Che.
Che. Minks wekelijkse column 17-6-2026
Met mijn 14/15e jaar had ik veel weg van een revolutionair.
De ondraaglijke last van mijn leerboeken droeg ik met me mee in een pukkel, een soort van kleine, stevige legerrugtas.
Tijdens een loos schoolmoment, voor een lastige leerling zoals ik waren er zat, had ik er met pen een vet ban-de-bom teken opgekalkt.
Ook het jasje dat ik droeg had wel iets van jeugdige opstandigheid over zich.
Het was een 3-kwart legerjasje, eigenlijk een dikke blouse, met van die grote borstzakken, af te sluiten met een knoop. Mooi om mijn pakkie shag en zo in te doen, en een kitten, gekregen van mensen in mijn krantenwijk. Knoop dicht, koppie eruit en mee op de fiets. Leuk beest, meteen bij kat Witje in de mand.
Het 3e teken van mijn schijnbare rebellie waar ik trots op was: de poster van de oude Cuba-revolutionair Che Guevara, gabber van Fidel Castro.
Die Che, die hing boven mijn bed. Alles is achteraf met mij nog goed gekomen.
Met die Che niet, maar daarover later meer in dit o zo boeiend verhaal;-).
Als kroon op mijn veelbelovend reactionair ‘hoof’ was daar dan ook nog het dienstweigeraarskapsel, lang haar dat vormloos tot mijn schouders reikte.
Het leek een beetje zo van alles moet anders en ik heb overal maling aan.
Zoals vaak bij jongeren was het eigenlijk meer uiterlijk vertoon dan inhoud.
Die pukkel was gewoon makkelijk en iedereen van mijn ‘unieke’ generatie gebruikte hem, je hoorde er pas echt bij als je met zo’n tas in het rond liep.
En die jas? Niks revolutionair, het was ook gewoon een lekkah jasje, onze generatie had hem herontdekt en we onderscheidden ons er mee van de rest.
En die poster van Che Guevara dan, zal de oplettende lezer wellicht denken? Nou, het was zo’n fluorescerende poster die zo lekker van de muur afknalde in het fel rode licht van een energievretende 100 watt par 38 jampotglas-spot.
Dus ook deze uiting had helemaal niks te maken met mij dapper voor het communistisch systeem kiezen, neen tuurlijk niet, gewoon gemak en gaaf en een teken van een saamhorige slungel-puber-puistenkoppen generatie.
Ik had eigenlijk niks met politiek. Heb altijd wel in een bepaalde, volgens mij goede richting, gedacht, maar had in die tijd wel wat anders aan m’n ‘hoof’.
En dan nog ff over die Che? Dat was achteraf gezien ook niet echt een lentefris gozahtjuh. Liet mensen zonder enige vorm van proces neerschieten. Dit lot trof hem ook, karma? Che, een mooi portret voor boven je bed hoor.
Tekst: Mink Out. Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl
