdoek, factor 50 en Emile Zola in mijn linnen Lidl tasje. Douchen hoeft niet, T-shirt over mijn nauwelijks wakker lijf. Spring in shorts, schiet in slippers, sla de deur in het slot.

Wel wat link om zo dun gekleed op de nep-Harley te stappen. Rij wel wat rustiger van A naar Beter, te veel spullen bij me schiet nu niet op.

Altijd een mooi moment als ik in mijn zomerkleding, tasje achteloos over mijn schouder, op de boulevard richting Bonononoos slipper.

Het maakt een gevoel van enorme vrijheid in mij los, ook al is het maar voor een paar uurtjes, het laadt de accu.

Kom al jaren bij deze strandtent, niet omdat hij beter zal zijn dan een andere, vergelijkend warenonderzoek heb ik nog nooit gedaan, neen, hij ligt strategisch gezien gewoon goed, tussen de Keizerstraat en, niet onbelangrijk, de zee in, lekker tostietje, bakkie en gezellige lui.

Liggend op een bank, nog luier dan ik, gaat de zon mijn energiecrisis te lijf tot ik als de gloeiende Godfried van Bouillon het water in moet.

In een tel dompel ik kopje onder in koel troebel water, sinds lange tijd weer een (vrijwillige) speelbal der opmerkelijk woeste golven.

Het is als vroeger, toen ik nog Minkie was, ze blijven komen, sleuren me als een lappen pop met zich mee, laat lekker met me sollen.

Adembenemend, zeker als ze je verrassen bij ‘snakkend’ lucht happen.

Ben nu stukken sterker maar dit brute natuurgeweld doet mij de nietigheid der mensen voelen, het kind in mij komt boven water.

Mooie stad, ook voor de duinen, ff een koud stortbad;-) en een nog kouder 0.0 Radlertje, een stukje Emile Zola en ik ga, over de Scheveningseweg kalm naar huis.

Passeer een prachtig Vredespaleis terwijl prachtige muziek in mijn helm passeert: Offenbach, Belle nuit, o nuit d’amour (zoek maar op).

Thuis een doucheje, dan op een holletje naar Toko Sien Sien voor een overheerlijke Moksi Meti, ik heb het beregoed en laat het me smaken.

Een, voor mij, vreemde man uit den vreemde pakt zijn fiets bij het raam van waarachter ik zit te smullen en steekt zijn duim op zo van: eet smakelijk, ik duim lachend terug.

Het mag gezegd: een mooie stad voor en achter de duinen!!!!

Tekstverantwoording: Mink Out.            

Ziende blind.                       Minks wekelijkse column 12-6-2019.

“De prins en prinses leefden nog lang en gelukkig. En nu naar dromenland want morgen is het weer vroeg dag schatten”.

Drie zoenen, de deur op een kier, ganglicht mag aan blijven.

Thierry zit op de bank aan zijn zoveelste biertje, vier jaar geleden werkeloos, geen zin meer, kent alle tv programma’s uit zijn hoofd.

Ze springt onder de douche en vervolgt met een bedrieglijk schminkwerk van trouwe moeder tot een meedogenloze femme fatale.

Hunkerend glanzende lippen, ogen wilskrachtig zwart aangezet met wat goud voor de sprankel, rouge voor het ‘spontane’ blosje.

Ingetogen nepwimpers om, zo af en toe, de ogen onschuldige neer te kunnen slaan en een bedwelmend pufje parfum voor de illusie .

Ze wurmt zich in een strak zwart jurkje dat nauwelijks iets te raden over laat, als finishing touch een paar loei hoge hakken .

Ze ziet er uit om een dode tot leven te wekken of zelfs een levende de dood in te beminnen????

In de deuropening van de huiskamer staand vraagt nerveus: “Goed zo?” Hij reageert niet, de bel gaat, de chauffeur staat voor, ze is weg.

Sjiek hotel, obscene portiers, brallende mannen, sjansende obers, kaviaar, champagne een dure suite en een veel te goedkoop einde.

Tegen vijven in de morgen komt ze doodop met de hakken in haar hand weer thuis, ze kijkt de kinderkamer in maar stelt een tussenkus uit.

Na zo’n nacht doucht ze altijd een stuk langer, poetst haar tanden geducht en spoelt extra goed, het helpt een heel klein beetje.

Een degelijke pyjama doet de femme fatale verdwijnen, nu pas teent ze de kinderkamer binnen voor een kus met haar aller echtste lippen.

De slaapkamer stinkt naar bier en rook, Thierry snurkt, ze vleit zich tegen hem aan, dat heeft ze na zo’n avond gewoon hard nodig.

Hij wartaalt wat, draait zich weg, laat een scheet en snurkt verder.

Een enkele traan trekt traag een spoor over haar wang, ze is alleen.

Het is donker, ze staart naar het plafond………….. ziende blind.

Even de wekker zetten, nog twee uurtjes, kinderen naar school.

