De laatste trein. Minks wekelijkse column 11-11-2026
De laatste trein. Minks wekelijkse column 11-11-2026
Regendruppels kropen grillig langs het beslagen raam omlaag.
Met haar gezicht vlak bij de ruit volgde ze het sporenspel.
In elke druppel lag een lichtrandje als vaag teken dat er altijd wel hoop was. Hoop, het zal wel, maar voor haar niet meer.
De kamer was ondergedompeld in duisternis en stilte, de kinderen waren bij hém, het was zijn beurt. Dan hoefde ze niet stiekem te drinken, wel beter.
Ja, hij pikte het niet meer. Voor ze hem leerde kennen dronk ze geen druppel, maar eenmaal begonnen was het hek snel van de dam. In het begin kon ze wel wachten, maar niet stoppen, later was ook het wachten niet meer im frage.
Ze nam een teug uit haar glas en schonk meteen bij, Vodka, dat had geen geur.
‘s Morgens met barstende koppijn wakker worden, dan direct 4 Saridons er in, dat hielp iets, je kreeg er alleen zo’n plofkop van. Eten deed ze nauwelijks.
Ook op staande voet ontslag nadat er lege flessen in haar bureaula werden gevonden. Zich meteen ziek gemeld, dan kon ze het allicht nog wat rekken.
Even een drankje drinken was veranderd in een rücksichtslose alcoholzucht.
Naarmate de dag verstreek raakte ze in een roes die haar als een onzichtbare kooi omsloot, tot ze zich starnakel dronken in haar onopgemaakte bed stortte.
Overal verstopte ze de flessen, zo kon het echt niet veel langer doorgaan.
Haar rijbewijs was ze ook kwijtgeraakt, daar kon je natuurlijk op wachten.
Dit huis maakte haar gek. De muren leken opvoeders die van bovenaf woedend op haar neerkeken en schreeuwden over hun hevig teleurgesteld zijn.
Ze hield het niet meer uit, rende de trap af, sloeg de deur met een klap dicht. Zonder jas, striemende regen, slierten haar plakten in haar in het gezicht.
“Veilig” in haar kooi kon niets haar deren. De kou, de felle regen en zelfs de eenzaamheid niet. De drank was een trouwe vriend waarbij ze troost vond.
Maar ja, met diezelfde vriend had je, zeg maar ff, zeker geen vijand nodig.
Onder het lopen nog wat grote slokken drank uit de haastig mee gegriste fles.
Richting het spoor, ze kon de laatste trein nog halen wanneer ze opschoot.
De trein snelde toe. Bellen klonken, lichten knipperden, de slagboom, die voor haar niet bestond, daalde. Naderend, bevrijdend licht, de glimmende voorkant. Het onheilspellend geluid van een luchthoorn verscheurt de nacht.
Ze verlaat haar kooi, verlost, vrij. Ze nam de laatste trein.
Tekst: Mink Out. Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl
Denk jij aan zelfdoding? Bel 24/7 gratis en anoniem met 113 of chat op 113.nl.
1873 De spoorweg. Edouard Manet.