Fjodor Dostojevski.    Minks wekelijkse column 28-1-2026

Fjodor Dostojevski.    Minks wekelijkse column 28-1-2026

Mijn eerste ontmoeting met Fjodor was tijdens een korte, onvergetelijke vakantie in de prachtig herstelde stad Dresden.

Na een bezoek aan de Altstadt kuierde ik langs de oever van de Elbe naar mijn hotel. Het was al donker. Sneeuwvlokjes dartelden om mij heen. Achter me verried een voetstappenspoor waar ik vandaan kwam, voor mij het maagdelijk wit, eigenlijk zonde om te betreden.    

Ik snoof de frisse buitenlucht op en genoot van het uitzicht over de snel stromende rivier. Die wandeling daar was één van de mooiste uit mijn leven.

Bij het hotel, liep ik hem tegen het lijf, de schrijver Fjodor Dostojevski.

Dat wil zeggen niet tegen het levende lijf, maar tegen het bronzen lijf, als standbeeld kijkend over de rivier. Alleen in de sneeuw, net als ik. Niet dat we daar nou heel erg veel last van hadden, maar een goed gesprek zat er niet in.

Bij het standbeeld stond een plaquette waar op te lezen was dat Fjodor geruime tijd in Dresden had gewoond en er wat bekende boeken schreef.

Hij was er ook 1 keer om z’n schuldeisers te ontlopen, hij hield van gokken.

In 2006, toen Oost en West nog vrienden waren, werd het beeld door de initiatiefnemer Georg Milbradt, Vladimir Poetin en Angela Merkel onthuld.

Ik kende die Fjodor alleen van naam, dus ben ik me in hem gaan verdiepen.

Was een bekende Russische schrijver van voor het communistische tijdperk.

Eens werd hij vanwege banden met een socialistische groepering door de geheime dienst van de Tsaar, die ook geen lieverdje was, gearresteerd.

Hij kwam voor een vuurpeloton, maar de executie werd net op tijd afgelast.

Wel moest Fjodor 4 jaar naar een werkkamp in Siberië, dat was geen pretje,

maar dat zult u zelf ook wel begrijpen. Heeft hij een boek over geschreven. Er werden daar lijfstraffen uitgedeeld, stokslagen waren geen uitzondering, niet 10 of 100 slagen, neen gewoon 2 á 3 duizend, vaak gevolgd door de dood, of een dokter greep in, als de gestrafte dan genezen was kreeg hij de rest.

IJzeren voetboeien waren de regel, omstandigheden bar en het eten slecht.

Die Russen wisselen zo nu en dan van regime, maar tegenstanders zette ze allemaal in dezelfde Siberische ijskast, van Tsaar Nicolaas tot Tsaar Poetin.

Nu wat boeken gelezen, een kijkje in zo’n strafkamp, hoe interessant is dat.

Fjodor Dostojevski leefde een zwaar leven, maar werd mede daardoor een geniale schrijver. Heel soms wat lastig te lezen, maar ik geniet er enorm van.

Tekst: Mink Out.                          Bundels verkrijgbaar op: www.conckshop.nl