Tekstverantwoording: Mink Out.                                   Meer: www.conck.nl

Hel op aarde.                       Minks wekelijkse column 29-5-2019

De moorddadige tuinman Volkert, die een ander het recht om te leven zonder berouw afnam, tart smalend onze rechtstaat omdat hij vindt dat zijn rechten wel gelden en de beperkingen opgeheven dienen te worden. Dat kan in onze democratie.

Dat Michael een fietsende vrouw ‘niet expres’ van het leven heeft berooft en dreigt zichzelf het leven te nemen is minstens ironisch. 

Volgens ons rechtssysteem mag zelfs deze empathieloze man wél gaan voor de tweede kans (hoger beroep) die zijn ‘prooi’ niet kreeg.

Dat Thijs mensen, die met hun honden een blokje om liepen, hoogst waarschijnlijk het hoekje om hielp terwijl hij onder behandeling was heeft ook te maken met ons ‘tolerant’ rechtssysteem.

Dit illuster trio, fine de fleur in een ‘branche’ met overigens ook weer hoofdzakelijk mannen, gaf deze week, bij toeval samen, acte de présence in ‘s Neerlands pers.

Dat je dit soort gasten op het verkeerde moment, met of zonder hond, niet tegen moet komen en beter een straatje om kan lopen is overduidelijk dacht ik zo.

Dat deze type’ s hun slopend werk aan slachtoffers en gemeenschap leveren stuit ons flink tegen de borst. Slechts een boute manier van verontwaardiging en een weigering het boetekleed met gepaste spijt, geknakte trots en gebogen hoofd te dragen is hun reactie.

Hartvochtigheid heeft geen plaats gemaakt voor berouwvol dragen.

In weerzin der nabestaanden, die ongevraagd door hen in een hel op aard terecht kwamen blijven ze, ongegeneerd en zonder mededogen, een voor zichzelf zo hemels mogelijke straf nastreven.    

Het zijn helaas wrange vruchten……. de wrange vruchten van onze democratische rechtsstaat, tja we zullen het er mee moeten doen.

Nou ja, TBS, verplichte dwangverpleging en 28 jaar is het vonnis dat Michael voorlopig als uitspraak te horen kreeg.

Die zien we, als het goed is, nooit meer terug, een matige hel op aarde voor hem dan, zoals we dat in geciviliseerde landen doen, of je het er nou mee eens bent of niet.

Tekstverantwoording: Mink Out.                                   Meer: www.conck.nl

Kicken ikke.                        Minks wekelijkse column 8-5-2019

LHBTIQAPC, ja uuhhh, zal je denken, is dit een oogmeting bij Hans Anders, Petros Horvers of Charley Temple? Neen, het is een opsomming van de eerste letter der menselijke geaardheden.

Zoveel letters, zoveel groepen, deze paradijsvogels vliegen graag met de zwerm mee maar zitten zo wel in een gesloten volière te tjilpen ;-).

Dit terzijde, waar ik met deze letteropsomming naar toe wil is de steeds groter wordende zucht naar het ‘uniek’ zijn, een streven waar de grote ‘H’ van Hetero overigens ook niet vies van is.

De hang naar het een ‘kicken ikke zijn speelt enorm, maar ontsnappen aan een grote grijze massa betekent helaas dat men de gedwongen geborgenheid van een volgende grijze massa binnenstrompelt.

Deze zelfgenoegzame verwaandheid zit aardig in de tijdsgeest van nu.

Flesje water op straat, we lopen er hier tot onze knieën in maar een trendy flaconnetje H2o als egoversterker is toch echt onmisbaar.

Om gezien te worden slurp je in een overvolle ochtendspitstram, vlak achter het oor van een ander sardientje, een heuse take-away koffie.

Of wat denk je van een luidruchtig, mobiel lulgesprek met een andere roeptoeter in de harington van lijn 16 om je te manifesteren.

Ook kan je anderen, vanuit die strakke kale koffiezaak etalage, een uniek inkijkje in je zakelijke genialiteit gunnen door stijlvol je vingers over het toetsenbord van een MacBook Air Gold te laten vlinderen.

Die LHBTIQAPC kwestie doet me ook meteen denken aan bier…….,”bier” zult u zeggen, “wat bedoel je in godsnaam??????”

Nou, dat ook dáár de ‘kijk mij is’ cultuur heeft toegeslagen, ik heb wel twintig soorten gerstenat en allemaal met een eigen speciaalglas.

Om over de wijnen nog maar niet te spreken, of toch maar ff wel…… “Een Chardonnay een Sauvignon blanc een Riesling of een Verdejo?”

In het begin had ik één soort, half droog, half zoet, gewoon één fles, niks geen liflafjes, gewoon wegklokken wat uit de fles gulpt.

Dat speciale heet in moderne horecataal ‘beleving’, een hulpmiddel in het streven naar kijk eens hoe een bijzonder mens ik ben.

Nou, ik ben het kwijt, ga wel weer in de -grijze massa- lijntjes lopen, de kachel moet branden nietwaar, “sjezus wat ben jij uniek en wat zie je er goed uit” schreef deze hypocriete, sarcastische kicken ikke.

Tekstverantwoording: Mink Out.