Wellicht de leeftijd. Minks wekelijkse column 7-10-2026
Wellicht de leeftijd. Minks wekelijkse column 7-10-2026
Regelmatig verlang ik naar de onbezonnen tijd waarin ik zomaar een duik in zee kon nemen, kleren uit en gaan. Weinig rompslomp.
Het zwemmen blijft. Het brengt me dichtbij naar wat voelt als de menselijke oer-oorsprong. Dat koele water en dan dat vrije bewegen.
Het alleen zijn met de natuur, met de stilte die je alleen onder water vindt.
Zo langzamerhand is nu de/mijn tijd gekomen om na te denken, voordat een jeugdig en onstuimig betreden van het ruime sop plaatsvindt. Tot 2 keer toe had ik mijn dure, varifocale hulpmiddel tijdens de frisse duik nog op de neus.
Bij de 1e keer was hij blijven zitten en kon ik hem op de nipper van der untergang redden. Een 2e keer was de wrede zee echter onverbiddelijk en sloot het kostbaar kleinood zich gelaten aan bij de lijst der eeuwig vermisten.
Ook tanden en kiezen hebben invloed op de lichtzinnigheid van het leven.
Zij zijn duidelijk ook onderhavig aan de harteloze tand des tijds, zeg maar ff.
Naarmate de jaren toenemen neemt hun sterkte af en breekt er links en/of rechts met enige tussenpozen wel eens eentje onverbiddelijk af.
Waar ik in mijn jeugdige jaren nog onbeheerst mijn tanden in een broodje shoarma zette, of op een Neandertalige wijze een sparerib afkloof, was later voorzichtigheid geboden. Het was, zeg maar, constant eten met lange tanden.
Het begon na mijn 50e, zo’n beetje de periode dat de HEMA leesbrilletjes hun intrede doen, zeg maar, omdat bij het lezen je armen te kort lijken te worden.
Omdat de eigen snijtanden boven door een onvoorzien ongeluk misten zat er ‘kunst’ in om de boel te overbruggen. Het frame werd vernuftig op zijn plaats gehouden door een klemverbinding naar de 1e kies links bovenin, no: 26. Dat was te doen, totdat tijdens een gezellig etentje deze kies niet bestand bleek tegen de g-krachten om de tournedos met spek en tuinkruiden fijn te malen.
Krak, daar zat ik dan met een bek vol zwevende kiezen een overdwarse
beugel met tanden en een dwalend stuk tournedos met spek en tuinkruiden.
U zult wellicht aanvoelen dat de consternatie matig onderdrukt werd, de losse elementen gingen mee in een alleraardigst Tupperwaredoosje met servetten.
Nu, 3 jaar later, zit ik met een geïmplanteerd nieuw kauwvlak en blinkende vaste snijtanden weer heerlijk en matig onbezorgd aan de zoete spareribs.
Wel goed poetsen, 2 x per dag en maar wachten op die drie verlossende pulsjes van de elektrische tandenborstel. Ik luister onderwijl naar Maarten van Rossum. Die heeft ook geen topgebit hoor, wellicht ook de leeftijd?
Tekst: Mink Out. Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl
