Alleen, maar niet eenzaam. Minks wekelijkse column 8-4-2026
Alleen, maar niet eenzaam. Minks wekelijkse column 8-4-2026
Alles inpakken wat ik tijdens mijn lang Paasweekend nodig heb is voor een semi-autist als ik niet echt een makkelijk karweitje.
In mijn huis heeft alles zijn vaste plek, dat geeft me rust.
En nu gaat mijn systeem er aan, alles wordt ineens anders en dat brengt chaos in m’n hoofd, zoiets van kan dat allemaal nog maar goed komen.
Ook de angst dingen te vergeten doet mijn gemoedsrust zeker geen goed.
Ik ben een beetje in de pre-pensioenmodus. Dat betekent dat ik gewoon minder wil werken en nu het nog kan lekker door Europa wil toeren.
In de winter meestal met de trein wat me wonderbaarlijk goed bevalt, maar liever nog ga ik op mijn motah die de naam Black Beauty, en mij, draagt.
Het werd Brussel en vraag me niet waarom, maar ik moest toch iets kiezen.
Nou ga ik altijd wel alleen op vakantie en dat daarbij de eenzaamheid zo af en toe de kop opsteekt hoort er, in een melancholieke bui, nou eenmaal bij.
Alleen was deze keer het risico op een diepere eenzaamheid toch wat groter.
Niet alleen werd het Pasen, maar als het een beetje meezat zou ik op den vijfden april 2026, 1e Paasdag dus, ook mijn 69e levensjaar aantikken.
Ik zou het wel zien. Om de melancholie zo min mogelijk een kans te geven had ik een best luxueus hotel met zwembad en uitzicht, dat scheelt een jas.
Had ooit een vies kamertje met ‘uitzicht’ op een mistroostig binnenplaatsje.
Als zure kers op deze schraal gedecoreerde taart was het raam voorzien van dikke tralies. Wellicht geplaatst nadat een eerdere ‘gast’ zijn melancholie niet meer kon beteugelen en had getracht weg te vliegen uit dit varkenskot.
Het Brussels weer zat tegen, een druilerig begin beloofde weinig goeds. Terwijl ik in slaap probeerde te komen gaf een harde wind de 22 verdiepingen hotelgevel er flink van langs. Op de gevel prijkte een reusachtige afbeelding van de schilder Magritte: man met bolhoed en appel (Le Fils de l’homme 1964).
De dag erna scheen de zon volop en was de Magritte-hoed niet afgewaaid.
Dus goede voortekenen, het Paasweekend was om door een ringetje te halen. Aardige mensen die Brusselaars, mooie musea, zalig eten en een goed hotel.
De laatste dag komt er, speciaal voor mijn verjaardag, nog een vriend langs voor een gezamenlijk drankje en hapje, das echt een hele toffe actie.
Ff er uit verfrist de geest, maar thuiskomen bij Tijgah en het terugleggen van de spulletjes op hun vaste plek laat deze semi-autist weer kalm landen.
Kortom: ik heb enorm genoten, was regelmatig alleen, maar niet eenzaam.
Tekst: Mink Out. Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl
