Monteuse.                          Minks wekelijkse column 21-1-2026

Monteuse.                          Minks wekelijkse column 21-1-2026

 

Na de laatste keer dat het inbrekersgilde mij met een bezoek vereerd had heb ik een alarm aangeschaft dat 24 uur aanstaat.

Niet dat er bij mij erg veel te halen valt, maar deze magere toevoeging van zekerheid brengt net wat extra gemoedsrust.

Wanneer ik naar bed ga zet ik hem óók aan. Als er dan wat beweegt gaan de sirenes af. Dan ben ik een gewaarschuwd mens en tel meteen voor 2, 3 of 4.

Mijn wasmachine ging net na m’n Parijsavontuur voor een derde keer kapot.

Voor het eerst in mijn leven een duurdere machine gekocht, maar tis 1 drama.

Steeds hetzelfde euvel, Autodose. Je doet 1 liter wasmiddel in het reservoir en hij neemt telkens de benodigde hoeveelheid, hoef je niet vaak bij te vullen.

Tot na zo’n half jaar, dan wordt hij slordig en schuimt er, van mijn centen, lekker op los. Totdat de foutstoring EF 40 verschijnt. Dan is het game over.

Voor de derde keer, via een digitaal formulier, contact opgenomen met de TD.

Agenda invullen, 8 dagen wachten en de monteur komt om 10.00 uur, voor een horecaman met een aangepast bioritme zowat midden in de nacht, maar ach:-(.

Wanneer ik met een sterke bak koffie knikkebollend om 10.00 uur aan de keukentafel zit gaat de bel, daar zou je hem hebben, shit het alarm er nog af.

Vanachter de voordeur roep ik: “doe zo open meneer, ff het alarm afzetten”.

En daar staat hij dan, nou ja hij, dat blijkt een inschattingsfout. Tis een zij, ik reageer verbaasd, maar waarom ook niet, als ze m’n machine maar maakt toch.

“Morgen”, groet een zwaar gebouwde dame met een nog zwaardere stem.

“Kom binnen” zeg ik ook zo zwaar mogelijk om een opwellend huisvrouwgevoel het hoofd te bieden. Haar met logo’s bedrukte zwarte doorwerkpak is weinig flatteus, maar al zeulend met een gereedschapstrolley kan ik niet waarnemen dat ze daar nou heel erg mee zit. Sterker nog ze draagt de kleding met een zeker mate van bravoure. Als ze maar niet gaat aanspreken met mevrouwtje.

Ja ze had voor zichzelf gewerkt maar dit was veel beter, geen stress meer. Als het werk maar af kwam, dan was ze ook écht vrij, sprak ze ietwat nors.

Het euvel was snel en vaardig verholpen, ze hoefde geen koffie, had net een duur koffieapparaat gerepareerd, dus ze had al genoeg gehad. Ik gaf fooi.

“Ah, koop ik daar wat plantjes van voor in mijn tuintje” sprak ze enthousiast.

Op dit onbewaakte moment vergat ze haar mannelijk masker en verscheen een ontwapenende vrouwenglimlach op het gezicht van de monteuse. Mooi mens.

           

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl